Την Τρίτη 27 Ιανουαρίου 2026 όλο το σχολείο μας πήγε σινεμά! Παρακολουθήσαμε μία συγκλονιστική αντιπολεμική ταινία στον κινηματογράφο Αελλώ στην οδό Πατησίων.
Η ημερομηνία δεν επελέγη τυχαία. Η 27η Ιανουαρίου είναι ημέρα μνήμης του Ολοκαυτώματος των Εβραίων -και όχι μόνο- από τους Γερμανούς Ναζί στα στρατόπεδα συγκέντρωσης κατά τον Β” Παγκόσμιο Πόλεμο. Η ταινία παρουσίαζε τις ολέθριες συνέπειες του πολέμου, όχι στα θύματα των Ναζί, αλλά στους ίδιους τους Γερμανούς, καθώς η ιδεολογία του εθνικοσοσιαλισμού διαπότιζε όλες τις εκφάνσεις της καθημερινής ζωής.
Η υπόθεση διαδραματίζεται σε ένα χωριό έξω από το βομβαρδισμένο Μόναχο, στα τέλη του Β” Παγκοσμίου Πολέμου. Εκεί καταφεύγει μία μητέρα με το ενδεκάχρονο αγόρι της, τον Φέλιξ, αφού το σπίτι τους έχει καταστραφεί. Η υποδοχή του αγοριού έγινε με πολλά καψώνια από ένα παιδί που ανήκε στη ναζιστική νεολαία. Τα παιχνίδια στα οποία μυείται είναι πολεμικά, με σκοπό να προετοιμαστούν οι μελλοντικοί στρατιώτες του Φύρερ. Ο χαιρετισμός των κατοίκων είναι ο ναζιστικός, τα τραγούδια είναι εμβατήρια, οι τοίχοι των σπιτιών εξωτερικά έχουν τη σβάστικα και εσωτερικά η φωτογραφία του Χίτλερ κρέμεται σαν να είναι εικόνα αγίου. Οι νεκροί Γερμανοί στρατιώτες τιμώνται ως ήρωες, οι Εβραίοι είναι εχθροί και οι λιποτάκτες άξιοι ατιμωτικού θανάτου. Ένας τέτοιος είναι και ο πατέρας του Φέλιξ, που τον τίμησαν ως νεκρό, αλλά επέστρεψε στο χωριό, λιποτακτώντας από το ναζιστικό στρατό. Η ευαίσθητη καλλιτεχνική ψυχή του – ήταν μουσικός- δεν άντεξε το ρόλο του στρατιώτη που σκοτώνει. Ο πατέρας ανακαλύπτεται από τον αξιωματικό με τη σβάστικα στο περιβραχιόνιο, αλλά χάρη σε ένα τέχνασμα του Φέλιξ γλυτώνει την εκτέλεση λίγο πριν οι Γιάνκις (Αμερικανοί) μπουν στο χωριό.
Τελειώνοντας η ταινία, ο κύριος Κωνσταντίνος Κορρές, ιστορικός, υπεύθυνος του Νεανικού Πλάνου, συζήτησε με τα παιδιά, ώστε να κατανοήσουν καλύτερα τα μηνύματα της ταινίας και να εκφράσουν τα αισθήματά τους.
Όλοι φύγαμε έχοντας καταλάβει πως «η ιστορία πρέπει να διδάσκεται, ώστε να μην επαναλαμβάνεται».
Σκηνοθέτης της ταινίας είναι ο Γερμανός Christian Lerch και ο αυθεντικός τίτλος της ταινίας είναι «Das Glaszimmer». Είναι ταινία του 2020, οι διάλογοι ήταν στην γερμανική γλώσσα και υπήρχε υποτιτλισμός.
Το trailer της ταινίας ">
Επιστρέφοντας στο σχολείο, τα παιδιά έγραψαν τις εντυπώσεις τους από την ταινία. Ας διαβάσουμε μερικές:
Από την ταινία αυτή μού έκανε εντύπωση ότι τον Χίτλερ τον είχαν φωτογραφία πάνω στον τοίχο του σπιτιού τους, σα να είναι θεός. Αυτό δείχνει πόσο πιστοί τού ήταν. Επίσης, το πόσο ένα παιδί επηρέασε τον Φέλιξ, κάνοντάς τον να πιστεύει ότι ο Χίτλερ τους αγαπούσε και αυτό του άλλαξε πολύ την συμπεριφορά και τον χαρακτήρα. Στο τέλος της ταινίας, μου έκαναν εντύπωση οι πεταλούδες που συμβόλιζαν την ελπίδα και προκάλεσαν χαρά στα πρόσωπα των παιδιών. Έλενα Αγιοβλασίτη, Α1
Στην ταινία «Αγαπητέ κύριε Φύρερ» η σκηνή που με συγκίνησε ήταν όταν ο πατέρας του μικρού πρωταγωνιστή, του Φέλιξ, εμφανίστηκε ζωντανός μπροστά στη γυναίκα του, ενώ όλοι θεωρούσαν πως είχε πέσει θύμα του άγριου πολέμου. Τον τίμησαν ως νεκρό, ενώ εκείνος κατάφερε να δραπετεύσει από το μέτωπο. Η αγκαλιά που μοιράστηκε με τη γυναίκα του ήταν πολύ συγκινητική. Μικαέλα Βουτσινά, Α1
Η ταινία «Αγαπητέ μου κ. Φίρελ» μου άρεσε πολύ γιατί με έκανε να καταλάβω πώς ένιωθαν τα παιδιά στον πόλεμο. Στην αρχή, ένιωσα περίεργα βλέποντας τον μικρό Φέλιξ να θέλει να μοιάσει στους στρατιώτες, αλλά μετά κατάλαβα ότι του είχαν μάθει λάθος πράγματα στο σχολείο. Το πιο αγωνιώδες σημείο ήταν όταν η οικογένειά του έπρεπε να κρύβει μυστικά για να μην κινδυνέψει, κάτι που με έκανε να στενοχωρηθώ για το πόσο δύσκολα περνούσαν. Με συγκίνησε το γράμμα που έστειλαν τα παιδιά στον Χίτλερ να σταματήσει ο πόλεμος και να επιστρέψει ο πατέρας το Φέλιξ. Τελικά, όμως, το μήνυμα κατέληξε στον αξιωματικό και τους ανάγκασε να κάψουν το γράμμα. Αυτό που μου έμεινε στο τέλος είναι ότι ο πόλεμος μόνο κακό κάνει και ότι η αγάπη των γονιών είναι το πιο σημαντικό πράγμα στον κόσμο. Ήταν μια δυνατή ιστορία που με έκανε να σκεφτώ πόσο τυχεροί είμαστε που ζούμε σήμερα με ειρήνη Αμαλία Βαλάση, Α1
Με προβλημάτισε αρκετά το πόσο εύκολα έκαναν πλύση εγκεφάλου στον μικρό Φέλιξ. Επίσης πως δεν μπορούσε να δεχθεί πως ο πατέρας του ήταν λιποτάκτης και δεν τον ήθελε πίσω, σε αντίθεση με τη μητέρα του που χάρηκε αφάνταστα. Αγγελική Μεργούπη, Β2
Ένα από τα πράγματα που με εντυπωσίασαν στην ταινία ήταν που όλοι είχαν στα σπίτια τους την εικόνα του Χίτλερ, σα να ήταν εικόνα αγίου. Με αυτή την πράξη αποδείχθηκε πόση δικτατορία υπήρχε τότε. Ειριάννα Μεγάλου, Β2
Την περασμένη Τρίτη πήγαμε με το σχολείο σινεμά και είδαμε την ταινία «Αγαπητέ κύριε Φύρερ», μια συγκινητική ταινία. Πολλές σκηνές μου έκαναν εντύπωση, αλλά πιο πολύ το πόσο σκληρή εξάσκηση έκαναν όχι μόνο οι μεγάλοι, αλλά και τα μικρά παιδιά που πέρναγαν από φωτιές και χρησιμοποιούσαν όπλα. Έπαιζαν επικίνδυνα και τρομακτικά παιχνίδια, αντί για τα φιλικά και διασκεδαστικά που ξέρουμε εμείς. Αγγελική Κιντζόγλου, Β2
Την Τρίτη 27/01/26 πήγαμε στο σινεμά ΑΕΛΛΩ για να δούμε μια ταινία με θέμα τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Με αφορμή τη Διεθνή Ημέρα Ολοκαυτώματος, τιμήσαμε τη μνήμη εκατομμυρίων ανθρώπων που μαρτύρησαν από τους Ναζί στα φοβερά στρατόπεδα εξόντωσης.
Η ταινία ήταν συγκλονιστική και σου δημιουργούσε πολύ έντονα αντικρουόμενα συναισθήματα.
Μια “περίεργη” σκηνή ήταν όταν ο Φέλιξ, ένα 11χρονο παιδί το οποίο ήταν και ο πρωταγωνιστής της ταινίας, έφτασε στο νέο του σπιτικό σε ένα χωριό έξω από το Μόναχο, ένα χωριατόπουλο τον “υποδέχτηκε” πετώντας του μια πέτρα στο τζάμι.
Αντιθέτως η πιο χαρούμενη στιγμή της ταινίας πιστεύω ότι ήταν στο τέλος, όταν ο πόλεμος πλέον είχε τελειώσει και ένα παιδί, φίλος του Φέλιξ, ελευθέρωσε πεταλούδες από ένα κουτάκι στο οποίο τις φύλαγε. Θεωρώ ότι ο σκηνοθέτης ήθελε να μας δείξει ότι οι πεταλούδες αντιπροσώπευαν τα παιδιά και το κουτί παρίστανε τον πόλεμο και την φρίκη. Έτσι ο σκηνοθέτης έβαλε τις ψυχές των παιδιών να ελευθερώνονται από τον πόλεμο, τη δυστυχία, τη σκληρότητα και πάνω από όλα το αίμα και τον θάνατο. Μηλιάκης Ελεύθεριος Β’2
