της Ζένιας Φιλιππακοπούλου
Η ψυχική υγεία αποτελεί ένα θέμα ταμπού στην σημερινή κοινωνία ακόμα και αν μας αφορά όλους. Από την σχολική ηλικία μέχρι και την ενήλικη ζωή το άτομο αντιμετωπίζει διάφορες δυσκολίες που διαταράσσουν την ψυχική του υγεία. Γιατί όμως πρέπει η ψυχοθεραπεία και η ευαισθητοποίηση για την ψυχική υγεία να στιγματίζεται από την κοινωνία και ειδικότερα από την σχολική κοινότητα;
Αρχικά, από τις πιο συνήθεις ηλικίες για την ανάγκη ψυχικής υποστήριξης και θεραπείας είναι η παιδική και κυρίως η εφηβική ηλικία. Το κοινωνικό άγχος, η ανάγκη για την αίσθηση του ανήκειν, η αρνητική κριτική και πολλά άλλα απασχολούν το μυαλό των εφήβων, πολλές φορές εξαντλώντας τους ψυχικά. Έτσι η ανάγκη για ψυχοθεραπεία και στήριξη αποτελεί κάτι πολύ συνηθισμένο στους εφήβους. Παρόλα αυτά, τα στερεότυπα και οι προκαταλήψεις ενάντια στην ψυχοθεραπεία που αποτελούν καρπό των παλαιότερων γενεών, ακολουθούν ακόμα και σήμερα μεγάλο μέρος της κοινωνίας και επικροτούν την κριτική των θεραπευόμενων ατόμων πόσο μάλλον εφήβων.
Ως αποτέλεσμα, η ευρύτερη σύγχρονη κοινωνία και ως αποτέλεσμα η ηλικιακή ομάδα των εφήβων, συχνά όχι μόνο δεν αποδέχεται μια τόσο πολύτιμη στήριξη αλλά αντίθετα την κατακρίνει. Έτσι, πολλοί έφηβοι διστάζουν να ζητήσουν την βοήθεια ενός ειδικού από φόβο στιγματισμού, κοινωνικής απομόνωσης ή ακόμα και εκφοβισμού. Πολλές φορές το θεραπευόμενο άτομο λαμβάνει μια υποτιμητική αντιμετώπιση, στιγματίζεται και θεωρείται αδύναμο ή υποδεέστερο από τους συνομηλίκους του.
Το σχολικό περιβάλλον με την σειρά του δεν προσφέρει την απαραίτητη ευαισθητοποίηση όσον αφορά την εύθραυστη ψυχική υγεία των εφήβων, τροφοδοτώντας την υποβίβαση του προβλήματος αλλά και τον στιγματισμό της ανάγκης ενός μαθητή για βοήθεια. Επιπρόσθετα, το σχολείο συχνά δεν προσφέρει ουσιαστική ψυχική υποστήριξη στους μαθητές, καθώς η εμπλοκή των ψυχολόγων και κοινωνικών λειτουργών στην σχολική ζωή των μαθητών είναι ελλιπής ή ακόμα και ανύπαρκτη ειδικά σε απομακρυσμένες σχολικές μονάδες.
Παράλληλα, η οικονομική δυνατότητα μιας μέσης οικογένειας συχνά δεν αρκεί για να καλυφθούν τα έξοδα ψυχικής υποστήριξης των παιδιών εκτός σχολείου, πράγμα που καθιστά ακόμα σημαντικότερη την πλήρη ενσωμάτωση των ψυχολόγων στο σχολικό περιβάλλον. Μέσω της ουσιαστικής παρέμβασης και δράσης των ψυχολόγων στην σχολική κοινότητα όχι μόνο τονίζεται η σημασία της στήριξης στην εφηβική ηλικία αλλά και αντιμετωπίζονται οι ψυχικές διαταραχές που συχνά καλούνται να αντιμετωπίσουν οι έφηβοι.
Εν κατακλείδι, οι έφηβοι καθημερινά έρχονται αντιμέτωποι με αμέτρητες προκλήσεις και απαιτήσεις που πρέπει να φέρουν εις πέρας. Η ψυχική βοήθεια και υποστήριξη ειδικότερα στο σχολικό περιβάλλον αποτελεί βασικό μέλημα της εκπαιδευτικής κοινότητας και συμβάλλει στην διαμόρφωση ενός πιο ασφαλούς και υποστηρικτικού περιβάλλοντος που δεν αφήνει κανέναν μαθητή μόνο απέναντι στις δυσκολίες του.
