της Καλλιόπης Θεοδωρακάκη
Υπάρχουν σχολικές χρονιές που περνούν ήσυχα, σχεδόν αθόρυβα. Και υπάρχουν κι εκείνες που αφήνουν μέσα σου αποτύπωμα, που γίνονται κομμάτι της μνήμης και της καρδιάς σου. Η φετινή χρονιά στο Γυμνάσιο Αιγείρας ήταν για μένα ακριβώς αυτό.
Η πρώτη μου χρονιά στο σχολείο αυτό δεν ήταν απλώς μια ακόμη επαγγελματική εμπειρία. Ήταν ένα ταξίδι γεμάτο ανθρώπους, πρόσωπα, στιγμές, αγωνίες, χαμόγελα και μικρές καθημερινές νίκες. Από την πρώτη κιόλας ημέρα ένιωσα πως μπήκα σε μια σχολική κοινότητα ζωντανή, δημιουργική και αληθινή. Ένα σχολείο που δεν περιορίζεται μόνο στους τέσσερις τοίχους μιας αίθουσας, αλλά ανοίγεται στην κοινωνία, στη συνεργασία, στη δημιουργία και – κυρίως – στους μαθητές του.
Μέσα στη χρονιά ζήσαμε τόσα πολλά μαζί. Δημιουργήσαμε δράσεις, οργανώσαμε εκδηλώσεις, πήραμε μέρος σε προγράμματα, ταξιδέψαμε, γελάσαμε, κουραστήκαμε, αγχωθήκαμε. Υπήρχαν ημέρες που έμοιαζαν ατελείωτες, με υποχρεώσεις, προθεσμίες και ευθύνες. Κι όμως, ακόμη και μέσα στο άγχος, υπήρχε πάντα εκείνη η βαθιά αίσθηση ότι κάτι όμορφο χτίζεται.
Ιδιαίτερα ξεχωριστές για μένα ήταν οι στιγμές που με έφεραν πιο κοντά στους μαθητές. Οι συζητήσεις στα διαλείμματα, τα αστεία μέσα στην τάξη, οι προβληματισμοί τους, οι ιδέες τους, η εμπιστοσύνη που σιγά σιγά χτίστηκε μεταξύ μας. Μέσα από τις δράσεις του σχολείου γνώρισα τα παιδιά αλλιώς — όχι μόνο ως μαθητές, αλλά ως προσωπικότητες με ευαισθησίες, όνειρα, ανησυχίες και ανάγκη να ακουστούν.
Η σχολική διαμεσολάβηση, οι περιβαλλοντικές δράσεις, τα podcast του «Εκτός Ύλης», οι εκδρομές, οι παρουσιάσεις, οι γιορτές, οι συνεργασίες, όλα αυτά δεν ήταν απλώς δραστηριότητες. Ήταν ευκαιρίες σύνδεσης. Ευκαιρίες να δημιουργηθούν σχέσεις ουσιαστικές, ανθρώπινες και αληθινές. Και ίσως αυτό είναι τελικά το πιο σημαντικό στη σχολική ζωή: να νιώθουν τα παιδιά ότι το σχολείο μπορεί να γίνει χώρος έκφρασης, αποδοχής και κοινών εμπειριών.
Θα θυμάμαι τις φωνές στους διαδρόμους, την ένταση πριν από μια παρουσίαση, την αγωνία μήπως «δεν προλάβουμε», τα γέλια στις εκδρομές, τη συγκίνηση όταν μια δράση πετύχαινε, τη χαρά όταν έβλεπα τα παιδιά να συμμετέχουν με ενθουσιασμό. Θα θυμάμαι ακόμη και τις δύσκολες στιγμές, γιατί κι αυτές είχαν αξία. Γιατί μέσα από αυτές μάθαμε, ωριμάσαμε και δεθήκαμε περισσότερο.
Σε μια εποχή που συχνά ακούμε ότι οι νέοι είναι αδιάφοροι ή αποστασιοποιημένοι, εγώ φέτος είδα κάτι διαφορετικό. Είδα παιδιά με ευαισθησία, δημιουργικότητα, χιούμορ, σκέψη και καρδιά. Παιδιά που, όταν τους δώσεις χώρο και εμπιστοσύνη, μπορούν πραγματικά να σε εκπλήξουν.
Φεύγοντας από αυτή τη σχολική χρονιά, νιώθω κυρίως ευγνωμοσύνη. Για τους μαθητές μου, για τους συναδέλφους, για τις στιγμές που μοιραστήκαμε, για όσα καταφέραμε όλοι μαζί. Γιατί τελικά το σχολείο δεν είναι μόνο μαθήματα, βιβλία και βαθμοί. Είναι άνθρωποι. Είναι αναμνήσεις. Είναι δεσμοί που χτίζονται αθόρυβα μέσα στην καθημερινότητα.
Και η πρώτη μου χρονιά στο Γυμνάσιο Αιγείρας θα μείνει μέσα μου ως μία από εκείνες τις σπάνιες χρονιές που δεν τις θυμάσαι απλώς… τις κουβαλάς μαζί σου.
