(Κάθε Δεκέμβρη, η μνήμη του Αλέξη Γρηγορόπουλου επανέρχεται για να μας θυμίσει ένα γεγονός που συγκλόνισε ολόκληρη την ελληνική κοινωνία. Η δολοφονία του, τον Δεκέμβριο του 2008, δεν ήταν απλώς μια τραγωδία· έγινε αφορμή για σκέψη, οργή και συζήτηση γύρω από τη βία, τη δημοκρατία και τη θέση των νέων μέσα στην κοινωνία. Με αφορμή το αφιέρωμα αυτό, μία μαθήτρια του σχολείου μας, η Μαριάννα Κοντούλη, (Γ2) κατέθεσε τη δική της άποψη, εκφράζοντας με λόγια τη φωνή μιας γενιάς που ζητά δικαιοσύνη, σεβασμό και ελπίδα για το αύριο…)
«Σήμερα στεκόμαστε εδώ, για να τιμήσουμε τη μνήμη ενός παιδιού, που δεν πρόλαβε να ζήσει τα όνειρά του… Του Αλέξη Γρηγορόπουλου! Πέρασαν δεκαεφτά χρόνια από τη νύχτα της 6ης Δεκεμβρίου του 2008, όταν μια σφαίρα αφαίρεσε άδικα τη ζωή ενός δεκαπεντάχρονου παιδιού. Ένα παιδί σαν εμάς με όνειρα, φίλους, σχέδια για το μέλλον. Ο θάνατος του Αλέξη δεν ήταν απλώς ένα τραγικό γεγονός. Ήταν ένας δυνατός σεισμός, που συγκλόνισε ολόκληρη την κοινωνία. Μας ανάγκασε να κοιτάξουμε κατάματα την αδικία, την βία και την κατάχρηση της εξουσίας. Μας έδειξε πόσο εύθραυστη είναι η ανθρώπινη ζωή και πόσο σημαντικό είναι να την προστατεύουμε με κάθε κόστος. Ο Αλέξης έγινε σύμβολο. Σύμβολο της νεότητας που ζητά δικαιοσύνη, ελευθερία, σεβασμό. Σύμβολο ενάντια στην βία και στην αυθαιρεσία. Το όνομα του γράφτηκε στην ιστορία όχι επειδή το επέλεξε, αλλά επειδή έτσι έπρεπε να γίνει για να μην ξεχάσουμε ποτέ τι μπορεί να συμβεί, όταν η ανθρώπινη αξιοπρέπεια παραβιάζεται. Εμείς, ως μαθητές και νέοι άνθρωποι, έχουμε κάθε χρέος να θυμόμαστε. Όχι μόνο για τον Αλέξη, αλλά για κάθε άνθρωπο που χάθηκε άδικα. Να υψώνουμε την φωνή μας απέναντι στην αδικία. Να επιλέγουμε τον διάλογο αντί για την βία. Να μην συνηθίζουμε το άδικο. Δεκαεφτά χρόνια μετά, ο Αλέξης ζει στη μνήμη μας, στις σκέψεις μας, στα λόγια μας, στους αγώνες μας για ένα κόσμο πιο δίκαιο και πιο ανθρώπινο. Η μνήμη του μας υπενθυμίζει πως τίποτα δεν είναι δεδομένο. Σήμερα δεν μιλάμε μόνο για έναν θάνατο. Μιλάμε για την αξία της ζωής…για το δικαίωμα κάθε παιδιού να μεγαλώνει χωρίς φόβο…για το δικαίωμα κάθε ανθρώπου να αισθάνεται ασφαλής. Ας κρατήσουμε ένα λεπτό στη σκέψη μας τον Αλέξη. Και ας υποσχεθούμε σιωπηλά ότι δεν θα τον ξεχάσουμε ποτέ…ότι δεν θα επιτρέψουμε η βία να γίνει κανονικότητα…ότι θα συνεχίζουμε να ονειρευόμαστε έναν κόσμο, όπου κανένα παιδί δεν θα χάνει την ζωή του τόσο άδικα…»
