e-onidiosΚΟΥΒΑΤΣΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ – e-onidios

H τέχνη στο σπίτι μας Improvisa-ΕΜΣΤ

ΚΟΥΒΑΤΣΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ — Wed, 15 May 2024 12:11:06 +0000

Στις 12 Απριλίου με τα παιδιά της τάξης μου, του Α4 της Ιωνιδείου Σχ.Πειραιά, επισκεφθήκαμε το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (ΕΜΣΤ). Οι μισοί από εμάς παρακολούθησαν την ξενάγηση στο μουσείο, ενώ οι υπόλοιποι συμμετείχαν στο πρόγραμμα της improvisa που δρα σε συνεργασία με το μουσείο.Εμείς συγκεκριμένα παρακολουθήσαμε το εργαστήριο του Claudio Beorchia, ενός Ιταλού καλλιτέχνη.
Το πρόγραμμα «IMPROVISA – Life in Motion» ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 2020, για να ενισχύσει την πρόσβαση των ανθρώπων σε πολιτιστικά κέντρα με επίκεντρο την τέχνη. Έτσι λοιπόν, μέσα από την ανάπτυξη της τεχνολογίας, προκύπτουν πολλές διαφορετικές δραστηριότητες.Βασικοί στόχοι και πολύ σημαντικοί του προγράμματος αυτού είναι: α) η κατοικία των καλλιτεχνών σε τρεις πόλεις, β) το εργαστήριο ανάπτυξης προτάσεων για εκπαιδευτικές κυρίως χρήσεις και γ) η ανάπτυξη την εφαρμογής IMPROVISA, με σκοπό να ανακαλύψουμε νέους τρόπους διάδρασης με την τέχνη, τρόπους διασκεδαστικούς. Έτσι θα μπορούμε να βλέπουμε με μια άλλη ματιά τα έργα τέχνης, να ψάχνουμε βαθύτερα μέσα μας και να προσπαθούμε να καταλάβουμε τον καλλιτέχνη και τα μηνύματα που θέλει να μας περάσει κάθε φορά και να παίρνουμε και να κρατάμε τα πιο σημαντικά κάθε φορά.
Κατά τη συμμετοχή μας λοιπόν σε αυτό το πρόγραμμα, πήγαμε αρχικά με τη συνοδεία της καθηγήτριας μας και κάποιων ανθρώπων από το μουσείο στο εργαστήριο που θα εργαζόμασταν, καθίσαμε γύρω από το τραπέζι που υπήρχε στον χώρο και τότε ήταν που παρατηρήσαμε ότι στη μέση του υπήρχαν 12 tablet, όσοι δηλαδή και εμείς. Με τα tablet θα επιλέγαμε ένα έργο, όποιο θέλαμε, μόνο όμως από τον 4ο όροφο του μουσείου, θα τραβούσαμε φωτογραφίες από αυτό και ύστερα σε βίντεο θα λέγαμε λίγα πράγματα για αυτό, πού το αφιερώνουμε και γιατί. «Με το που είδα τα tablet και έμαθα πως θα εργαστούμε με αυτά ξετρελάθηκα, ήμουν καταενθουσιασμένος», δήλωσε ένας συμμαθητής μου.
Ανεβήκαμε ύστερα στον 4ο όροφο και είδαμε κάποια από τα έργα του. «Όλα τα έργα ήταν πάρα πολύ ωραία. Μου άρεσε που έκρυβαν μια ενδιαφέρουσα ιστορία από πίσω», ανέφερε μια συμμαθήτριά μου. Μιλήσαμε και μάθαμε πληροφοριες για αυτά και αφού τελειώσαμε με τη μίνι ξενάγησή μας, ξαναπήγαμε στο εργαστήριο, πήραμε τα tablet και ξεκινήσαμε να δημιουργούμε. «Το αποτέλεσμα αυτής μας της εργασία μου άρεσε πάρα πολύ», «Ήταν πολύ ενδιαφέρον και ταυτόχρονα γλυκό ότι αφιερώσαμε αυτή μας τη δουλειά σε ένα πρόσωπο που αγαπάμε».
Αν επιθυμείτε και εσείς να περάσετε δημιουργικά τον χρόνο σας και επισκεφτείτε το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, μπορείτε να πραγματοποιήσετε την επίσκεψή σας από Τρίτη-Κυριάκη. Οι πόρτες ανοίγουν στις 11π.μ. και κλείνουν στις 7μ.μ.. Η τιμή των εισιτηρίων είναι στα 8 ευρώ και στα 4 με μειωμένο. Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να βρείτε στην ιστοσελίδα του μουσείου.

Μία από τις εργασίες μας…

https://api.improvisa.es/v1/compositions/753/share/

Η τέχνη στο σπίτι μας

ΚΟΥΒΑΤΣΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ — Wed, 15 May 2024 12:11:05 +0000

Μία από τις εργασίες μας…

https://api.improvisa.es/v1/compositions/753/share/

Ένα βήμα πριν την καταστροφή

ΚΟΥΒΑΤΣΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ — Wed, 11 May 2022 07:22:15 +0000

Δυο δεκαετίες και κάτι μετά την αρχή του 21ου αιώνα, ίσως πλησιάζει το τέλος της γης μας ή έστω το τέλος της ζωής μας έτσι όπως τη γνωρίζουμε. Ενώ η ανάπτυξη του ανθρώπινου είδους είναι τεράστια, η φύση βρίσκεται ένα βήμα πριν την απόλυτη καταστροφή, που θα σημάνει όμως και το τέλος όλων μας. Εμπρησμοί, ανεξέλεγκτη υλοτομία, μόλυνση του περιβάλλοντος από την παρουσία του ανθρώπου και άλλα είναι οι εχθροί του περιβάλλοντος. Το πού θα μας οδηγήσουν όλα αυτά δεν το ξέρει κανείς.
Αυτό όμως που ξέρουμε σίγουρα είναι η δική μας στάση απέναντι σ’ όλα αυτά. Κάνουμε τίποτα, για να προστατεύσουμε αυτό που λάβαμε και είμαστε υποχρεωμένοι να παραδώσουμε στις επόμενες γενιές; Όχι, απλώς αδιαφορούμε και αντί να προστατεύουμε τη ζωή στον πλανήτη μας, προσπαθούμε με τις συνεχείς και προσβλητικές πράξεις μας να της βάλουμε ένα τέλος.
Καθένας μας προσωπικά έχει ευθύνη για όλες τις καταστροφές που έχει υποστεί το περιβάλλον. Είναι αδιανόητο Μάρτη μήνα που μπαίνει η άνοιξη και ξεκινά η “ζέστη’’ να βρέχει πιο πολύ και απ’ τον Σεπτέμβρη ή να ακούμε κάποιους από τους πολίτες σε δηλώσεις τους στις ειδήσεις να λένε: “Αχ! Έχει πάρα πολλή ζέστη αυτόν τον καιρό”, ενώ είναι ακόμη Ιανουάριος. Το πιο αδιανόητο όμως είναι ότι δεν περνάει από κανενός το μυαλό ότι οι πάγοι λιώνουν, η θερμοκρασία ανεβαίνει και τα πάντα πεθαίνουν, εξαιτίας των δραστηριοτήτων του ανθρώπου. Η Γη θέλω να πληροφορήσω τους πάντες δεν τρελάθηκε, η Γη παραζεστάθηκε!
Σχεδόν κάθε καλοκαίρι τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας ξεσπούν δασικές πυρκαγιές.
Καλοκαίρι 2015: φλόγες τυλίγουν την Φωκίδα, Λέσβο, Ρόδο, Κέρκυρα, Ζάκυνθο και Κεφαλονιά.
Καλοκαίρι 2016: ξεσπά πυρκαγιά σε Λήμνο και Αττική, Νάξο, Πάργα, Δράμα, Ηλεία, Χίο, Μάνη και Αγρίνιο.
Καλοκαίρι 2017: πυρκαγιά στον Κάλαμο και το Καπανδρίτι, στη Ζάκυνθο και την Ηλεία. Καταστρέφονται κατασκηνώσεις, σπίτια, χάνονται ζωές ζώων και ανθρώπων.
Καλοκαίρι 2018: μια από τις πιο καταστροφικές πυρκαγιές στην Κινέτα και το Μάτι, χάθηκαν 103 ζωές και τουλάχιστον 164 ενήλικες και 23 παιδιά εισήχθησαν στο νοσοκομείο τραυματισμένοι.
Καλοκαίρι 2019: φλόγες τυλίγουν την Εύβοια και τη Θήβα.
Καλοκαίρι 2020: οι πιο καταστροφικές πυρκαγιές αυτήν τη χρονιά συνέβησαν στην Κόρινθο και τη Μάνη. Είχαμε όμως και φωτιές στα Μέθανα, την Μεσσηνία, τα Κύθηρα, το Γεράκι, το Σοφικό, την Καλαμάτα.
Καλοκαίρι 2021: σημειώθηκαν πυρκαγιές στην Αττική, τη Β.Εύβοια, την Ηλεία, Μεσσηνία, Μάνη, Αχαΐα, Γρεβενά, τη Σαλαμίνα, Φωκίδα, Ρόδο, Βαρυμπόμπη, τον Έβρο και τη Ζάκυνθο.
2022: ήδη σημειώνονται πυρκαγιές λόγω της καύσης των υπολειμμάτων των καλλιεργειών στην Κορινθία και τον Κίσαμο.
Θα είναι άραγε αυτό το καλοκαίρι διαφορετικό;
Αν λοιπόν ο άνθρωπος συνεχίσει να επιμένει σ’ αυτήν την στάση του, η κατάληξη του πλανήτη θα είναι άσχημη. Γι’ αυτό, πρέπει να φροντίσουμε με τις πράξεις μας να μην τον αφανίσουμε. Πρέπει να δείξουμε ενδιαφέρον και όχι αδιαφορία για το ίδιο μας το σπίτι, γιατί αυτή η αδιαφορία θα μας καταστρέψει. Ας προσπαθήσουμε λοιπόν να διορθώσουμε τα σπασμένα και να ξεκινήσουμε ξανά από την αρχή. Ας δημιουργήσουμε ένα όμορφο περιβάλλον που θα το παραδώσουμε στις επόμενες γενιές μας.

Νέα Πραγματικότητα

ΚΟΥΒΑΤΣΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ — Wed, 11 May 2022 07:22:03 +0000

Πάνε κιόλας δυο χρόνια που ο πλανήτης μας βρίσκεται αιχμάλωτος της πανδημίας του κορονοϊού. Μελαγχολικά γενέθλια, δε συμφωνείτε; Στα τέλη του 2019 ένας νέος κορονοϊός εντοπίστηκε για πρώτη φορά στην πόλη Γουχάν της Κίνας. Ήδη στις 26 Φεβρουαρίου του 2020, ο ιός είχε εμφανιστεί και στην Ελλάδα: η εξάπλωσή του είχε μόλις ξεκινήσει και στη χώρα μας. Η πλειοψηφία των κρουσμάτων σχετιζόταν με ανθρώπους που ταξίδεψαν στην Ιταλία, που ήταν τότε η κύρια επιδημική εστία. Όταν στην Ελλάδα άρχισε να υπάρχει διασπορά των αρχικών κρουσμάτων, η Πολιτεία έλαβε σταδιακά μέτρα και ανέστειλε τη διεξαγωγή εκδηλώσεων, αρχικά σε τοπικό επίπεδο στις πληττόμενες περιοχές.
Ωστόσο, στις 10 Μαρτίου, λόγω της εμφάνισης κρουσμάτων του ιού σε διάφορες περιοχές της χώρας, αποφασίστηκε να κλείσουν όλες οι εκπαιδευτικές δομές σε όλη τη χώρα. Τα περισσότερα παιδιά τότε χάρηκαν, θεωρώντας ότι η διακοπή των μαθημάτων προσέφερε την ευκαιρία απρόσμενες διακοπές. «Με αυτήν την απόφαση χάρηκα στην αρχή, γιατί δε συνειδητοποιούσα τη σοβαρότητα του θέματος» δήλωσε χαρακτηριστικά ένας συμμαθητής μας. Όλα τα παιδιά και ύστερα και οι ενήλικες άρχισαν να μπαίνουν σε λοκντάουν για να αντιμετωπιστεί η εξάπλωση του ιού. Έτσι λοιπόν ξεκίνησαν όλα…
Η πανδημία αφορούσε τους πάντες και μας έκανε να συνειδητοποιήσουμε με πολύ επώδυνο τρόπο πόσο στενά συνδεδεμένοι είμαστε όλοι οι κάτοικοι του πλανήτη, ωστόσο τη βιώσαμε καθένας και καθεμιά από εμάς με έναν πολύ προσωπικό τρόπο.
Την Τρίτη πριν την ανακοίνωση του κλεισίματος των σχολείων η καλύτερή μου φίλη μού ανακοίνωσε ότι θα έκανε πάρτι για τα γενέθλιά της το Σαββάτο 14 Μαρτίου και ήμουν πράγματι πολύ χαρούμενη, όχι μόνο για το πάρτι αλλά και γιατί την επόμενη ημέρα θα πήγαινα στη Σαλαμίνα, να επισκεφτώ τον παππού μου και τη γιαγιά μου που είχα να τους δω έναν μήνα. Όμως τίποτα από αυτά δεν έγινε, γιατί κλειστήκαμε στο σπίτι, μπήκαμε όλοι οι άνθρωποι σε αυτόν τον ιδιότυπο εγκλεισμό που είχε σκοπό την προστασία μας.
Τον αρχικό ενθουσιασμό για το κλείσιμο των σχολείων ακολούθησε το μούδιασμα και ο φόβος. «Φοβήθηκα πολύ στην αρχή, γιατί δεν μπορούσα να διανοηθώ τη σοβαρότητα του θέματος». Ξεκινήσαμε έτσι μια νέα ζωή, μια νέα πραγματικότητα, μια πραγματικότητα που δεν πιστεύαμε ότι υπάρχει ή ότι θα ζήσουμε.«Μου έλειψαν οι βόλτες και έξοδοι με τους φίλους, την οικογένειά μου». Κόπηκαν οι έξοδοι, οι εκδρομες, οι περίπατοι, κοπηκαν τα πάντα, εκτός από το super market. «Θυμάμαι τους πρώτους μήνες τον κόσμο να πηγαίνει στο super market και να αγοράζει είδη υγιεινής και φαγητά σε τεράστια ποσότητα, λες και ερχόταν το τέλος του κόσμου». Κατά κάποιον τρόπο είχε έρθει το τέλος του κόσμου, έτσι τουλάχιστον όπως τον γνωρίζαμε ως τότε.
Τα σχολεία ήταν κλειστά για τουλάχιστον 3 μήνες, μέχρι που άρχισαν τα διαδικτυακά μαθήματα με τη webex, μια πλατφόρμα που, αρχικά τουλάχιστον, είχε πολλά προβλήματα, «Βαριόμουν πολύ κατά τη διάρκεια του μαθήματος στη webex», «ήταν ένα αγκάθι στην καρδιά μου» είπαν κάποιοι. Άλλοι όμως αντιμετώπισαν την κατάσταση διαφορετικά: «Ώρες- ώρες εύχομαι να κάναμε και τώρα webex». Κάθε παιδί είχε τότε σχηματίσει τη δική του διαφορετική άποψη αλλά η μελαγχολία τρύπωνε στην καρδιά όλων, όσο ανάλαφρα κι αν παλεύαμε να αντιμετωπίσουμε αυτή τη νέα πραγματικότητα. Τα μαθήματα εξ αποστάσεων τα βίωσαν με τρόπο αντιφατικό όλοι, όπως άλλωστε και την καραντίνα.
Προσωπικά με κούρασε, γιατί ήμουν κλεισμένη μέσα στο σπίτι και δεν έβλεπα τους αγαπημένους μου. «Η καραντίνα ήταν απαίσια, δεν μπορούσα να βρεθώ με την οικογένειά μου και να δω την αγαπημένη μου γιαγιά» είπε μια συμμαθήτριά μου και συμφωνώ απόλυτα μαζί της. Για άλλους συμμαθητές μου όμως, φίλους και γνωστούς, ήταν το καλύτερο πράγμα που τους είχε συμβεί. «Μου άρεσε πάρα πολύ η περίοδος της καραντίνας, γιατί δεν ανησυχούσα για τα μαθήματα του σχολείου και μπορούσα να παίζω και να μιλάω με τους φίλους στο playstation».
Είχα να συναντηθώ με τις φίλες μου 5 ολόκληρους μήνες, μιλούσαμε μόνο από το τηλέφωνο και τα πρόσωπά τους τα έβλεπα μόνο από την κάμερα του τηλεφώνου. Είχε φτάσει πλέον το καλοκαίρι και, πρώτη φορά μετά από καιρό, ήταν η πρώτη φορά που συναντηθήκαμε. Πήγαμε στην πλατεία του Αγίου Νικόλα· ήταν γεμάτη από παιδιά, μικρά και μεγάλα, όλων των ηλικιών. Εμείς κάναμε κύκλους με το ποδήλατο γύρω από την τεράστια πλατεία που καλύπτει ένα τετράγωνο από μόνη της. Δε θα ξεχάσω ποτέ την αίσθηση του αέρα που χάιδευε το πρόσωπό μου, το χαρούμενο βουητό της πλατείας, τα λαμπερά χαμόγελα στα πρόσωπα όλων που ήταν, έστω και για λίγο, ελεύθεροι από τον εφιάλτη.
2022 πλέον και η πανδημία είναι ακόμη εδώ, παραμονεύει γύρω μας. Ελπίζουν όλοι οι άνθρωποι για το καλύτερο. Ήδη έχει υπάρξει η άρση κάποιων από τα μέτρα, γεγονός που σημαίνει πως ο πλανήτης μας αρχίζει να νικά και να κατατροπώνει αυτόν τον ιό που μας βασανίζει 3 χρόνια τώρα. Θέλω να πιστεύω πως θα τον αφήσουμε σύντομα πίσω μας ως σκοτεινή ανάμνηση και πως σε πολύ λίγο θα μπορούμε να δούμε ξανά αγαπημένα μας πρόσωπα, φίλους και συγγενείς, χωρίς αυτήν την ασπίδα προσώπου, τη μάσκα που μας έχει κάνει να ξεχάσουμε τα πρόσωπά τους.