1ο Εσπερινό ΕΠΑ.Λ. Ταύρου, φωτογραφία του Γιάννη Τσακλάνου
Όταν τον περασμένο Σεπτέμβριο άρχισα να φοιτώ στο 1ο Εσπερινό ΕΠΑ.Λ. Ταύρου, ήμουν αρκετά επιφυλακτική για το τι θα συναντούσα. Το βλέμμα μου σάρωνε το προαύλιο, ήμουν με την πλάτη στον τοίχο και, με λίγα λόγια, περίμενα να δω όλα εκείνα που άκουγα ότι συμβαίνουν στα ΕΠΑ.Λ.: τσακωμοί, φασαρίες, καταλήψεις, εντάσεις … τέτοια ήταν η προκατάληψή μου! Αλλά, φυσικά, τίποτα από αυτά δεν συνέβη. Οι οκτώ μήνες που φοιτώ στο συγκεκριμένο σχολείο ήταν υπεραρκετοί για να ανατρέψουν την πεποίθηση που είχα για τα ΕΠΑ.Λ. και σύντομα μου γεννήθηκε το ερώτημα: γιατί όλα κυλούν τόσο ομαλά σ’ αυτό το σχολείο; Τι συμβαίνει;
Καταρχάς, πρόκειται για ένα σχολείο με 680 εγγεγραμμένους μαθητές και δυναμικό 60 καθηγητών. Οι τομείς του είναι η Μηχανολογία, η Διοίκηση και Οικονομία, η Πληροφορική, η Ηλεκτρολογία, Ηλεκτρονική και Αυτοματισμός και, τέλος, ο τομέας της Υγείας, Πρόνοιας και Ευεξίας. Κάθε απόγευμα, μετά την προσευχή στο προαύλιο, γίνονται ανακοινώσεις για τις δράσεις του σχολείου: διοργάνωση εκδρομών, επισκέψεις σε μουσεία και θέατρα κάθε μήνα και, ναι, υπάρχει συμμετοχή! Στα διαλείμματα επικρατεί ηρεμία, σχηματίζονται πηγαδάκια μαθητών, όλοι σχεδόν ενήλικες, με τον καφέ στο χέρι, που συνομιλούν μεταξύ τους ή με τους καθηγητές. Το γραφείο του διευθυντή είναι μόνιμα γεμάτο κόσμο, σφύζει από ζωή. Με το χτύπημα του κουδουνιού, όλοι παίρνουμε τον δρόμο για τις τάξεις μας. Έτσι, με ηρεμία, κυλούν οι μέρες στο σχολείο μας.
Πανταχού παρών, ο υποδιευθυντής του σχολείου, κ. Ευθύμιος Κόλλιας, και, διακριτικά παρών, ο διευθυντής, κ. Στέλιος Μαραγκάκης. Ο κ. Κόλλιας είναι ένας άνθρωπος ιδιαιτέρως επικοινωνιακός, ζεστός και εκδηλωτικός · μιλά με τους πάντες στο σχολείο, εξωτερικεύοντας την αγάπη του για τους μαθητές και την εκπαίδευση. Υπηρετώντας με την ειδικότητα του Φυσικού την οργανική του θέση τα τελευταία 13 χρόνια στο 1ο Εσπερινό ΕΠΑ.Λ. Ταύρου, δικαιωματικά λέει ότι νοιώθει το σχολείο «σπίτι του», «οικογένειά του».
Το πρώτο που τον ρώτησα, όταν συναντηθήκαμε, ήταν αυτό που με απασχολούσε περισσότερο: «Πώς γίνεται να υπάρχει τόση ηρεμία στο σχολείο;»
«Δεν ήταν έτσι πάντα», μου απάντησε. «Παλέψαμε πολύ με τον διευθυντή, τον κ. Μαραγκάκη, για να το καταφέρουμε. Εγώ είμαι εδώ από το 2012 και από το 2015 υπηρετώ ως υποδιευθυντής. Τα πρώτα χρόνια κάναμε μεγάλο αγώνα για να αλλάξει το κλίμα. Βγαίναμε στις γειτονιές και εξηγούσαμε στους κατοίκους της περιοχής τι κάνουμε σε αυτό το σχολείο. Τα καλοκαίρια είχαμε επικοινωνία με τα σχολεία δεύτερης ευκαιρίας κι αντλούσαμε μαθητές κι από εκεί. Από την άλλη, ήταν για μας και θέμα εγωισμού. Λέγαμε μεταξύ μας ότι δεν γίνεται τα παιδιά της Κηφισιάς, για παράδειγμα, να έχουν καλύτερα σχολεία. Μπορούμε κι εμείς να κάνουμε το σχολείο μας πρότυπο – και το κάναμε! Είχαμε και έχουμε άριστη συνεργασία με τον Δήμο Ταύρου όλα αυτά τα χρόνια, γιατί φροντίζουμε οι ζημιές που γίνονται να επιδιορθώνονται από εμάς μαζί με τους μαθητές μας. Με πολλή δουλειά, χρόνο με τον χρόνο, καταφέραμε να χτίσουμε γερές βάσεις για καλή επικοινωνία με τους μαθητές μας. Γιατί ο σεβασμός κερδίζεται, δεν επιβάλλεται. Όταν έχεις καλές σχέσεις με τους άλλους, θα σε σεβαστούν – κι αυτό είναι κανόνας. Έχουμε φτάσει μάλιστα στο επίπεδο – και το λέω με περηφάνεια – στο σχολείο μας να μην έχουμε αποβολές, ούτε καν επίπληξη σε μαθητή!»
«Πέρα από την επιμονή όμως, ποιο πιστεύετε ότι είναι το μυστικό της επιτυχίας», τον ρωτώ;
«Όλα ξεκινούν από τον διευθυντή», μου απαντά χωρίς να χάσει χρόνο. «Είναι αυτός που έχει δώσει πλήρη ελευθερία στους καθηγητές να αναδείξουν τον καλύτερό τους εαυτό. Γιατί οι ενήλικες δεν είναι εύκολοι μαθητές. Χρειάζεται να τους εμπνεύσουμε, να τους κάνουμε να πιστέψουν ότι αυτό που κάνουν έχει αντίκρισμα, ότι μπορούν. Οφείλουμε εμείς οι καθηγητές να δημιουργήσουμε σχέση εμπιστοσύνης με τον καθένα ξεχωριστά, να διαμορφώσουμε ένα ευχάριστο και ήρεμο κλίμα στο σχολείο μας, ώστε να νοιώθουν ασφαλείς οι μαθητές μας και να γίνουν μέλη της ομάδας μας. Νομίζω ότι το έχουμε πετύχει, γιατί δεν είναι τυχαίο πως οι μαθητές μας, σε όλες τους τομείς, φεύγοντας από την τάξη στο τέλος του μαθήματος, λένε “ευχαριστώ” στον καθηγητή. Καταλαβαίνετε πόσο σημαντικό είναι αυτό;»
«Τι σημαίνει ΕΠΑ.Λ. για εσάς;»
«Στα ΕΠΑ.Λ., το επίπεδο των καθηγητών είναι υψηλό, μην ξεχνάμε ότι πρόκειται για ένα ιδιαίτερα απαιτητικό σχολείο, λόγω των ειδικοτήτων, αλλά και του μαθητικού του πληθυσμού. Οι άνθρωποι που αποφοιτούν από το σχολείο μας, εκτός από το απολυτήριο λυκείου, παίρνουν και το πτυχίο της ειδικότητας που έχουν επιλέξει, το οποίο αναγνωρίζεται στην αγορά εργασίας. Άρα, είναι ένα σχολείο που πλεονεκτεί, γιατί δίνει περισσότερα εφόδια στους αποφοίτους του».
«Έχετε νοιώσει ματαίωση;» τον ρωτάω, πριν κλείσουμε την συνέντευξη.
«Όχι σ’ αυτό το σχολείο, δεν έχω νοιώσει ματαίωση. Κι αν γυρνούσα τον χρόνο πίσω, πάλι εδώ θα ήμουν», μου απαντά αποστομωτικά με μάτια που λάμπουν.
Όση ώρα μου μιλά για το σχολείο μας με αυτό το πάθος και την αγάπη, με κάνει να νοιώθω πιο σίγουρη από ποτέ για την επιλογή μου. Μου μεταδίδει την αισιοδοξία του, δείχνοντάς μου πως υπάρχουν άνθρωποι που όχι απλώς αγαπούν αυτό που κάνουν, αλλά παλεύουν για αυτό, αφιερώνοντας ένα μεγάλο μέρος του προσωπικού τους χρόνου. Αποχαιρετώντας τον και τρέχοντας να προλάβω το μάθημα της επόμενης ώρας, μου έρχεται στο νου η ρήση του Σοφοκλή: «τὸ δὲ ζητούμενον ἁλωτόν, ἐκφεύγει δὲ τἀμελούμενον» / «αυτό που θέλουμε με επιμονή το πετυχαίνουμε · αυτό που χάνεται, είναι ό,τι παρατάμε». Έτσι είναι. Η επιμονή κι η αγάπη κάνουν θαύματα, ακόμη και σήμερα στον σκληρό κόσμο που ζούμε.
Νάντια Τριανταφύλλου
Μαθήτρια της Β΄ Τάξης
Τομέας Υγείας, Πρόνοιας και Ευεξίας
