Και μόνο που κάθομαι να γράψω αυτές τις λίγες γραμμές και να θυμηθώ τα παιδικά μου χρόνια, τα μάτια μου βουρκώνουν.
Πόσο πολύ περιμέναμε τότε τα Χριστούγεννα…
Τα χρόνια εκείνα, από το 1950 έως το 1955, η ζωή της οικογένειάς μας ήταν πολύ δύσκολη. Υπήρχε μεγάλη φτώχεια και φυσικά δεν περίμενα κάποιο δώρο από το σπίτι. Περίμενα όμως με λαχτάρα το κάλεσμα από τις καλόγριες της Σχολής Θηλέων των Ουρσουλινών. Δεν ήμουν μόνο εγώ. Ήταν κι άλλα παιδιά φτωχά, όπως κι εγώ.
Μόλις περνούσα το κατώφλι της σχολής, ένιωθα μια μεγάλη χαρά και μια γλυκιά συγκίνηση. Όλα εκεί μέσα μου φαίνονταν σπουδαία και όμορφα. Οι καλόγριες μας υποδέχονταν πάντα με ένα χάδι στο κεφάλι και ένα ζεστό χαμόγελο. Καθόμασταν στο αμφιθέατρο και παρακολουθούσαμε τη χριστουγεννιάτικη γιορτή που είχαν ετοιμάσει για εμάς. Και ύστερα ερχόταν η στιγμή που περιμέναμε περισσότερο απ’ όλες. Μας έδιναν ρούχα και ένα ζευγάρι καινούργια παπούτσια. Αυτό ήταν το μεγαλύτερο δώρο για μένα. Μόνο τα Χριστούγεννα φορούσα καινούργια παπούτσια.
Αυτές οι αναμνήσεις έρχονται κάθε χρόνο στο μυαλό μου και γλυκαίνουν λίγο τα δύσκολα και στερημένα παιδικά μου χρόνια, αλλά και την ορφάνια που βίωσα. Τα παιδικά βιώματα μένουν πάντα μέσα μας και μας ακολουθούν σε όλη μας τη ζωή.
Καλά Χριστούγεννα.
Κώστας Δεγαϊτας
