Στο πλαίσιο του μαθήματος της βιολογίας οι μαθητές/τριες της Β’ τάξης εκπόνησαν εργασίες με θέμα «Τα ναρκωτικά».

Η μαθήτρια Στέλλα Παρτσινεβέλου ζωγράφισε έναν υπέροχο πίνακα και έγραψε:

«Ο πίνακας αυτός  δείχνει με έντονα χρώματα και δυνατές εικόνες πόσο σκοτεινός μπορεί να γίνει ο δρόμος των ναρκωτικών. Τα χάπια, οι σύριγγες και τα σκούρα χρώματα συμβολίζουν τον φόβο, τη μοναξιά και την καταστροφή που μπορούν να φέρουν στη ζωή ενός ανθρώπου. Αντίθετα, ο ουρανός και το φως δείχνουν πως πάντα υπάρχει ελπίδα και επιλογή για μια καλύτερη ζωή.

Τα ναρκωτικά δεν λύνουν προβλήματα. Δημιουργούν περισσότερα. Στερούν την ελευθερία, την υγεία, τα όνειρα και πολλές φορές τους ανθρώπους που αγαπάμε. Κανείς δεν είναι αδύναμος όταν ζητά βοήθεια. Δύναμη είναι να λες «όχι» σε ό,τι σε καταστρέφει και «ναι» στη ζωή, στη φιλία, στην αγάπη και στα όνειρά σου.

Η ζωή αξίζει να τη ζούμε καθαροί, ελεύθεροι και αληθινοί.»

Ιδιαίτερη σημασία έχει για τον ποιητή η ιστορική συνέχεια της ελληνικής γλώσσας. Ο Σεφέρης αισθάνεται ότι μέσα στη σύγχρονη δημοτική επιβιώνουν οι φωνές της αρχαιότητας και του Βυζαντίου, όχι ως μουσειακά κατάλοιπα, αλλά ως ζωντανή εμπειρία. Συχνά αντλεί εικόνες, μύθους και σύμβολα από την αρχαία ελληνική παράδοση, δείχνοντας πως η γλώσσα λειτουργεί ως γέφυρα ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν. Αυτή η συνέχεια δεν τον βαραίνει· αντίθετα, του προσφέρει ένα σταθερό έδαφος για να μιλήσει για τον σύγχρονο άνθρωπο και την αγωνία του.

Η αγάπη του Σεφέρη για την ελληνική γλώσσα φαίνεται, τέλος, και στον σεβασμό με τον οποίο τη χειρίζεται. Πιστεύει στη δύναμη της σιωπής όσο και στη δύναμη της λέξης, γνωρίζοντας ότι η αλήθεια συχνά υπονοείται περισσότερο απ’ όσο δηλώνεται. Έτσι, μέσα από τη γλώσσα, ο Σεφέρης δεν υμνεί μόνο την ελληνικότητα, αλλά και την ανθρώπινη προσπάθεια να βρει νόημα, μνήμη και φως μέσα σε έναν κόσμο αβεβαιότητας.

Επομένως, η σχέση του Γιώργου Σεφέρη με την ελληνική γλώσσα είναι σχέση αγάπης, ευθύνης και βαθιάς συνείδησης. Μέσα από το ποιητικό του έργο, η γλώσσα αναδεικνύεται ως ζωντανός οργανισμός που κουβαλά την ιστορία και τον πόνο, αλλά και την ελπίδα ενός λαού. Ο Σεφέρης, με τη λιτότητα και τη διαύγειά του, μας δείχνει πως η ελληνική γλώσσα δεν είναι απλώς κληρονομιά του παρελθόντος, αλλά ένα διαρκές εργαλείο αυτογνωσίας και δημιουργίας, ικανό να φωτίζει τον άνθρωπο σε κάθε εποχή.

Οι μαθητές της Β Τάξης του Εσπερινού  ΓΕ.Λ. Νάξου

Η Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 9 Φεβρουαρίου, ημερομηνία μνήμης του εθνικού μας ποιητή Διονυσίου Σολωμού.. Καθιερώθηκε για να αναδείξει την οικουμενικότητα, τη διαχρονικότητα και την τεράστια προσφορά της ελληνικής γλώσσας στον παγκόσμιο πολιτισμό, αποτελώντας μία από τις μακροβιότερες ζωντανές γλώσσες.

ήλαμψε το φεγγάρι

κι είδα τον Άγιο Γεώργιο

στ’ άλογο καβαλάρη

Σαν άγγελος εισ’στη θωριά

σαν άγιος στη θεότη

Παρακαλώ σε απάντα με

αφέντη στρατιώτη

Με χάρες και με δύναμες

που’ χω να σ’ αφιβάλλω

για το θεριό που σκότωσες

το δράκο τον μεγάλο

Τα μπιλετάκια πέσανε

προς τη βασιλοπούλα

όπου την είχε ο βασιλιάς

μόνη και μοναχούλα

Στν δρόμο όπου πήγαινε

βλέπει ένα καβαλάρη

που κράταγε χρυσό σταυρό

και αργυρό κοντάρι

Αγάλι Αγάλι νούτσι μου

να μη σε φάει κι εσένα

αυτό το άγριο θεριό

όπου θα φάει και μένα.

Ολίγον αποκοιμηθώ

Σστο μάρμαρο απάνω

κι εγώ σκοτώνω το θεριό

και από “του σε βγάνω

Για ξύπνα ξύπνα νούτσι μου

και το νερό αφρίζει

και το θεριό τα δόντια του

σε εμέ τα τραχανίζει

Και ο Άγιος σηκώνεται

και το θεριό σκοτώνει

κι η κόρη από τον φόβο της

φωνάζει  Άι μου Γιώργη

Και ο Άι Γιώργης τη ρωτά

και πάλι την ορκίζει

απόθε ξέρει τ’ όνομα

κι απόθε το γνωρίζει

Εγώ Άι Γιώργης λέγομαι

απ” την Καπαδοκία

και αν θες να κάμεις ψυχικό

χτίσε μιαν εκκλησία

Και κάνε το Χατζή χρυσό

και το σταυρό ασημένιο

και την Αγία τράπεζα

όλο μαλαματένιο

Και ο βασιλιάς σαν τ’ άκουσε

εβρέθη λιγωμένος

στη γη εβρέθηκε νεκρός

ως άγια πεθαμένος

Για πάρτε και το βίος μου

και το βασίλειο μου

και αφήστε το παιδάκι μου

το φως των εματιών μου

Στολίστε και την κοπελιά

και κάνετέ την νύφη

και από μακριά της δείξανε

να πάει μοναχή της

Απ’ το χεράκι την αρπά,

στο βασιλιά την πάει

ώρα καλή σου βασιλιά

μ’ όλη τη συντροφιά σου

θα φέρω το παιδάκι σου

και την παρηγοριά σου

Αμέσως εγώ αφέντη μου

το έργο να κινήσω

και χριστιανή να βαπτιστώ

να’ ρθω να προσκυνήσω

Αφού εβάλαν χερικό

το έργο να κινήσουν

χιλιάδες δεκατέσσερις

πήγαν να προσκυνήσουν.

Από γιαγιά Νικολέτα 24-2-1996

Στέλιος Κορρές μαθητής Β” τάξης

Πόσο πολύ περιμέναμε τότε τα Χριστούγεννα…

Τα χρόνια εκείνα, από το 1950 έως το 1955, η ζωή της οικογένειάς μας ήταν πολύ δύσκολη. Υπήρχε μεγάλη φτώχεια και φυσικά δεν περίμενα κάποιο δώρο από το σπίτι. Περίμενα όμως με λαχτάρα το κάλεσμα από τις καλόγριες της Σχολής Θηλέων των Ουρσουλινών. Δεν ήμουν μόνο εγώ. Ήταν κι άλλα παιδιά φτωχά, όπως κι εγώ.

Μόλις περνούσα το κατώφλι της σχολής, ένιωθα μια μεγάλη χαρά και μια γλυκιά συγκίνηση. Όλα εκεί μέσα μου φαίνονταν σπουδαία και όμορφα. Οι καλόγριες μας υποδέχονταν πάντα με ένα χάδι στο κεφάλι και ένα ζεστό χαμόγελο. Καθόμασταν στο αμφιθέατρο και παρακολουθούσαμε τη χριστουγεννιάτικη γιορτή που είχαν ετοιμάσει για εμάς. Και ύστερα ερχόταν η στιγμή που περιμέναμε περισσότερο απ’ όλες. Μας έδιναν ρούχα και ένα ζευγάρι καινούργια παπούτσια. Αυτό ήταν το μεγαλύτερο δώρο για μένα. Μόνο τα Χριστούγεννα φορούσα καινούργια παπούτσια.

Αυτές οι αναμνήσεις έρχονται κάθε χρόνο στο μυαλό μου και γλυκαίνουν λίγο τα δύσκολα και στερημένα παιδικά μου χρόνια, αλλά και την ορφάνια που βίωσα. Τα παιδικά βιώματα μένουν πάντα μέσα μας και μας ακολουθούν σε όλη μας τη ζωή.

Καλά Χριστούγεννα.

Κώστας Δεγαϊτας

Οι γονείς μου όμως φρόντιζαν για εμάς. Ποτέ δεν πείνασα και ποτέ δεν κοιμήθηκα νηστικός. Θυμάμαι που γύριζα από την αλάνα και φώναζα:
«Μάνα, φέρε μια φέτα ψωμί». Εκείνη έβρεχε το ψωμί με λίγο νερό και έβαζε από πάνω λίγη ζάχαρη. Ακόμα θυμάμαι εκείνη τη γεύση.

Ζούσα χαρούμενος και ξέγνοιαστος, αλλά αυτό δεν κράτησε πολύ. Χάσαμε τον πατέρα μου όταν ήταν μόλις 48 ετών. Πέθανε από κύρωση του ήπατος. Τον πατέρα μου τον θυμάμαι πολύ έντονα. Πριν από την Καθαρά Δευτέρα πηγαίναμε μαζί στα βράχια για να μαζέψουμε αχινούς. «Τους μαύρους, όχι τους κόκκινους», μου έλεγε.
Ύστερα τους πουλούσαμε στις γειτονιές για να βοηθήσουμε λίγο το σπίτι.

Εκεί που βρίσκεται σήμερα το γήπεδο βοσκούσα τις γαλοπούλες μας. Κρατούσα ένα καλάμι και μάζευα όσες έφευγαν από το κοπάδι. Ήταν περίπου πενήντα. Άλλες φορές φορτώναμε το γαϊδουράκι με τελάρα γεμάτα γόπες και γυρίζαμε τα χωριά του Λιβαδιού. «Φώναζε, Κώστα… Γούπες, γουπέες!» μου έλεγε ο πατέρας μου. Με αγαπούσε πολύ και ποτέ δεν με μάλωσε άσχημα. Πάντα με έπαιρνε μαζί του και έτσι έμαθα πολλά πράγματα στη ζωή μου.

Θυμάμαι πολύ καλά και τη γιαγιά μου, την Κρητικιά. Ήταν δυναμική γυναίκα και πολύ εργατική. Μου έφτιαχνε καραμέλες μαστίχας. Έβραζε τη ζάχαρη και τις έριχνε  πάνω σε μια μαρμάρινη πλάκα για να κρυώσουν. Μετά τις έπλαθε μία μία με τα χέρια της. Έπαιρνα το ταψί με τις καραμέλες  και πήγαινα στο λιμάνι να τις πουλήσω. Μέσα σε λίγες ώρες είχαν τελειώσει όλες. Η γιαγιά κρατούσε λίγα χρήματα για τα υλικά και τα υπόλοιπα μου τα έδινε.

Ήμουν και κουλουράς. Πρωί πρωί πήγαινα στον φούρνο της γειτονιάς για να πάρω το καλάθι με τα κουλούρια. Ο φούρνος του Σαγκέλα δεν υπάρχει πια, έχει κλείσει εδώ και χρόνια. Κάποτε βρήκα ένα ρολόι στην παραλία και το παρέδωσα αμέσως στην αστυνομία. Τότε λίγοι άνθρωποι είχαν ρολόι, αλλά εγώ ένιωθα πως έπρεπε να το επιστρέψω, γιατί κάποιος θα το είχε χάσει.

Η μητέρα μου αρρώστησε από φυματίωση εξαιτίας των κακουχιών της Κατοχής. Έμεινε τέσσερα χρόνια στο νοσοκομείο «Σωτηρία» στην Αθήνα και χειρουργήθηκε. Ευτυχώς σώθηκε και γύρισε στη Νάξο ζώντας με έναν πνεύμονα. Έζησε μέχρι τα 87 της χρόνια.

Όταν χάσαμε τον πατέρα μου και αρρώστησε η μητέρα μου, ο μεγάλος μου αδελφός ζήτησε βοήθεια από τον Δεσπότη. Η λύση που βρέθηκε ήταν δύσκολη. Εγώ και η μικρή μου αδελφή φύγαμε για τις παιδοπόλεις. Η αδελφή μου πήγε πρώτα στην Καβάλα και μετά στα Γιάννενα. Εγώ έζησα τρία χρόνια στη Ρόδο και άλλα τέσσερα στον Βόλο. Ο αποχωρισμός από την οικογένεια ήταν πολύ δύσκολος για μικρά παιδιά. Η αδελφή μου αργότερα έγινε δασκάλα.

Εγώ έκανα πολλές δουλειές στη ζωή μου. Για λίγο έγινα μηχανικός εμπορικού ναυτικού στο Ληξούρι της Κεφαλονιάς, αλλά δεν συνέχισα. Δούλεψα και ως μαραγκός μαζί με τον γαμπρό μου, όμως ούτε αυτό κράτησε πολύ. Μετά κατατάχθηκα εθελοντής στο Λιμενικό Σώμα. Είχα σκοπό να μείνω μόνιμος, αλλά τελικά δεν τα κατάφερα. Ήμουν δύσκολος χαρακτήρας και πολλές φορές αντέδρασα άσχημα στους ανωτέρους μου. Έκανα και λάθη στη ζωή μου. Πήρα αποφάσεις που δεν ήταν σωστές.

Όμως ποτέ δεν σταμάτησα να σκέφτομαι το σχολείο. Γι’ αυτό, στα 81 μου χρόνια, αποφάσισα να επιστρέψω και να τελειώσω το Λύκειο. Ήταν ένα όνειρο που το κουβαλούσα μέσα μου πολλά χρόνια. Σήμερα νιώθω περήφανος που είμαι μαθητής. Όταν λέω ότι πηγαίνω στο Λύκειο, οι περισσότεροι απορούν, αλλά εγώ αισθάνομαι χαρά και ικανοποίηση.

Θέλω επίσης να ευχαριστήσω όλους τους καθηγητές μου για την κατανόηση, την υπομονή και τη βοήθεια που προσφέρουν σε όλους εμάς τους μαθητές του Εσπερινού Σχολείου.

Σας ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου.

Κώστας Δεγαϊτας