Είναι γνωστό πως με την εμφάνιση του κορωνοϊου, οι πρώτοι άνθρωποι που χάθηκαν εξαιτίας του ήταν ηλικιωμένοι και γενικά ευπαθείς ομάδες. Όσο οι άνθρωποι γερνούν, είναι λογικό να μην είναι το ίδιο υγιείς ή δυνατοί με τους νέους και να αρρωσταίνουν πιο εύκολα και με μεγαλύτερες πιθανότητες να πεθάνου.
Όλοι έχουμε δει τη διαφορά ευαισθησίας και συγκίνησης που νιώθει κάποιος όταν μαθαίνει για τον θάνατο ενός γέρου σε σχέση με αυτόν ενός νέου. Όταν ένας νέος χάνεται, ακούμε απόψεις όπως «Είχε όλη του τη ζωή μπροστά του» ή « Έφυγε πριν την ώρα του» με πολύ μεγαλύτερη στενοχώρια. Όμως όταν αφορά έναν ηλικιωμένο, θα ακουστούν λόγια σαν «Έζησε μια χαρούμενη και γεμάτη ζωή» ή «Έφυγε ήρεμος» με μια μικρότερη συγκίνηση. Γιατί είναι αυτό; Δεν είναι το ίδιο σημαντικοί;
Δυστυχώς ή ευτυχώς ο θάνατος είναι αναπόδραστος για όλους και το ότι είναι πιο φυσιολογικός και συχνός όσον αφορά μεγαλύτερους ανθρώπους είναι καλό. Όμως αυτό δεν σημαίνει πως είναι λιγότερο σημαντικός ή τραγικός. Εκτός του ότι και εμείς λογικά θα γεράσουμε αργά ή γρήγορα και δεν θα θέλαμε να αντιμετωπιζόμαστε με την ίδια αναισθησία και οι ηλικιωμένοι υπήρξαν νέοι. Τώρα πολλοί τους είναι πατεράδες, παππούδες και πρώην επιστήμονες, εργαζόμενοι, καλλιτέχνες, τεχνίτες. Έφεραν πολλά καλά σ’ αυτόν τον κόσμο, γιατί εκτός από εμάς τους ίδιους- στους οποίους έδωσαν ζωή- εγγυήθηκαν την ελευθερία μας, τις γνώσεις, τις παραδόσεις, τις αξίες, αλλά και τα πράγματα που χρησιμοποιούμε στην καθημερινότητά μας.
Για όλους αυτούς τους λόγους, μήπως θα έπρεπε να τους δείξουμε παραπάνω σεβασμό και ευγνωμοσύνη, για όλα όσα μας πρόσφεραν και που δεν θα υπήρχαν χωρίς αυτούς; Ίσως τώρα να είναι το παρελθόν και εμείς το μέλλον , αλλά και εκείνοι δεν ήταν το μέλλον κάποτε;
Είναι εμφανές ότι δεν υπάρχει ο ίδιος κοινωνικός σεβασμός για την τρίτη ηλικία του σήμερα όπως παλιά. Πολλοί νέοι σήμερα αντιμετωπίζουν τους ηλικιωμένους σαν βάρος ή σαν ο χρόνος τους να μην είναι το ίδιο πολύτιμος. Όσον αφορά την υγεία τους, στα περισσότερα νοσοκομεία έχει παρατηρηθεί ότι ποτέ δεν έχουν προτεραιότητα ίσως διότι η κοινωνία δεν έχει ενδιαφερθεί το ίδιο, ούτε θα ξαφνιαστεί όταν κάποιος γέρος αρρωστήσει ή χάσει τη ζωή του και επειδή οι νέοι είναι το μέλλον του κόσμου μας σήμερα.
Ίσως το σωστό είναι να προσέχουμε παραπάνω τους νέους μας, αλλά δεν γίνεται να αφήνουμε τους ηλικιωμένους μας να φεύγουν σαν να μην υπήρξαν ποτέ.
Μαρία Νέστορα, Γ1
