Το κέντρο περιβαλλοντικής εκπαίδευσης στο Κλημέντι είχε οργανώσει δράσεις γνωριμίας και επαφής με το δάσος και τα μυστικά του. Το πευκοδάσος της Βελίνας είναι μεγάλο και φημισμένο (και μέχρι τώρα έχει γλυτώσει από τις πυρκαγιές).

Οι υπεύθυνες του προγράμματος μας ξενάγησαν στην αρχή για να μάθουμε κάποια πράγματα γενικά για το δάσος και τη ζωή σε αυτό. Πολύ πιο μπερδεμένα από όσο τα περιμέναμε! Ολόκληρο οικοσύστημα σε ισορροπία με μεγαλύτερη απειλή τον άνθρωπο με τα σκουπίδια του. Έπειτα συνεχίσαμε με κάμποσα εκπαιδευτικά παιχνίδια. Αρκετά πράγματα ήταν ενδιαφέροντα πχ να προσανατολιζόμαστε χωρίς πυξίδες και κινητά ή να υπολογίζουμε ύψη δέντρων χωρίς μεζούρες.

Ολοκληρώσαμε με παιχνίδια που δείχνουν πόσο ευαίσθητο οικοσύστημα είναι το δάσος και πόσο απειλείται από την παρουσία μας. Εμείς μπλεχτήκαμε με τα σχοινιά που συμβόλιζαν την καταστροφή του. Ελπίζουμε τουλάχιστον αυτό το δάσος να τη βγάλει καθαρή!

2-3 ώρες κράτησε το πρόγραμμα. Εννοείται δεν τα μάθαμε όλα. Όταν ξαναπάμε, θα έχει τελείως καινούργια πράγματα να κάνουμε.

Η εμπειρία ήταν πολύ καλή. Τα κινητά μας είναι γεμάτα φωτογραφίες. Πολλές είναι κακοτραβηγμένες και πιάνουν άχρηστο χώρο. Ελπίζουμε από εδώ και πέρα να τις τραβάμε πιο επαγγελματικά! Στις επόμενες αναρτήσεις θα το δούμε.

Υγ.1: Με την ευκαιρία του προγράμματος ξεκινήσαμε τη διαδικασία για να φέρουμε απινιδωτή στο σχολείο. Εμείς μάλλον δε θα τον χρειαστούμε, αλλά σίγουρα για κάποιους από τα γύρω χωριά θα είναι σωτήριος. Αναμένεται!

Υγ. 2: Για όποιον ενδιαφέρεται για το πρόγραμμα μπορεί να μπει εδώ Τα παιδιά σώζουν ζωές

Μείνετε συντονισμένοι!

Καλή Χρονιά!

Ξεκινήσαμε ελαφρώς λυπημένοι αλλά μόλις εντοπίσαμε και αντικρίσαμε τον Ναό αλλάξαμε γνώμη . Μόλις μπήκαμε στον ιερό χώρο μείναμε με το στόμα ανοιχτό. Μείναμε έκθαμβοι με την ομορφιά των εικόνων και αγιογραφιών και τα έντονα μοναδικά χρώματά τους . Αφού γυρίσαμε όλη την εκκλησία και παρατηρήσαμε το καθετί που την αφορούσε  ήρθε η στιγμή να αποχωρήσουμε και να επιστρέψουμε στο ξενοδοχείο.

Μόλις γυρίσαμε στο ξενοδοχείο αναζητήσαμε πληροφορίες και μάθαμε ότι είναι η μεγαλύτερη εκκλησία των Βαλκανίων  και ότι  η κατασκευή του  ναού ξεκίνησε το 1908 και εγκαινιάστηκε 66 χρόνια μετά το 1974 .

Αυτή η εμπειρία θα μείνει πιστεύω για πάντα χαραγμένη στις μνήμες μας και θα είναι μια από τις πιο ευχάριστες από την πολυήμερη εκδρομή μας στην Πάτρα. Σας προτείνουμε ανεπιφύλακτα να επισκεφτείτε τον Ναό αν δε έχετε πάει ακόμα. Είμαστε σίγουροι ότι θα περάσετε υπέροχα και θα μείνετε τόσο εντυπωσιασμένοι όσο και εμείς !!

Μαριλίτα, Κωσταντίνος,Γιάννης

Γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη τον Απρίλιο του 1904 όπου και μεγάλωσε, από Εβραίους γονείς. Σπούδασε στα πανεπιστήμια του Χάρβαρντ και Κέμπριτζ. Έγινε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας. Ασχολήθηκε με την κβαντική φυσική των υποατομικών σωματιδίων και τις πυρηνικές αντιδράσεις. Εκτός από τη φυσική, τον γοήτευε η φιλοσοφία και η γαλλική φιλολογία, ενώ έμαθε λατινικά, αρχαία ελληνικά και σανσκριτικά.

Έγινε γνωστός για τον ρόλο του ως διευθυντής του Σχεδίου Μανχάτταν, την προσπάθεια της κατασκευής του πρώτου πυρηνικού όπλου, στο μυστικό εργαστήριο στο Λος Άλαμος στην πολιτεία του Νέου Μεξικού. Ως «πατέρας της ατομικής βόμβας», που είχε ισχύ 18.000 τόνων ΤΝΤ, υποστήριξε τη χρήση της, που κατέστρεψε τις ιαπωνικές πόλεις της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι στις 6 και 9 Αυγούστου 1945, στην τελική φάση του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Άλλες εργασίες του είχαν σχέση με τη θεωρητική αστρονομία, την κβαντική θεωρία πεδίου και τη φασματοσκοπία. Απεβίωσε στις 18 φεβρουαρίου του 1967 με αιτία θανάτου καρκίνο του λάρυγγαΜετά τον πόλεμο έγινε επικεφαλής σύμβουλος στη νεοσύστατη Επιτροπή Ατομικής Ενεργείας των Ηνωμένων Πολιτειών και χρησιμοποίησε τη θέση του για να ασκήσει πιέσεις για τον διεθνή έλεγχο της πυρηνικής ενέργειας και την αποτροπή της διάδοσης των πυρηνικών όπλων και της κούρσας εξοπλισμών με τη Σοβιετική Ένωση. Η μεγάλη συμβολή του στον σχεδιασμό και την κατασκευή της πρώτης ατομικής βόμβας αλλά και στη δημιουργία μίας ισχυρής παράδοσης στη θεωρητική φυσική στις Η.Π.Α., με σημαντικό ρόλο και σε θέματα στρατιωτικών εξοπλισμών, δεν στάθηκαν ικανά να τον προστατεύσουν την μακαρθική περίοδο. Αφού προκάλεσε την οργή πολλών πολιτικών με τις ειλικρινείς απόψεις του κατά τη διάρκεια του δευτέρου «Ερυθρού Τρόμου», κρίθηκε «ακατάλληλος να υπηρετήσει τη χώρα», σύρθηκε σε δίκη -με πολύ μεγάλη δημοσιότητα- για τις φιλειρηνικές και δημοκρατικές του θέσεις[8] και η διαβάθμιση ασφαλείας του ανακλήθηκε το 1954 και ουσιαστικά έχασε την άμεση πολιτική επιρροή του. Συνέχισε να παραδίδει μαθήματα, να γράφει και να εργάζεται στη φυσική. Μία δεκαετία αργότερα, αποκαταστάθηκε όταν ο πρόεδρος Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι του απένειμε (και ο Λίντον Τζόνσον του παρέδωσε) το βραβείο «Ενρίκο Φέρμι» ως χειρονομία της πολιτικής αποκατάστασης.

Ο Ρόμπερτ Οπενχάιμερ πέθανε το 1967. Ο θάνατός του αποτέλεσε μεγάλη απώλεια για τον επιστημονικό χώρο.

 Νίκος Σ.

Αναδείχτηκε χρυσός Ολυμπιονίκης του άλματος εις μήκος στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο, χρυσός παγκόσμιος πρωταθλητής στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου της Βουδαπέστης το 2023 και αργυρός παγκόσμιος πρωταθλητής στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου του Όρεγκον το 2022.

Αναδείχθηκε παγκόσμιος πρωταθλητής στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου στο Βελιγράδι το 2022 και στη Γλασκώβη το 2024, πρωταθλητής Ευρώπης ανοικτού στίβου το 2018 στο Βερολίνο, χρυσός πρωταθλητής κλειστού στίβου το 2019 στη Γλασκώβη, και πρωταθλητής Ευρώπης στον κλειστό στίβο το 2021 και το 2023. Θεωρείται αθλητής παγκόσμιας κλάσης και είναι ένας από τους πιο σημαντικούς Έλληνες αθλητές.  

Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1998 και έχει Μικρασιατική καταγωγή. Μεγάλωσε στα Γρεβενά, όπου σε εφηβική ηλικία εξασκούσε ως χόμπι το παρκούρ.

Ξεκίνησε τον στίβο σε ηλικία 15 ετών, έπειτα από παρότρυνση του προπονητή του στίβου, Βαγγέλη Παπανίκου, ο οποίος τον είχε παρατηρήσει να κάνει παρκούρ στο στάδιο των Γρεβενών. Ήταν ο πρώτος που διέκρινε το ταλέντο και τη μεγάλη φυσική αλτικότητα του Τεντόγλου και υπήρξε ο πρώτος του προπονητής.

Στη συνέχεια, ο Τεντόγλου συνεργάστηκε με τον διακεκριμένο προπονητή αλμάτων, Γιώργο Πομάσκι, ο οποίος είναι ο σημερινός προπονητής του.

Ο Σπύρος Λούης γεννήθηκε στο Μαρούσι Αττικής, στις 12 Ιανουαρίου 1873 ,και πέθανε 26 Μαρτίου 1940 ήταν Έλληνας μαραθωνοδρόμος και νικητής στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896.Γεννήθηκε στο Μαρούσι από φτωχή αγροτική οικογένεια. Ο πατέρας του ήταν νερουλάς τότε που ακόμη δεν υπήρχε κεντρική ύδρευση και ο Σπύρος τον βοηθούσε κουβαλώντας το νερό

Ο Μαραθώνιος ήταν να πραγματοποιηθεί στις 29 Μαρτίου (σύμφωνα με το Ιουλιανό ημερολόγιο που ήταν τότε σε χρήση στην Ελλάδα), και αναμένονταν με μεγάλο ενθουσιασμό από όλους. Ο λαός και οι κυβερνώντες επιζητούσαν τη μεγάλη εθνική επιτυχία, η οποία δεν είχε έρθει μέχρι στιγμής στους εν λόγω ολυμπιακούς αγώνες.

Ο Παπαδιαμαντόπουλος έδωσε το σήμα εκκίνησης στον Μαραθώνα. Δεκατρείς δρομείς από την Ελλάδα και τέσσερις αθλητές από άλλα έθνη έλαβαν μέρος. Ο Γάλλος Αλμπέν Λερμιζιό που είχε πάρει και χάλκινο στα 1500 μέτρα μπήκε νωρίς μπροστά και προηγείτο. Στο Πικέρμι ο Λούης σταμάτησε σε ένα καφενείο και ζήτησε να πιει ένα ποτήρι κρασί, λέγοντας ότι θα τους φτάσει και θα τους προσπεράσει όλους πριν από το τέλος.

Μετά το 32ο χιλιόμετρο, ο Λερμιζιό κατέρρευσε από την εξάντληση. Το προβάδισμα ανέλαβε τώρα ο Αυστραλός Έντγουϊν Φλακ που πρωτύτερα είχε πάρει μετάλλιο στα 800 και 1500 μέτρα. Ο Λούης άρχισε να ελαττώνει την απόσταση, μέχρι που και ο Αυστραλός, που δεν ήταν συνηθισμένος στις μεγάλες αποστάσεις, κατέρρευσε μερικά χιλιόμετρα αργότερα.

Ο Λούης μπήκε πρώτος στο στάδιο, όπου τον υποδέχτηκε ο κόσμος μαζί με τον διάδοχο του θρόνου Κωνσταντίνο και τον πρίγκιπα Γεώργιο και τον κέρναγαν κρασί, γάλα, μπύρα, αυγά πασχαλινά, πορτοκαλάδα και άλλα δώρα. Πολλοί του έταζαν από κοσμήματα ως τζάμπα ξύρισμα στο κουρείο για πάντα. Ο μύθος λέει ότι ο βασιλιάς Γεώργιος ρώτησε τον Λούη τι δώρο θα ήθελε να του προσφέρει, και εκείνος του απάντησε: «Ένα γαϊδουράκι να με βοηθάει να κουβαλάω το νερό.» Σύμφωνα με άλλη εκδοχή ο ίδιος δήλωσε ότι αρνήθηκε ως δώρο κάποιο άλογο ή κάρο.^[7]

Ο Λούης έτρεξε τον μαραθώνιο σε χρόνο 2 ώρες, 58 λεπτά και 50 δεύτερα, σε ηλικία 24 ετών. Μετά τους Ολυμπιακούς γύρισε στο χωριό του και δεν πήρε μέρος σε κανέναν άλλο αγώνα δρόμου. Έζησε μια ζωή ήρεμη, εργαζόμενος ως αγρότης, και αργότερα ως τοπικός αστυνομικός