Σήμερα είδα τον Αντρέα .Γύρισε επιτέλους από τον πόλεμο, αλλά ο άνθρωπος που αντίκρισα δεν ήταν ο ίδιος που αποχαιρέτησα. Η παρουσία του με συγκλόνισε. Το βλέμμα του βαθύ και σκοτεινό, μοιάζει να κουβαλάει όλη τη φρίκη του μετώπου. Παρόλο που στέκεται μπροστά μας ,νιώθω πως ένα κομμάτι της ψυχής του έμεινε πίσω, στις λάσπες και στις μάχες. Κοιτάζοντας τον οι σκέψεις μου πέταξαν αμέσως στους δικούς μου ανθρώπους που βρίσκονται ακόμα εκεί έξω . Η καρδιά μου σφίχτηκε από έναν συνδυασμό ελπίδας και τρόμου: «θα γυρίσουν και αυτοί;» ,αναρωτήθηκα. Και αν γυρίσουν θα είναι πια οι ίδιοι ή θα έχουν και αυτοί αυτό το «ξενο» βλέμμα που έχει τώρα ο Αντρέας; Νιώθω μια απέραντη θλίψη για όσα πέρασε, αλλά και μια αγωνία που με πνίγει. Οι προσδοκίες μου για το μέλλον είναι θολές. Το μόνο που εύχομαι πια είναι να βρει ο Αντρέας τη γαλήνη που του στέρησε ο πόλεμος και σύντομα να ζήσω και εγώ τη δική μου λύτρωση, βλέποντας τους αγαπημένους μου ανθρώπους να περνούν το κατώφλι του σπιτιού μας.
Αλεξάνδρα
