Αργότερα, στην αρχαία Αίγυπτο και στον ελληνικό κόσμο, χρησιμοποιήθηκε ο πάπυρος, ένα ελαφρύτερο και πιο εύχρηστο υλικό, που επέτρεψε τη δημιουργία κυλίνδρων με λογοτεχνικά, φιλοσοφικά και επιστημονικά κείμενα. Στη συνέχεια, η περγαμηνή αντικατέστησε τον πάπυρο, καθώς ήταν πιο ανθεκτική και μπορούσε να γραφτεί και από τις δύο πλευρές. Την ίδια περίοδο εμφανίστηκε και ο κώδικας, δηλαδή η μορφή του βιβλίου με σελίδες, που πλησίαζε περισσότερο το σημερινό βιβλίο.

Στην αρχαιότητα, τα κείμενα αντιγράφονταν αποκλειστικά με το χέρι από επαγγελματίες γραφείς, γεγονός που απαιτούσε χρόνο και ακρίβεια. Έτσι, τα βιβλία ήταν σπάνια και ακριβά, ενώ η πρόσβαση στη γνώση περιοριζόταν σε λίγους. Σημαντικό ρόλο στη συγκέντρωση και διατήρηση των κειμένων έπαιξαν οι μεγάλες βιβλιοθήκες, όπως η Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας, που αποτέλεσαν κέντρα μελέτης και διάδοσης της γνώσης.

Κατά τον Μεσαίωνα, η αντιγραφή των κειμένων συνεχίστηκε κυρίως στα μοναστήρια. Οι μοναχοί αντέγραφαν χειρόγραφα θρησκευτικά αλλά και αρχαία ελληνικά και ρωμαϊκά έργα, συμβάλλοντας στη διατήρησή τους. Πολλά από αυτά τα χειρόγραφα ήταν διακοσμημένα με περίτεχνες μικρογραφίες και χρωματιστά αρχικά γράμματα, δείχνοντας τη σημασία που αποδιδόταν στο βιβλίο.