ΠΡΩΤΟΠΟΡΟΣ ηλεκτρονικό περιοδικό γυμνασίου Παραδεισίου

Στο παρόν άρθρο δημοσιεύονται εργασίες δημιουργικής γραφής μαθητών και μαθητριών με αφορμή το ποίημα «Τα πάθη της Βροχής» της Κικής Δημουλά.

Η συντακτική ομάδα

        Εν μέσω λογισμών και παραλογισμών άρχισε η βροχή να λιώνει τα μεσάνυχτα σιγοτραγουδώντας με το πιο ωραίο τραγούδι. Μελαγχολικό μεν, αλλά ταυτόχρονα και τόσο ταξιδιάρικο. Η παρουσία που γίνεται απουσία, σκέψεις που γίνονται λεπίδες. Μου σιγοτραγουδάει πως όλα για κάποιο λόγο γίνονται, όλα ξεχνιούνται και ξεθωριάζουν, όλα πονάνε αλλά περνάνε. Υπομονή! μου τραγουδάει η βροχή, σε λίγο δεν θα σε αγγίζει τίποτα. Ο ψυχικός πόνος, η στέρηση και η μοναξιά όλα αυτά μετά τη βροχή θα είναι παρελθόν. Η λιακάδα θα έρθει μόλις φύγουν τα σύννεφα. Και συνεχίζει να μου σιγοτραγουδάει η βροχή…

Φιλία Μάτση

           Άλλη μια νύχτα που αφήνω τη δυνατή μου βροχή να πέσει βλέποντας την ίδια γυναίκα πάλι να κάθεται και να κλαίει στο παράθυρο της. Το μόνο που κάνει είναι να με κοιτάει αμίλητη και σκεπτική. Πιθανόν να της θυμίζω κάποιο αγαπημένο της πρόσωπο που έχει φύγει πια από τη ζωή. Πέφτουν οι σταγόνες μου όλο και πιο δυνατά και αυτή αρχίζει να γίνεται όλο και πιο λυπημένη. Δεν θέλω να τη βλέπω έτσι, εδώ και πολλές ώρες την κοιτάζω και δεν έχει σηκωθεί και έχει δεν έχει κάνει τίποτα. Αρχίζω και ανησυχώ για εκείνη. Αλλά μπορεί άμα με ακούει και τα βγάλει όλα από μέσα της να τη βοηθήσω να γίνει καλύτερα και να θυμάται μόνο τις καλές αναμνήσεις από τον άνθρωπο που έχασ.ε Ίσως να κάνω λάθος, δεν ξέρω. Εγώ είμαι απλά σταγόνες που πέφτουν από ψηλά στο έδαφος, δεν μπορώ να καταλάβω πως  μπορώ να φέρω τόσες αναμνήσεις από κάποιο χαμένο πρόσωπο. Το μόνο που νόμιζα μπορώ να θυμίσω σε κάποιον είναι τα δάκρυα του.

Μιχαέλα Φασουλάκη

            Άλλη μία μέρα που θα αρχίσω τον βασανισμό των ανθρώπων. Όπως ξεκινάω να πέφτω παρατηρώ μία καημένη ηλικιωμένη 80 χρονών να κουβαλάει μία σακούλα με φρούτα και να γυρνάει σπίτι της. Όπως παρατηρώ φαίνεται να είναι κουρασμένη και αβοήθητη. Οπότε ήρθε η ώρα να την απαλλάξω από το βασανισμό της. Περνάει από μία κολώνα της ΔΕΗ, σκέφτομαι “εδώ είμαστε”, ΜΠΑΝΓΚ, ρίχνω την αστραπή. Πάει η γριά,  ας αναπαυθεί εν ειρήνη. Πάμε στο επόμενο θύμα. Βλέπω  στην Αφρική περιμένουν να πέσω για να έχουν νερό. Άστα, πάμε αλλού. Βλέπω ένα παιδί να περπατάει στο χωράφι, λίγη λάσπη δεν θα έβλαπτε, έτσι πέφτω πάλι. Σήμερα είχα τρία θύματα, αύριο ελπίζω να τα πάω καλύτερα.

Άγγελος Καραγιάννης 

Η σπαστική βροχή

                Και πάλι στο καθήκον.  Πάνω που η Κική πάει να πέσει για ύπνο δυναμώνω για να μπορώ να την αφήσω ξύπνια, ώστε έτσι να σκέφτεται συνεχώς τον χαμένο αγαπημένο της. Δεν ξέρω γιατί αλλά μου αρέσει να την βασανίζω,  άμα μπορούσα δεν θα έφευγα ποτέ από το σπίτι της, θα έμενα εκεί ώστε κάθε στιγμή να θυμάται το χαμένο της. Αλλά δεν γίνεται αυτό, ο αέρας με σπρώχνει σιγά-σιγά, με σπρώχνει έστω και λίγο πιο μακριά. Δεν μου αρέσει ο αέρας, με ενοχλεί, προσπαθεί να τη βοηθήσει. Δεν ξέρω τι θα γίνει αλλά εγώ θα προσπαθήσω με όλη μου τη δύναμη να μείνω στο σπίτι της Κικής ώστε να με θυμάται και εμένα και το χαμένο της για όσο περισσότερο χρόνο μπορώ. Τώρα τη βλέπω να πηγαίνει βόλτα ή για γυμναστική. Ρίχνω πιο δυνατά τη βροχή μου, τη βλέπω να σκουπίζει τα γυαλιά της από τις σταγόνες…

 Φίλιππος Σειρηνόπουλος

          Άλλη μία νύχτα που ξέρω ότι δεν θα κοιμηθεί κανείς επειδή όλοι με μισούν. Σκέφτομαι να πέσω έξω από το παράθυρο της και να ξεκινήσω να μιλάω για τον άντρα της με σκοπό να την κάνω να κλάψε.ι Ήρθε η ώρα να τη γεμίσω σκέψεις και συναισθήματα, ώστε να την κάνω να σκέφτεται ακόμα περισσότερο τον άντρα της και να καταλάβει ότι μόνο αυτόν πρέπει να θυμάται και ότι η ζωή δεν συνεχίζεται χωρίς τους αγαπημένους σου γύρω σου.

Πω, τι έκανα πάλι! δεν έπρεπε να το κάνω αυτό. Γιατί κάνω κακό σε ανθρώπους; Εγώ δεν θέλω να είμαι έτσι. Λοιπόν από δω και πέρα θα προσπαθώ να τη βοηθάω να τον ξεπεράσει. Λοιπόν αύριο θα είμαι καλός μαζί της.

Ωραία, σήμερα είναι μία μουντή μέρα όμως θα της την κάνω την καλύτερη μέρα της ζωής της. Όταν πέφτω θα της θυμίζω ότι ο άντρας της είναι πάντα μαζί της, ώστε να απαλύνει η στεναχώρια και η θλίψη μέσα της.

 Φραντζής Κρομμύδας 

                Άλλη μια νύχτα που θα ακούσει η γειτονιά αυτή τον χαρακτηριστικό μου ήχο. Κάθε βράδυ που πέφτω με τις ώρες κάθομαι και παρατηρώ τους ανθρώπους που κοιμούνται. Μία όμως γυναίκα φαίνεται να μην έχει  πολύ ύπνο. Όση ώρα και να πέφτω το μόνο που κάνει είναι να κλαίει. Έχω βαρεθεί να τη βλέπω, με εκνευρίζει. Δεν θα σταματήσω όμως, θα συνεχίσω να πέφτω έξω από το παράθυρο της να ακούει το συρτό και συνέρημό μου ήχο κάθε βράδυ. Μάλλον κάτι της θυμίζω, ό,τι και αν είναι αυτό μάλλον δεν είναι ευχάριστο. Η αλήθεια είναι πως το διασκεδάζω να βλέπω ανθρώπους να ενοχλούνται με το άκουσμα μου. Κάτι με κάνει να πιστεύω πως κάποιον έχασε και ίσως της φέρνω αναμνήσεις από αυτό το πρόσωπο. Δεν με ενδιαφέρει, θα συνεχίσω να πέφτω και σε όποιον αρέσει.

Άννα Παπαοικονόμου 

               Άλλο ένα βράδυ που πέρασα να τη νοιαστώ, άλλο ένα βράδυ που καθόταν στο παράθυρο κλαίγοντας με δάκρυα. Με είδε, την είδα, μου χαμογέλασε. Τότε την άκουσα να μου λέει κάτι. Κάτι μου ψιθύριζε, πλησίασα πιο κοντά “εσύ, εσύ” μου έλεγε. Στην αρχή δεν κατάλαβα, μετά όμως συνειδητοποίησα τι εννοούσε. Καληνυχτούσε  εκείνον τον οποίο καληνυχτούσε εδώ και   χρόνια τώρα. Τώρα πλέον έχω γίνει εγώ το μέσο επικοινωνίας τους. Τώρα πια εγώ έχω γίνει η συντροφιά τους, ο συνδετικός κρίκος τους. Εγώ η βροχή είμαι έτοιμη να τα αντιμετωπίσω όλα, καλά ή κακά, με κουράγιο και πίστη και αυτοί οι δύο άνθρωποι μου δίνουν το κίνητρο να συνεχίσω να δουλεύω για αυτούς με αγάπη δυνατή όπως η δική τους.

 Χριστιάνα Τσαγκαλίδου 

               Άλλη μία νύχτα που θα πέσω έξω από το παράθυρο της. Τη βλέπω να κλαίει, η αλήθεια είναι πως δεν μου πάει η καρδιά να τη βλέπω να σπαράζει. Στην πραγματικότητα προσπαθώ να καταλάβω αν φταίω εγώ κάπως που της φέρνω αναμνήσεις που δεν θα έπρεπε. Δεν είμαι σίγουρη. Εγώ προσπαθώ να την παρηγορήσω, αλλά από ό,τι φαίνεται δεν το καταφέρνω. Αυτό το λέω διότι χτες σταμάτησα να πέφτω για λίγη ώρα και ήταν πιο καλά, κατάφερε να κοιμηθεί για λίγο πριν ξανά ξυπνήσει και με δει να πέφτω πάνω στο παράθυρο της. Μετά από λίγο άρχισε να κλαίει πάλι. Σήμερα σκέφτομαι πως δεν της κάνω καλό, δεν έχω πολλές δυνάμεις ακόμα και δυστυχώς δεν θα μπορώ να την παρηγορήσω άλλο. Έχω εξαντλήσει τις δυνάμεις μου.

 Ανδρέας Μπατζαλής 

              Άλλη μια νύχτα που βλέπω τη γυναίκα αυτή στο παράθυρο της να με κοιτάζει. Υπάρχουν δύο είδη ανθρώπων όταν πέφτω έξω από το παράθυρο τους. Αυτοί που χαλαρώνουν και χαίρονται και αυτοί που στεναχωριούνται γιατί τους θυμίζω πράγματα που δεν θα ήθελαν. Η γυναίκα αυτή δυστυχώς είναι στη δεύτερη κατηγορία. Καταλαβαίνω ότι περιμένει να σταματήσω έτσι ώστε να μην σκέφτεται ακόμα αυτά που την πλήγωσαν, αλλά εγώ το μόνο που θέλω είναι να την παρηγορήσω. Είναι φανερό ότι η απώλεια που είχε στη ζωή της την πλήγωσε πολύ, δεν θέλω να την πονέσω περισσότερο γι αυτό σκέφτομαι για πρώτη φορά εδώ και πολύ καιρό να φύγω από εδώ. Και έτσι μόνο θα φύγουν αυτές οι σκέψεις από το μυαλό της έστω και λίγο τουλάχιστον. Θα ήταν καλό που δεν θα δημιουργώ τόση στεναχώρια και θα αφήσω τον ήλιο να λάμψει στο παράθυρο της με την ελπίδα ότι κάποτε θα το ξεπεράσει. Αν και θα μου λείψει να τη βλέπω κάθε μέρα στο παράθυρο της, κάνω πιο πολύ κακό παρά καλό σε εκείνη.

 Μιχαήλ Ιντζές

           Και πάλι στο καθήκον μου, ας σπάσω τα νεύρα ανθρώπων. Ας αρχίσουμε, αυτή την έκανα να κλαίει από τώρα, ήταν πιο εύκολο από ό,τι φαινόταν. Γιατί κλαίει; Μόλις με άκουσε άρχισε να κλαίει. Αυτό γίνεται σχετικά πολλές ημέρες, πρέπει να μάθω τι έχει αλλά πώς; Θα ρίξω κεραυνούς για να μου πει. Ουπς! άρχισε να κλαίει πιο δυνατά τώρα. Θα της πω συγνώμη με άλλο ένα κεραυνό. Μπουμ! συγκινήθηκε. Νομίζω ότι δέχτηκε τη συγνώμη, το κατάλαβα όταν άρχισε να τσιρίζει. Αντίο τώρα πρέπει να φύγω.

 Τσαμπίκος Καλλιστής 

                Άλλη μία νύχτα που θα πάω στο παράθυρο αυτής της γυναίκας, το κάνω για να της κρατάω συντροφιά και να την παρηγορήσω διότι τη βλέπω πολύ στεναχωρημένη. Πρέπει να έχει πολύ πόνο στην καρδιά της, γιατί σκέφτεται συνέχεια κάποιο πρόσωπο που έχει χάσει. Ας πάω να την παρηγορήσω, θα ρίξω μερικές σταγόνες να δω αν ανταποκριθεί. Ωραία, ανταποκρίθηκε και φαίνεται ότι τη χαλαρώνει και δείχνει να έχει σταματήσει να κλαίει. Αυτό θα κάνω, θα έρχομαι κάθε μέρα να την παρηγορώ. Πέρασαν κάποιες μέρες και φαίνεται ότι την έκανα να ξεχνάει. Αλλά σήμερα τι έπαθε; Δεν έχει σταματήσει να κλαίει, μάλλον πρέπει να δυναμώσω, να ρίχνω περισσότερη βροχή. Ας δοκιμάσω. Ωραία, λειτούργησε. Ελπίζω να της αρέσει. Αν δεν της αρέσει δεν θα μπορέσω να κάνω κάτι άλλο.

Γεώργιος Περδικάκης

              Άλλη μία μέρα κακοκαιρίας, είμαι και εγώ έτοιμη να πέσω στο έδαφος. Βλέπω ανθρώπους να είναι νευριασμένοι γιατί δεν μπορούν να πάνε στη δουλειά, ανθρώπους χαρούμενους, ανθρώπους που τους ηρεμώ, αλλά μία συγκεκριμένη περίπτωση παρατηρώ αυτές τις μέρες. Είναι μία κυριούλα που όταν με αντικρίζει και με ακούει τρομοκρατείται, κλαίει και αγχώνεται. Δεν μπορώ να καταλάβω τον λόγο για τον οποίο είναι τόσο δυσαρεστημένη. Κάποιες φορές όντως προκαλώ μία αρνητική διάθεση όμως αυτή η γυναίκα κάθεται ασταμάτητα σε αυτό το παράθυρο ώρες ατελείωτες κοιτώντας με στεναχωρημένη. Θα ήθελα να μάθω αν φταίω εγώ για την κατάσταση της και για ποιο λόγο το προκαλώ, αλλά επίσης είναι η δουλειά μου να πέφτω στον κόσμο αυτό, δεν μπορώ να σταματήσω αυτό που κάνω όσο κι αν θέλω να τη βοηθήσω. Συγνώμη κυρία μου αλλά πάω να συνεχίσω το καθήκον μου.

 Ιωάννης Παπαοικονόμου 

                Άλλη μία νύχτα ξεκινάει παρηγορώντας μία ακόμη γυναίκα γιατί έχει χάσει ένα δικό της πρόσωπο και όποτε ακούει έναν μονότονο ήχο όπως τον δικό μου, δηλαδή της βροχής, της έρχονται αναμνήσεις. Θέλω να σου πω ότι δεν έχει μείνει πολλή βροχή ακόμα και στο υπόσχομαι ότι θα κάνω όσο πιο λίγο θόρυβο μπορώ για να μη σου έρχονται αναμνήσεις και παλιές σκέψεις στο μυαλό σου. Θα μπορούσες όμως όταν ακούς τον ήχο της βροχής μου να βάζεις μουσική για να ακούς αυτή. Επίσης όταν πέφτω στη γη και δεν έρχομαι με πολύ μεγάλη ταχύτητα θα μπορούσες να βάλεις ένα αδιάβροχο μπουφάν και να πας μία μεγάλη βόλτα για να χαλαρώσεις όσο παίρνεις καθαρό αέρα και βρέχεσαι. Εγώ συνήθως πιο πολύ πέφτω στη γη το χειμώνα και δυστυχώς το χειμώνα πέφτω πολύ δυνατά και τρομάζω πολύ κόσμο και χαλάω και τα σχέδια τους που έχουν κανονίσει. Μην ανησυχείς όμως γιατί στο υπόσχομαι πως για όλο το καλοκαίρι θα προσπαθήσω να μην πέσω στη γη και αν πέσω θα πέσω πολύ χαλαρά.

 Δημοσθένης Παγκάς

                    Άλλη μία μέρα που θα πάω και θα την ταράξω ψυχολογικά. Είναι τόσο ωραία να της θυμίζω όλο αυτό και να στεναχωριέται. Γι αυτό και σήμερα θα κάνω κάτι διαφορετικό, θα ξεκινήσω και θα ρίχνω ψιχάλες και μόλις καταλάβει τι γίνεταιθΘα ξεκινήσω να πέφτω πιο δυνατά. Είναι τόσο ωραίο να την κάνω να κλαίει. Ωχ! την βλέπω να στέκεται στο παράθυρο και να με κοιτάει και να κλαίει. Χαίρομαι τόσο πολύ, όμως σήμερα είναι διαφορετικά, κλαίει πιο πολύ από τις άλλες μέρες. Την ακούω κιόλας να ψιθυρίζει πως ο ήχος μου της μοιάζει σαν να ακούει “εσύ, εσύ, εσύ” και αναρωτιέμαι γιατί να το λέει αυτό. Αλλά εμένα τι με νοιάζει; Σταματάω να την κοιτάω. Και συνεχίζω χωρίς να σκέφτομαι τίποτα. Μετά από λίγη ώρα γυρίζω και την βλέπω πάλι εκεί. Ξαφνιάζομαι γιατί ποτέ δεν είχε καθήσει τόσο πολύ. Δεν ξέρω γιατί κλαίει αλλά σήμερα άκουσα κάτι παράξενο, άκουσα να λέει ότι της θυμίζω κάποιον, αλλά δεν κατάλαβα τι εννοούσε. Οπότε συνέχισα, αλλά νιώθω τύψεις. Ναι, μου αρέσει όταν με βλέπει να κλαίει και να της θυμίζω όλα τα άσχημα, αλλά σήμερα ήταν διαφορετικά, με έκανε να νιώθω τύψεις. Για μια στιγμή σκέφτηκα να σταματήσω. Αλλά τι λέω; Δεν είμαι έτσι εγώ. Μου αρέσει όταν κάνω τους άλλους να στεναχωριούνται. Ναι, αλλά άμα πονάει πολύ; Χα,χα, μα τι λέω; Καλά κάνει και πονάει τόσο πολύ. Θα συνεχίσω και πιο δυνατά μετά από λίγο. Δεν αντέχω άλλο και λέω να σταματήσω. “Θα τα πούμε σύντομα” της φωνάζω.

 Νίκη Παπαγιαννίδου 

                  Η βροχή θα μπορούσε να διηγηθεί τον πόνο, τη στεναχώρια, τη συμφορά που νιώθει ένας άνθρωπος. Θα μπορούσε όμως να σκέφτεται και ευχάριστες στιγμές. Συνεχίζοντας την ιστορία θα μπορούσαμε να πούμε ότι η ποιήτρια ακούγοντας τη βροχή σκέφτεται ένα ταξίδι που είχε κάνει με τον αγαπημένο της στην Αγγλία, όπου έβρεχε συνέχεια και όλες οι ωραίες στιγμές τους συνοδεύονταν με τον ήχο της βροχής. Τέλος, τώρα που τον έχασε τον συλλογίζεται.

 Χρήστος Κασιώτης