Του Άρη Αργυρόπουλου, Α1
Ο θείος της μαμάς μου, μου έχει πει μια ιστορία για την προγιαγιά μου, που δείχνει πόσο δύσκολη ήταν η ζωή για τις γυναίκες στα χωριά στα μέσα του προηγούμενου αιώνα. Η προγιαγιά μου ήταν γυναίκα γεωργού. Έπρεπε λοιπόν να τον βοηθάει στις αγροτικές δουλειές και να εργάζεται το ίδιο σκληρά όπως και ο προπάππος μου. Ένα καλοκαίρι, ξεκίνησαν όπως κάθε μέρα με τον άντρα της για το χωράφι, για τον θερισμό. Μαζί της είχε τον θείο, που τότε ήταν λίγο μικρότερος από τεσσάρων χρονών. Ο μικρός ήταν αναγκασμένος να περνάει όλη του τη μέρα στη σκιά ενός μεγάλου δέντρου, ενώ οι γονείς του, μαζί με τους εργάτες, ασχολούνταν με τον θερισμό. Εκεί, κάτω από το δέντρο, έπαιζε με τα παιχνίδια του. Η μητέρα του τον κοίταζε από μακριά και κάθε λίγη ώρα ερχόταν να τον δει για να τον φροντίσει. Αφού του έδινε να φάει ή να πιει επέστρεφε στη δουλειά της. Εκείνο το μεσημέρι, μετά από το παιχνίδι, τον μικρό τον πήρε ο ύπνος κάτω από το δέντρο. Η προγιαγιά μου εν τω μεταξύ, κάθισε δίπλα του και άρχισε να ετοιμάζει ένα πρόχειρο φαγητό για την ίδια, τον άντρα της και τους εργάτες. Επειδή οι εργάτες δούλευαν αρκετά μακριά από το σημείο που βρισκόταν το δέντρο με τον μικρό, αποφάσισε να τους πάει εκεί το φαγητό και να αφήσει τον μικρό να κοιμάται στο δέντρο. Μόλις τελείωσαν το φαγητό τους, η προγιαγιά επέστρεψε στο δέντρο για να ταΐσει και τον θείο. Όμως ο μικρός δεν βρισκόταν εκεί. Η προγιαγιά σοκαρισμένη άρχισε να φωνάζει το όνομά του. Τα ουρλιαχτά της έφτασαν μέχρι το σημείο που βρισκόταν ο άντρας της μαζί με τους εργάτες και τότε όλοι άρχισαν να ψάχνουν για τον μικρό. Έψαχναν για ώρα αλλά δεν τον έβρισκαν πουθενά. Στην πραγματικότητα ο θείος είχε ξυπνήσει όση ώρα έλειπε η γιαγιά και αφού δεν έβλεπε κανέναν και αφού κανείς δεν απάντησε στις κραυγές του θεώρησε ότι είχαν φύγαν όλοι και τον είχαν παρατήσει εκεί. Τότε ο θείος αγχωμένος άρχισε να τρέχει προς το σπίτι του, όπου τον βρήκαν τελικά το βράδυ. Η ιστορία αυτή μας δείχνει ότι οι γυναίκες στα χωριά είχαν μια ζωή πιο δύσκολη από τους άντρες, αφού είχαν πολλούς ρόλους. Έπρεπε να εργάζονται τόσο σκληρά όσο και οι άντρες αλλά ταυτόχρονα να κάνουν το νοικοκυριό, να ετοιμάζουν το φαγητό και να φροντίζουν και τα παιδιά τους, που συνήθως ήταν πολλά.
