Γράμματα από τη Γάζα…

του Βασίλη Κονδύλη, Β1

10/12/23
Χθες το βράδυ δεν κατάφερα να κοιμηθώ ούτε λεπτό. Ακούγονταν συνέχεια βομβαρδισμοί κι είχα την εντύπωση ότι ήταν κοντά μας. Η μαμά μου μού έλεγε να μη φοβάμαι, ότι όλα θα πάνε καλά, αλλά έβλεπα την ανησυχία στο βλέμμα της. Πιο πολύ σκεφτόμουν τον μπαμπά. Δεν έχω ακούσει νέα του από τότε που πήγε να πολεμήσει, έναν μήνα πριν. Δεν ήξερε ότι το σπίτι μας βομβαρδίστηκε και ότι τώρα μένουμε σε ένα υπογειάκι με πολλές άλλες οικογένειες. Ανησυχώ για εκείνον. Απ’ όταν έφυγε του στέλνω γράμματα κάθε μέρα αλλά χωρίς απάντηση. Πλέον, έχω στο πίσω μέρος του μυαλού μου ότι μπορεί να μην ζει. Τον αγαπάω πολύ, δε θέλω να τον χάσω. Θυμάμαι που πριν τον πόλεμο με πήγε στη θάλασσα και περάσαμε όλη την ημέρα εκεί. Δε θέλω να σκέφτομαι ότι μπορεί να είναι η τελευταία ανάμνηση που έχω μαζί του.

11/12/23
Σήμερα κάνει πολύ κρύο. Η μαμά μου μού έδωσε μια κουβέρτα λέγοντας ότι δεν κρυώνει. Υπό άλλες συνθήκες, τώρα θα σκεφτόμουν τα Χριστούγεννα και τι δώρο θα ζητήσω. Φέτος, το μόνο δώρο που θέλω είναι να γυρίσει ο πατέρας μου. Ακόμα να απαντήσει στα γράμματά μου, αλλά δε σταματάω να του γράφω. Μπορεί να είναι ζωντανός και να μην τα λαμβάνει, έτσι τουλάχιστον θέλω να πιστεύω… Δεν έχω βγει έξω εδώ και τέσσερις μέρες. Δεν είναι ότι δεν μπορώ, αλλά φοβάμαι πώς θα νιώσω με αυτό που θα αντικρίσω. Αυτή δε θα είναι η χώρα μου, που τέτοια εποχή θα ήταν πανέμορφη, στολισμένη με φωτάκια. Την κατέστρεψαν, όπως κατέστρεψαν και την οικογένειά μου, το σπίτι μου, εμένα.

12/12/23
Σήμερα ήρθε η αλληλογραφία. Ήμουν σίγουρος ότι εμείς δε θα είχαμε κανένα γράμμα αλλά είχαμε. Εγώ χάρηκα και η ελπίδα μέσα μου ξαναγεννήθηκε, αντίθετα με τη μαμά μου που ανησύχησε. Της έδωσαν το γράμμα. Το άνοιξε σκίζοντας τον φάκελο όσο πιο γρήγορα μπορούσε. Το πρόσωπό της έλαμψε όπως δεν είχε λάμψει ποτέ ως τώρα. Χαμογέλασε διάπλατα. Ο πατέρας μου ήταν ζωντανός! Εκείνη τη στιγμή δε μ’ένοιαζε τίποτα άλλο, ούτε οι βόμβες ούτε οι πυροβολισμοί. Όλα θα πήγαιναν καλά. Ο πατέρας μου ήταν ζωντανός… Έρχονται Χριστούγεννα.