Παλιά οι γυναίκες δεν αντιμετωπίζονταν ισότιμα με τους άντρες, δηλαδή δεν είχαν τα ίδια δικαιώματα και τις ίδιες ευκαιρίες. Η γιαγιά μου μου διηγήθηκε μία ιστορία, που δείχνει αυτό ακριβώς το γεγονός.

Οι γυναίκες και τα κορίτσια σε παλιότερες εποχές, σε απομακρυσμένες και απομονωμένες περιοχές της Ελλάδας δεν είχαν ίδια αντιμετώπιση με τους άνδρες.

Μετά τον B Παγκόσμιο πόλεμο, στη Ρωσία υπήρχαν τεράστιες ανθρώπινες απώλειες . Περίπου 30 εκατομμύρια άντρες έπεσαν στο πεδίο της μάχης, γι’ αυτό η χώρα χρειαζόταν εργατικό δυναμικό .  Δουλειές ,  όπως  τα λεγόμενα βαριά αντρικά επαγγέλματα, γίνονταν από όλους, αδιακρίτως του φύλου τους.  Αν η γυναίκα σε μια οικογένεια δεν εργαζόταν, ενώ ο άντρας δούλευε, αυτό θεωρούταν μεγάλη ντροπή και ήταν κατακριτέο από την μεταπολεμική κοινωνία, η οποία έπρεπε να σηκώσει το βάρος της ανοικοδόμησης της χώρας. Επειδή οι γυναίκες άρχισαν να λύνουν μονές τους  τα προβλήματα,  κατέληξαν στο να έχουν το πάνω χέρι στην οικογένεια, για αυτό ήταν συνηθισμένο φαινόμενο μια γυναίκα να μεγαλώνει μόνη της το παιδί  της και δεν θεωρούταν απαγορευμένο να χωρίζει κιόλας.  Επίσης, ήταν υποχρεωτικό όλοι οι πολίτες της χώρας άντρες και γυναίκες να περάσουν από υποχρεωτική στρατιωτική εκπαίδευση.  Έτσι, η γιαγιά μου εκτός από το κανονικό της επάγγελμα ήταν και ελεύθερος σκοπευτής!

Ο θείος της μαμάς μου, μου έχει πει μια ιστορία για την προγιαγιά μου, που δείχνει πόσο δύσκολη ήταν η ζωή για τις γυναίκες στα χωριά στα μέσα του προηγούμενου αιώνα. Η προγιαγιά μου ήταν γυναίκα γεωργού. Έπρεπε λοιπόν να τον βοηθάει στις αγροτικές δουλειές και να εργάζεται το ίδιο σκληρά όπως και ο προπάππος μου. Ένα καλοκαίρι, ξεκίνησαν όπως κάθε μέρα με τον άντρα της για το χωράφι, για τον θερισμό. Μαζί της είχε τον θείο, που τότε ήταν λίγο μικρότερος από τεσσάρων χρονών. Ο μικρός ήταν αναγκασμένος να περνάει όλη του τη μέρα στη σκιά ενός μεγάλου δέντρου, ενώ οι γονείς του, μαζί με τους εργάτες, ασχολούνταν με τον θερισμό. Εκεί, κάτω από το δέντρο, έπαιζε με τα παιχνίδια του. Η μητέρα του τον κοίταζε από μακριά και κάθε λίγη ώρα ερχόταν να τον δει για να τον φροντίσει. Αφού του έδινε να φάει ή να πιει επέστρεφε στη δουλειά της. Εκείνο το μεσημέρι, μετά από το παιχνίδι, τον μικρό τον πήρε ο ύπνος κάτω από το δέντρο. Η προγιαγιά μου εν τω μεταξύ, κάθισε δίπλα του και άρχισε να ετοιμάζει ένα πρόχειρο φαγητό για την ίδια, τον άντρα της και τους εργάτες. Επειδή οι εργάτες δούλευαν αρκετά μακριά από το σημείο που βρισκόταν το δέντρο με τον μικρό, αποφάσισε να τους πάει εκεί το φαγητό και να αφήσει τον μικρό να κοιμάται στο δέντρο. Μόλις τελείωσαν το φαγητό τους, η προγιαγιά επέστρεψε στο δέντρο για να ταΐσει και τον θείο. Όμως ο μικρός δεν βρισκόταν εκεί. Η προγιαγιά σοκαρισμένη άρχισε να φωνάζει το όνομά του. Τα ουρλιαχτά της έφτασαν μέχρι το σημείο που βρισκόταν ο άντρας της μαζί με τους εργάτες και τότε όλοι άρχισαν να ψάχνουν για τον μικρό. Έψαχναν για ώρα αλλά δεν τον έβρισκαν πουθενά. Στην πραγματικότητα ο θείος είχε ξυπνήσει όση ώρα έλειπε η γιαγιά και αφού δεν έβλεπε κανέναν και αφού κανείς δεν απάντησε στις κραυγές του θεώρησε ότι είχαν φύγαν όλοι και τον είχαν παρατήσει εκεί. Τότε ο θείος αγχωμένος άρχισε να τρέχει προς το σπίτι του, όπου τον βρήκαν τελικά το βράδυ. Η ιστορία αυτή μας δείχνει ότι οι γυναίκες στα χωριά είχαν μια ζωή πιο δύσκολη από τους άντρες, αφού είχαν πολλούς ρόλους. Έπρεπε να εργάζονται τόσο σκληρά όσο και οι άντρες αλλά ταυτόχρονα να κάνουν το νοικοκυριό, να ετοιμάζουν το φαγητό και να φροντίζουν και τα παιδιά τους, που συνήθως ήταν πολλά.

Δες τα γενναία παλικάρια
δες πώς μοιάζουν με λιοντάρια

Και με τρομερή ψυχή
που φοβούνται οι εχθροί

στ΄άρματα πάνω ανεβασμένοι
με μια καρδιά ανδρειωμένη

πολεμούσαν με μανία
με στόχο την ελευθερία

Μα κι αν είναι αυτοί νεκροί
θα υμνούνται μια ζωή

με παρελάσεις και τραγούδια
με στεφάνια και λουλούδια

Γι΄αυτό φίλε μου θυμήσου
στην υπόλοιπη ζωή σου

πως η αγάπη στην πατρίδα
είανι υποχρέωσή σου.

Στις 22 Φεβρουαρίου του 2024, επισκεφτήκαμε με το σχολείο το ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης Νταχάου στη Γερμανία. Στην πόρτα της κεντρικής εισόδου του στρατοπέδου είναι γραμμένη η φράση «ARBEIT MACHT FREI» η οποία σημαίνει «η δουλειά σε απελευθερώνει». Αυτή η φράση χρησιμοποιούνταν για να αποκρύψει την απάνθρωπη μεταχείρηση των κρατουμένων.
Στη συνέχεια, προχωρήσαμε και αντικρίσαμε το γλυπτό που συμβολίζει τα σκελετωμένα σώματα των κρατουμένων στο χώρο εκτελέσεων. Το πελώριο κεντρικό κτήριο της τότε κεντρικής διοίκησης του στρατοπέδου, το οποίο τώρα έχει μετατραπεί σε μουσείο, το επισκεφθήκαμε τελευταίο. Έπειτα, προχωρήσαμε στο μονοπάτι προς τον τόπο του μαρτυρίου. Καθώς περπατούσαμε, βρεθήκαμε απέναντι από το καθολικό μνημείο του Νταχάου, το οποίο χτίστηκε για να τιμηθούν οι ζωές που χάθηκαν με τόσο φρικιαστικό και άδικο τρόπο. Μόλις εισήλθαμε στο κτίριο εξόντωσης των κρατουμένων, νιώσαμε μια ψυχρή και ανατριχιαστική αύρα. Έξω από τους θαλάμους αερίων υπήρχε γραμμένη η επιγραφή «Ντουζιέρες», η οποία δεν σε προϊδεάζει για την φρικτή χρήση του δωματίου. Περάσαμε από τον θάλαμο αερίων και αμέσως αντικρίσαμε τα συγκλονιστικά και απάνθρωπα τεκμήρια των εγκλημάτων των Ναζί, τους φούρνους.
Τέλος, αφού βγήκαμε από το φρικιαστικό κτήριο εξόντωσης των κρατουμένων, μπήκαμε στο κτίριο της κεντρικής διοίκησης του Νταχάου. Με την είσοδο μας μέσα στο μουσείο αντικρίσαμε φωτογραφίες από συγκεντρώσεις του Εθνοσοσιαλιστικού Γερμανικού Εργατικού Κόμματος και αποκόμματα από εφημερίδες, που προβάλλονται σε μεγάλες προθήκες που έχουν τοποθετηθεί στον χώρο. Προχωρώντας, είδαμε έγγραφα, ιστορικά αντικείμενα των Ναζί και των κρατουμένων και μέσα σε μία ντουλάπα τις γνωστές ριγέ στολές τις οποίες φορούσαν οι αιχμάλωτοι.
Η επίσκεψή μας τελείωσε με την έξοδο μας από το στρατόπεδο. Η εμπειρία αυτή στον εφιαλτικό αυτόν τόπο θα μείνει αξέχαστη σε όλους μας.

Το βιβλίο «Τα ψάθινα καπέλα» της Μαργαρίτας Λυμπεράκη είναι ένα ευχάριστο νεανικό μυθιστόρημα, που πραγματεύεται τα καλοκαίρια τριών αδερφών. Είναι ευκολοδιάβαστο, με γρήγορη πλοκή και θα σας κάνει να μη θέλετε να το αφήσετε από τα χέρια σας. Οι χαρακτήρες ήταν πολύ συμπαθητικοί και σίγουρα θα ταυτιστείτε με κάποιον από αυτούς. Σε όλο το βιβλίο θα έχετε ανυπομονησία και θα αγωνιάτε να δείτε τι τελικά θα συμβεί στο τέλος. Ενδεχομένως, δεν είναι ένα βαθυστόχαστο βιβλίο αλλά περνάει κανείς όμορφα την ώρα του. Γενικά, εύκολα θα πρότεινα αυτό το βιβλίο κυρίως σε μικρές και εφηβικές ηλικίες, καθώς σε μεγαλύτερους ίσως φανεί κάπως απλοϊκό.

Στο πλαίσιο της εκδρομής μας στη Γερμανία, κάναμε μια μονοήμερη επίσκεψη στη μικρή, πανέμορφη πόλη της Αυστρίας, το Σάλτσμπουργκ, όπου όλοι μαγευτήκαμε από τα εκθαμβωτικά τοπία.
Αρχικά, κάναμε μια βόλτα στους βασιλικούς κήπους, με τα διάφορα είδη λουλουδιών, φυτών, δέντρων και το εντυπωσιακό σύμπλεγμα συντριβανιών και αγαλμάτων. Έπειτα, διασχίσαμε τον κεντρικό δρόμο και φτάσαμε στον καθεδρικό ναό του Σάλτσμπουργκ. Μόλις μπήκαμε μέσα, εντυπωσιαστήκαμε από την ψηλή οροφή, τις φανταστικές αγιογραφίες στους τοίχους και τα τεράστια εκκλησιαστικά όργανα. Μετά θαυμάσαμε το επιβλητικό κάστρο από την πλατεία και κάναμε βόλτα στην πόλη.
Ύστερα επισκεφθήκαμε το ιστορικό σπίτι-μουσείο ενός από τους πιο σπουδαίους συνθέτες κλασικής μουσικής, του Μότσαρτ. Εκεί είδαμε διάφορα προσωπικά του αντικείμενα, όπως τις παρτιτούρες του, τις περούκες του, το πρώτο του βιολί, το πιάνο του, μέχρι και τρίχες από τα μαλλιά του (!). Επίσης, είδαμε πολλά σκηνικά και κοστούμια από τα θεατρικά του έργα. Τέλος, επισκεφθήκαμε το ιδιαίτερο νεκροταφείο της πόλης με τα φυτά και τα πολύχρωμα λουλούδια.
Συνολικά, το Σάλτσμπουργκ ήταν μια μοναδική εμπειρία και θεωρώ ότι αυτή η μαγευτική πόλη θα μας μείνει αξέχαστη.

Είναι γεγονός ότι στις μέρες μας η Ευρωπαϊκή Ένωση (Ε.Ε.) διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στη ζωή των ανθρώπων. Πρέπει λοιπόν να λαμβάνει σωστές αποφάσεις και να λειτουργεί με έναν τρόπο που να είναι δίκαιη και να σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Αρχικά, η Ε.Ε. πρέπει να προάγει την ειρήνη, έτσι ώστε να έχουμε μία σταθερή οικονομική ανάπτυξη χωρίς πολέμους. Επιπλέον είναι αναγκαίο να υπάρχει πολιτική σταθερότητα, ώστε να μην υπάρχουν κοινωνικά και πολιτικά προβλήματα στα κράτη-μέλη της. Επίσης, η Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να ενισχύσει την πίστη σε αρχές όπως η ισοτιμία και ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και να βοηθάει τις πιο φτωχές χώρες ενισχύοντας την οικονομία τους. Παράλληλα, όλοι οι πολιτικοί των κρατών-μελών πρέπει να συζητάνε μεταξύ τους τα διάφορα προβλήματα και να μην είναι αδιάφοροι αλλά ούτε να συμμετέχουν μόνο ισχυρές χώρες στη λήψη αποφάσεων, επειδή κατέχουν μεγαλύτερη δύναμη. Επίσης, είναι απαραίτητο να τηρούμε τα ήθη και τα έθιμα κάθε χώρας και να διατηρούμε την κουλτούρα της, κάθως αυτά κάνουν μία χώρα ιδιαίτερα ξεχωριστή από τις άλλες. Τέλος, πρέπει να γίνουν προσπάθειες για την αντιμετώπιση των διακρατικών προβλημάτων, όπως η μόλυνση του περιβάλλοντος. Για να πραγματοποιηθεί αυτό πρέπει κάθε χώρα να συμμετέχει ενεργά στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο.
Εν κατακλείδι, είναι φανερό ότι η Ε.Ε. διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην πολιτική και οικονομική ζωή του κόσμου. Επομένως, πρέπει να ακούει τους πολίτες και να λαμβάνει αποφάσεις, οι οποίες θα βοηθήσουν στην εξέλιξή της και θα δημιουργήσουν τις βάσεις για ένα καλύτερο μέλλον.