Ο Αντώνης Σαμαράκης, μια από τις ανθρώπινες φωνές της ελληνικής λογοτεχνίας, με έργα όπως το «Λάθος», το «Ζητείται ελπίς», έγραψε για τον άνθρωπο, την ελευθερία, την αξιοπρέπεια, την ανάγκη για ελπίδα σε έναν κόσμο που πολλές φορές την ξεχνά.
Η Ελένη Σαμαράκη, σύζυγος του μεγάλου συγγραφέα, μας άνοιξε την καρδιά της, μίλησε με συγκίνηση για τον άνθρωπο που σημάδεψε όχι μόνο τα ελληνικά γράμματα αλλά και όσους είχαν την τύχη να τον γνωρίσουν.
Ο Αντώνης Σαμαράκης ήταν ένας καθημερινός άνθρωπος, απλός, γεμάτος καλοσύνη και αγάπη για τη ζωή. Αγαπούσε ιδιαίτερα τα παιδιά, συχνά έλεγε τη φράση «αφήστε τα παιδιά να κάνουν φασαρία», γιατί πίστευε ότι η φασαρία τους είναι η φωνή της ζωής. Αντλούσε έμπνευση από τη καθημερινότητα και τους ανθρώπους γύρω του, η γραφή ήταν γρήγορη άμεση και αληθινή, χωρίς να διορθώνει ποτέ τα κείμενά του. Έγραφε με ψυχή και τα έργα του μιλούν κατευθείαν στην καρδιά. Ευχάριστος, αστείος με βαθιά πίστη στη νέα γενιά, την ειρήνη και τη κοινωνική δικαιοσύνη. «Να είστε αληθινοί και πιστοί στα πιστεύω σας» έλεγε συχνά. Η καλοσύνη του φαινόταν σε κάθε του πράξη, ζούσε λιτά, χωρίς να ξεχωρίζει, είχε προσωπική σχέση με τους αναγνώστες του. Κάποτε στον δρόμο χάρισε μια πανάκριβη καμπαρτίνα σε έναν άστεγο.
Μαζί με τη Ελένη είχαν ταξιδέψει σε πολλές χώρες. Στη Βραζιλία ως υπάλληλος του υπουργείου Εργασίας, ο Σαμαράκης κινητοποιήθηκε για να βελτιωθούν οι συνθήκες ζωής των Ελλήνων μεταναστών. Το πιο τραυματικό ταξίδι ήταν αυτό της Αιθιοπίας, όπου είδαν με τα μάτια τους ανθρώπους να πεθαίνουν από την πείνα. Από εκεί προέρχεται η γνωστή του φράση, «αν και ένα παιδί πεθαίνει από πείνα, ο λεγόμενος πολιτισμός μας έχει ηθικά πτωχεύσει».
Η γνωριμία τους σαν βγαλμένη από μυθιστόρημα. Συναντήθηκαν σε μια εκδήλωση και συστήθηκαν. Στην αρχή, η Ελένη πίστευε πως ήταν συγγραφέας αστυνομικών, για να τη διαψεύσει το ίδιο βράδυ στήθηκε έξω από το σπίτι της όλη τη νύχτα, για να της δώσει τα έργα του. Λίγο καιρό αργότερα, παρά τους ενδοιασμούς της μητέρας της λόγω της μεγάλης διαφοράς ηλικίας, παντρεύτηκαν. Όταν μετακόμισαν στην Πύλο, ο Σαμαράκης δυσκολεύτηκε με τις απρόσμενες επισκέψεις των γειτόνων. Σύντομα όμως, τους καλούσε όλους για φαγητό, γιατί πάνω από όλα ο Αντώνης Σαμαράκης αγαπούσε την παρέα, τους ανθρώπους, τη ζωή .
Η Ελένη Σαμαράκη μας έκανε να νιώσουμε πως δίπλα της ζούσε ακόμα ο άνθρωπος με τον οποίο μοιράστηκαν 40 χρόνια κοινής ζωής και δεν έπαψε ποτέ να πιστεύει ότι παρά τα σκοτάδια ο «Άνθρωπος», μπορεί να σώσει τον άνθρωπο.
(Ελένη-Μαρία Νικολακοπούλου, Γ3)
Πολλά συγχαρητήρια!!!