(Συντάκτης: Ρούσσος Γεώργιος, Τμήμα Β3, Σχ.Ετος 2021-22.)

Με λένε Γιώργο και είμαι δεκατριών χρονών. Από μικρό στο σχολείο με συγκινούσε, το μάθημα της γυμναστικής, καθώς μου φαίνονταν αρκετά ενδιαφέρον, έχοντας πολλές και διαφορετικές κατευθύνσεις, που μπορείς να ακολουθήσεις. Εξάλλου, από μικρή ηλικία, είχα επαφή με τον αθλητισμό, αφού η μητέρα μου ασχολείται επαγγελματικά με αυτόν. Περίπου πριν από τέσσερα χρόνια, μου “ήρθε η πρόταση” να ασχοληθώ με ένα νέο άθλημα για ‘μένα, την ξιφασκία, καθώς τότε άνοιγε ένα νέο τμήμα στο γυμναστήριο. Όταν το άκουσα, μου φάνηκε πολύ ενδιαφέρον και ιδιαίτερο, και ήθελα να το δοκιμάσω. Αυτή η απόφαση με δικαίωσε. Μετά, από αρκετά χρόνια ενασχόλησης έχω ακόμα το ίδιο μεράκι και την ίδια όρεξη, με τότε. Αυτό όμως, συμβαίνει, διότι  βρίσκω πολλά θετικά σε αυτό το άθλημα. Αρχικά, είναι μια πολύ ωραία διέξοδος, ώστε να ξεφύγεις από την καθημερινότητα και να κάνεις κάτι ωφέλιμο κι αναζωογονητικό για τον οργανισμό σου!!!

Έπειτα, σου προσφέρει και μια σωστή φυσική κατάσταση, ενώ ταυτόχρονα, λόγω των κινήσεων, που περιλαμβάνονται στο άθλημα σου αναπτύσσει πολύ και τα αντανακλαστικά σου, κάνοντάς σε πιο ευέλικτο.

 Βέβαια, αυτό γίνεται με σκληρή προσπάθεια. Επιπλέον, μπορεί να σου προσφέρει, φοβερές εμπειρίες και αρκετά καλές προοπτικές για το μέλλον. Όμως, για εμένα οι αγώνες, είναι η καλύτερη εμπειρία και συχνά αναπολώ τις έντονες συγκινήσεις που έζησα, κάνοντας έτσι ένα μαγικό στον χρόνο!!!

Συνέντευξη Βασίλη Ντούνη

-Πως αποφασίσατε να ασχοληθείτε με το άθλημα της ξιφασκίας;

Η ξιφασκία μπήκε στη ζωή μου εντελώς τυχαία. Ήρθε από τον Γεράσιμο τον Κλαρινό, έναν συναθλητή μου, ο οποίος έχει ένα πλυντήριο αυτοκινήτου στην πόλη που μένω. Είχα πάει το βράδυ να πλύνω το αμάξι και κάπως έτσι γνωριστήκαμε. Όταν είδε ότι είχα κάποιο κινητικό πρόβλημα, αλλά και την καλή μου φυσική κατάσταση λόγω της γυμναστικής, μου μίλησε για την ξιφασκία. Με ρώτησε αν θέλω να ασχοληθώ και στη συνέχεια αφού είδα κάποια βιντεάκια με σύστησε στον προπονητή. Κατάλαβα αμέσως πως μου ταιριάζει αυτό το άθλημα, διότι μου βγήκες σχεδόν κατευθείαν ένα έντονο συναίσθημα. Μου ταίριαζαν στον χαρακτήρα μου και η ταχύτητα της σπάθης και το ότι είναι εγκεφαλικό άθλημα, όπου πρέπει να σκέφτεσαι διαπηώς. Είναι ένα άθλημα το οποίο σε κρατάει σε μία πίεση και σε μια εγρήγορση.

-Τι κινητικό πρόβλημα έχετε;

Έχω αναπηρία στο αριστερό πόδι. Αυτό το έπαθα από μικρός, το πιο πιθανόν είναι από κάποια επιπλοκή εμβολίου. Ο ιός που είχα πάθει, λέγεται <<κοξάκι>> και μου έχει χτυπήσει το νευρικό σύστημα, στην αριστερή πλευρά του ποδιού. Το αρνητικό είναι αυτό. Το θετικό όμως είναι ότι το αριστερό μου χέρι δουλεύει κανονικά, παρόλα αυτά στις περισσότερες αντίστοιχες περιπτώσεις δεν ισχύει, καθώς-όπως λένε οι γιατροί συνήθως παραλύει ολόκληρη η πλευρά!

-Υπήρξαν στιγμές που απογοητευτήκατε, που νιώσατε

Απογοητεύτηκα λίγο να πω την αλήθεια, αλλά και αυτά είναι μαθήματα, δηλαδή από την ήττα θα καταλάβεις τι δεν πήγε καλά, οπότε θα πρέπει να βρεις με τον εαυτό σου ποια ήταν τα λάθη και τι ήταν αυτό που σε έκανε να μην πας τόσο καλά. Όταν παίζουμε δεν μπορούμε να κερδίζουμε πάντα, γιατί απ’ την ήττα ουσιαστικά θα μάθουμε και θα βελτιώσουμε  τα λάθη μας και θα βελτιωθούμε και εμείς σαν αθλητές. Στις αρχές, όταν δεν πήγαινα πολύ καλά, απογοητευόμουνα λίγο και έλεγα: «αφού προσπαθώ, γιατί δεν μπορώ να φέρω το αποτέλεσμα που χρειάζεται». Εντέλει το αποτέλεσμα ξεκίνησε να έρχεται μόνο του, καθώς δεν σταμάτησα ποτέ να εξασκούμαι και να αποκτώ εμπειρία. Όσο  παίζουμε και όσο κάνουμε συνασκήσεις με τους συναθλητές μας και παιχνίδια, τόσο αυξάνεται η εμπειρία μας πάνω στο παιχνίδι. Οπότε έχουμε καλύτερο έλεγχο του παιχνιδιού και μας βοηθάει να είμαστε πιο ψύχραιμοι. Για μένα η ξιφασκία είναι σαν το σκάκι, ουσιαστικά πρέπει να προσπαθείς να καταλάβεις τον αντίπαλο, να τον ψυχολογήσεις και να τον βάλεις να παίξει το παιχνίδι σου.  Ποτέ όμως δεν τα παρατάμε, αυτός είναι βασικός κανόνας! Έχω μικρά ανήψια και γνωστούς που επειδή δεν πήγαν καλά σε κάποιους αγώνες λένε <<ωχ, δεν είμαι για αυτό το άθλημα>>! Λάθος, αυτό που μας αρέσει και το αγαπάμε το συνεχίζουμε! Έτσι σιγά-σιγά εξελισσόμαστε  σαν αθλητές και επιπλέον ξεκινάνε και έρχονται τα αποτελέσματα.  Πριν την ξιφασκία έκανα κολύμβηση, επειδή τότε δεν ήξερα κάποιο άλλο άτομο με αναπηρία, θεωρούσα ότι υπήρχα μόνο εγώ. Επομένως, έκανα κολύμβηση με άτομα αρτιμελή. Σε έναν αγώνα, στον οποίο κατέβηκα βγήκα δεύτερος στην κολύμβηση συναγωνιζόμενος αρτιμελείς αθλητές. Από μικρό παιδί αλλά κυρίως από εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησα την αγάπη μου για τον αθλητισμό. Ήταν κάτι το οποίο με γέμιζε, το αγαπούσα και όποτε βρισκόμουν σε αγωνιστικό χώρο, είτε σαν αθλητής είτε να σαν θεατής, ήταν κάτι που με ευχαριστούσε.

-κ.Ντούνη, μιλήστε μας λίγο για το συναίσθημα που πήγατε στους παραολυμπιακούς αγώνες. Πως ήταν η εμπειρία αυτή?

(Κομπιάζει)Τώρα στο Τόκυο, λόγω covid ήταν λίγο περίεργη κατάσταση. Πολλά τεστ, δεν μας αφήνανε να κυκλοφορήσουμε  η τελετή έναρξης έγινε χωρίς κόσμο. Στο Ρίο, που ήταν προ covid, ήταν μαγικό το συναίσθημα, μπήκαμε μέσ’ στο γήπεδο στην τελετή έναρξης και ήτανε γεμάτο. Περνάγαμε ανάμεσα στο στάδιο όπου ο κόσμος φώναζε, κρατούσαν στα χέρια κινητά με τα φλας να αναβοσβήνουν και το συναίσθημα ήτανε μαγικό! Ήταν φοβερό! Μάλιστα, την ημέρα του παιχνιδιού είχε πάρα πολύ κόσμο, και ήμασταν η μόνη χώρα, που στο ομαδικό μόλις φτάσαμε βάλανε από τα μικρόφωνα τον  <<Ζορμπά>>. Ναι, ναι αυτή η στιγμή ήταν φοβερή, δηλαδή να τελειώνεις το παιχνίδι σου, να βγαίνεις έξω από το γήπεδο και να ακούους ελληνική μουσική σε όλο το γήπεδο. Και όχι μόνο αυτό, οι Βραζιλιάνοι ενθουσιάστηκαν κι έδειχναν με κάθε τρόπο την αγάπη τους. Τώρα βέβαια στο Τόκυο, ήταν λίγο διαφορετικά, γιατί είχε τύχει και η καραντίνα η πρώτη, οπότε όλο το 2020 για μας ήταν χρονιά χωρίς τους αγώνες. Ειδικά στην πρώτη καραντίνα δεν κάναμε ούτε μία προπόνηση. Ακόμα και όταν τελικά ξεκίνησαν οι Ολυμπιακοί, υπήρχαν πολλά εμπόδια λόγω του κορωνοϊού.

-κ.Ντούνη ποιος είναι ο επόμενος στόχος σας;

Οι επόμενοι παραολυμπιακοί, στο Παρίσι, το 2024.

-Όπως καταλαβαίνουμε έχετε πάρει μέρος σε πολλούς αγώνες, ποια θεωρείτε πως ήταν την πιο ωραία σας στιγμή έως τώρα;

(Κομπιάζει λίγο) Για μένα, ήταν στο Ρίο. Ήτανε η πρώτη μου μεγάλη διάκριση, είχα πάρει βέβαια και κάποια χάλκινα μετάλλια σε παγκόσμιο κύπελο, αλλά το Ρίο ήταν η αποκορύφωση, γιατί ήταν ο κόσμος, η ανταπόκριση του ήταν καταπληκτική! Ήμουν σε μια πολύ καλή φυσική και ψυχολογική κατάσταση και μου βγήκε πολύ ωραίο παιχνίδι! Τελικά όμως έχασα για 2 πόντους, λόγω του ότι ήμουν άπειρος. Είναι πολύ βασικό να μην αγχώνεσαι καθόλου, αλλά δυστυχώς συμβαίνει συχνά…….

-Τώρα ας πάμε στην αντίπερα όχθη, σκεφτήκατε ποτέ να τα παρατήσετε;

(Κομπιάζει πάλι) Η αλήθεια είναι ότι μετά το Τόκυο, το σκέφτηκα. Με έχουν καταβάλλει πολύ οι μέριμνες της καθημερινότητας και η ελλιπής στήριξη της πολιτείας.

-Πάνω σε αυτό τώρα, αφού η πολιτεία δε σας βοηθά8. Πάνω σε αυτό τώρα, αφού η πολιτεία δε σας βοηθάει αρκετά, από πού έχετε στήριξη;

(Κομπάζει πάλι…) Εγώ προσωπικά από τους γονείς μου, οι οποίοι με στηρίζουν ηθικά, ψυχολογικά και οικονομικά. Είναι λίγο άσχημο όμως το να έχεις κάποιες διακρίσεις, να είσαι αθλητής μεγάλου επιπέδου και να σου δίνουν δανεικά οι γονείς σου για να βάλεις βενζίνη και να πας στο κέντρο να κάνεις προπόνηση.

-Μετά από όλα αυτά, άμα θέλατε να μας δώσετε ένα μήνυμα σχετικά με τον αθλητισμό, ποιο θα ήταν αυτό;

Ο αθλητισμός, σε βοηθάει ψυχικά και σωματικά. Θα σου πω ένα δικό μου παράδειγμα. Συνήθως τα άτομα με κινητικές αναπηρίες έχουν σκολίωση ο λόγος είναι ότι δεν περπατάνε ίσια, οπότε το σώμα παίρνει μια άλλη κλίση. Εγώ λόγω γυμναστικής και αθλητισμού, δεν έχω καθόλου. Όταν σταματάω για λίγο το πρόγραμμά μου αρχίζουν και πονάνε τα κόκαλά μου τα χέρια μου, το σώμα μου το νιώθω πιο βαρύ. Ενώ όταν ξαναμπαίνω σε ρυθμούς προπονήσεων, νιώθω ότι είμαι αεράτος, ‘’πετάω’’!!!!