Από το 1957 μέχρι το 1969 οι Σέλτικς κυριαρχούσαν στο πρωτάθλημα, κερδίζοντας 11 πρωταθλήματα σε 13 χρόνια, εκ των οποίων τα 8 στη σειρά (1959-1966), σερί μεγαλύτερο από οποιαδήποτε άλλη ομάδα σε επαγγελματικό πρωτάθλημα της Βόρειας Αμερικής. Οι Σέλτικς κυριάρχησαν κατά τη δεκαετία του 1970 και του 1980 με τη βοήθεια πολλών σημαντικών παικτών, όπως ο Μπιλ Ράσελ (Bill Russel), ο Μπόμπ Κάουζυ (Bob Cousy), ο Τζόν Χάβλιτσεκ (John Havlicek), ο Λάρι Μπερντ (Larry Bird), αλλά και του προπονητή-θρύλου Ρέντ Αουερμπαχ (Red Auerbach), με ένα ρεκόρ συνολικών αγώνων 795-397 που βοήθησε τους Σέλτικς να κερδίσουν 16 πρωταθλήματα.

Το λογότυπο της ομάδας έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου:

1946-1950:

1950-1960:

1960-1968:

1968-1978:

1978-1995:

1995-σήμερα:

Πρωταθλήματα
17 (1957, 1959, 1960, 1961, 1962, 1963, 1964, 1965, 1966, 1968, 1969, 1974, 1976, 1981, 1984, 1986, 2008)
Τίτλοι Περιφέρειας
22 (1957, 1958, 1959, 1960, 1961, 1962, 1963, 1964, 1965, 1966, 1968, 1969, 1974, 1976, 1981, 1984, 1985, 1986, 1987, 2008, 2010, 2017)
Τίτλοι Κατηγορίας
21 (1972, 1973, 1974, 1975, 1976, 1980, 1981, 1982, 1984, 1985, 1986, 1987, 1988, 1991, 1992, 2005, 2008, 2009, 2010, 2011, 2012)

 
Γήπεδα:
Μπόστον Αρίνα (1946)
Μπόστον Γκάρντεν (1946–1995)
Χάρτφορντ Σιβίκ Αρίνα (1975–1995)
TD Garden (1995–σήμερα)

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

Η ομάδα έχει αλλάξει αρκετές φορές την ονομασία της σε:
Νιου Τζέρσεϊ Αμέρικανς (1967–1968)
Νιου Γιορκ Νετς (1968–1977)
Νιου Τζέρσεϊ Νετς (1977–2012)
Μπρούκλιν Νετς (2012–σήμερα)

Τα γήπεδα της ομάδας:
Teaneck Armory (1967-1968)
Long Island Arena (1968-1969)
Island Garden (1969-1971)
Nassau Coliseum (1971-1977)
Rutgers Athletic Center (1977-1981)
Izod Center (1981-2010)
Prudential Center (2010-2012)
Barclays Center (2012-σήμερα)

Πρωταθλήματα=2 (1974,1976)

Τίτλοι Περιφέρειας=2 (2002, 2003)

Τίτλοι Κατηγορίας=6
ABA: 2 (1974, 1975)
NBA: 4 (2002, 2003, 2004, 2006)

Λογότυπα:

1968-1972:

1972-1977:

1977-1978:

1978-1990:

1990-1997:

1997-2012:

2012-σήμερα:

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

Το 1960 οι ομάδες των μεγάλων αστικών κέντρων πρωταγωνιστούσαν, ενώ οι Συρακούσες ήταν μια μεσαίου μεγέθους πόλη που δε θα μπορούσε να αποφέρει κέρδη για να συντηρηθεί μια επαγγελματική ομάδα. Έτσι αποφασίστηκε η μετακίνηση στη Φιλαδέλφεια στην οποία επέστρεψε ομάδα ΝΒΑ ένα χρόνο αφότου οι Warriors την είχαν εγκαταλείψει για το Σαν Φρανσίσκο. Επίσης αποφασίστηκε και νέο όνομα το 76ers εμπνεόμενο από το έτος 1776 στο οποίο η Αμερική κήρυξε την ανεξαρτησία της.

  
Το 1966 με επικεφαλής τον προπονητή Alex Hannum οι Σίξερς έκαναν ένα απίστευτο ρεκόρ 69-13 που είναι η 3η καλύτερη επίδοση στην ιστορία του ΝΒΑ. Με τους Chamberlain, Billy Cunningham, και Hal Greer, μαζί με όλα τα αστέρια, Chet Walker, Lucious Jackson και Wali Jones οι Σίξερς έφτασαν στα τελικά της ανατολικής περιφέρειας, όπου διέλυσαν τους Σέλτικς με 4-1 νίκες. Στον μεγάλο τελικό του ΝΒΑ οι Σίξερς στέφθηκαν πρωταθλητές με 4-2 νίκες επί των Warriors. Το 1982 ο Harold Katz αγόρασε τους 76ers από τον Dixon, ενώ έβαλε και το τελευταίο κομμάτι του παζλ στο ρόστερ των Σίξερς αποκτώντας τον center Moses Malone από τους Houston Rockets. Υπό την ηγεσία του Hall of Famer Julius Erving και των All-Stars Maurice Cheeks, Andrew Toney, και Bobby Jones που κυριάρχησαν στην κανονική σεζόν, οι Σίξερς θα κάνουν ρεκόρ 65-17. Ο Malone βραβεύτηκε σαν MVP του πρωταθλήματος και, όταν ρωτήθηκε τι θα πρέπει να κάνουν οι Σίξερς για να φτάσουν στον τελικό, απάντησε “Four,four,four” εννοώντας πως έπρεπε να κάνουν 4 νίκες σε κάθε έναν από τους 3 γύρους. Τα λόγια αυτά αποδείχτηκαν προφητικά, καθώς όχι μόνο οι Σίξερς πέρασαν στον τελικό του ΝΒΑ χάνοντας μόνο ένα παιχνίδι, αλλά στον τελικό σκούπισαν τη σειρά με 4-0 νίκες τους Λέικερς κατακτώντας το 3ο τους πρωτάθλημα και 2o στη Φιλαδέλφεια.

Τα λογότυπα της ομάδας:

1946-1949:

1949-1963:

1963-1977:

1977-1997:

1997-2009:

2009-2015:

2015-σήμερα:

Μετά την αποχώρηση του Μπάρκλεϊ η Φιλαδέλφεια χωρίς τον ηγέτη της έκανε κάποιες απογοητευτικές σαιζόν τις οποίες οι φίλαθλοί της θα ονομάσουν «The Dark Ages». Το ναδίρ για τους Σίξερς ήταν η αγωνιστική περίοδος 1995-1996, όταν με ρεκόρ 18-62 ολοκλήρωσαν στην τελευταία θέση της Ανατολικής Περιφέρειας και γενικά όλου του NBA πραγματοποιώντας τη 2η χειρότερη από πλευράς αποτελεσμάτων σαιζόν στην ιστορία τους.

Παίκτες:
Ουίλτ Τσάμπερλεϊν
Τζούλιους Έρβινγκ
Τσαρλς Μπάρκλεϊ
Μόουζες Μαλόουν
Ντολφ Σάγιες
Μπίλι Κάνιγχαμ
Χολ Γκριρ
Μπέιλυ Χοουελ
Αλ Σέρβι
Άλαν Άιβερσον

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

Ξεκίνησε την καριέρα του στο Γκραν Πρι Μεγάλης Βρετανίας το 2011, όταν και αντικατέστησε στο μονοθέσιο της Hispania Racing team (HRT) τον Ινδό οδηγό της ομάδας Ναρέιν Καρθικέγιαν ο οποίος κρίθηκε πως δεν μπορούσε να την βοηθήσει με την άσχημη απόδοση την οποία είχε στα γενόμενα μέχρι τότε Γκραν Πρι κι έτρεξε και πάλι στο Γκραν Πρι της πατρίδας του. Το 2012 εντάχθηκε στην Τόρο Ρόσο, όπου παρέμεινε και το 2013 και το 2014 πήρε προαγωγή για τη Red Bull Racing.

Το 2019 βρίσκεται στην Renault αντικαθιστώντας τον Carlos Sainz Jr. Είναι ο 3ος Αυστραλός οδηγός ύστερα απ” τους Άλαν Τζόουνς και Μαρκ Γουέμπερ. Μετά την αποχώρηση του Σεμπάστιαν Φέτελ από την Ferrari και την αντικατάστασή του από τον Κάρλος Σάινθ Jr προσχώρησε στην Μακλάρεν. Είναι οδηγός της Φόρμουλα 1 και πιλότος της ομάδας McLaren. Η καλύτερη του χρονιά καταγράφηκε το 2016, όταν τερμάτισε 3ος πίσω από τους οδηγούς της Mercedes, Λιούις Χάμιλτον και Νίκο Ρόσμπεργκ. Τέλος έχει στο ενεργητικό του 7 νίκες.

Βραβεία:
BRDC The Bruce McLaren Trophy: 2013
Trofeo Lorenzo Bandini: 2014
Confartigianato Motori Driver of the Year: 2014
GQ Australia Sportsman of the Year: 2014
BRDC The Bruce McLaren Trophy: 2014
BRDC The Innes Ireland Trophy: 2014
BRDC The Innes Ireland Trophy: 2015
Laureus World Sports Award for Breakthrough Performance of the Year: 2015
BRDC The Bruce McLaren Trophy: 2016
Confartigianato Motori Driver of the Year: 2018

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

Γενικά το έδαφός της είναι ορεινό και βραχώδες με μία μικρή πεδιάδα στο κέντρο της που καταλήγει στη παραλία του Ερίστου. Υψηλότερη κορυφή είναι του Προφήτη Ηλία με υψόμετρο 620 περίπου μέτρα. Το συνολικό ανάπτυγμα των ακτών της νήσου φθάνει τα 63 χλμ. Στο νησί υπάρχουν τέσσερις οικισμοί: το Μεγάλο Χωριό με 241 κατοίκους, τα Λιβάδια με 484, ο Άγιος Αντώνιος με 39 και η Έριστος με 16 (απογραφή 2011). Η Τήλος διαθέτει πολλά αρχαιολογικά μνημεία.

Έγινε γνωστή όταν το 1970 ο καθηγητής παλαιοντολογίας Νικόλαος Συμεωνίδης ανακάλυψε στο σπήλαιο Χαρκαδιό, στην περιοχή της Μισαριάς, νεκροταφείο ελεφάντων νάνων οι οποίοι βρέθηκαν απομονωμένοι στο νησί μετά την καταβύθιση της Αιγηίδος, της οποίας οι κορυφές συνθέτουν το σημερινό αρχιπέλαγος του Αιγαίου. Στη νήσο εδρεύει μικρό παλαιοντολογικό μουσείο όπου εκτίθενται κάποια από αυτά τα ευρήματα. Στην Τήλο υπάρχουν αρκετές αθλητικές εγκαταστάσεις. Το νησί διαθέτει ένα γήπεδο ποδοσφαίρου με πλαστικό χλοοτάπητα, ένα ανοικτό γήπεδο καλαθοσφαίρισης καθώς και δύο γήπεδα πετοσφαίρισης τα οποία βρίσκονται στα προαύλια των σχολικών μονάδων. Κατά του θερινούς μήνες υπάρχουν και δυο γήπεδα beach volley, ένα στην παραλία της Ερίστου και ένα στην παραλία στα Λιβάδεια. Ο δήμος Τήλου περιλαμβάνει το νησί της Τήλου, καθώς και τις γύρω νησίδες.

Τα νερά της θάλασσας είναι κρυστάλλινα και πολύ ζεστά κι αυτό τα κάνει κατάλληλα για κολύμπι από την αρχή της άνοιξης μέχρι και το τέλος του φθινοπώρου. Περιττό να πω ότι είναι το «Νησί-Παράδεισος» για τους λάτρεις του bird watching. Η άνοιξη, με τη μεγάλη ποικιλία της χλωρίδας να σκορπίζει μοσχοβολιές στον αέρα και τα εκθαμβωτικά χρώματα των αγριολούλουδων να στολίζουν πλαγιές και λιβάδια, είναι η καλύτερη εποχή για το νησί. Το φθινόπωρο είναι ιδανική εποχή για γνωριμία με την πραγματική ζωή στο νησί, κουβεντούλα με τους κατοίκους στα καφενεία, μπάνιο σε σμαραγδένια και γαλήνια νερά, ηλιοθεραπεία σε ερημικές πανέμορφες παραλίες, μόνοι σας. Τους μήνες Ιούλιο και Αύγουστο, εκτός από τη ζέστη και την αυξημένη κίνηση, κινδυνεύετε να πέσετε στα μελτέμια και να μην μπορείτε να σταθείτε από τον αέρα πουθενά. Γιατί, άμα πιάσει αέρας εδώ, ξεχνάει να σταματήσει. Φυσικά για τους λάτρεις του wind surfing δεν το συζητώ. Αύγουστο και πάλι Αύγουστο στην Τήλο. Το πολύ πολύ, αν δεν προσέξετε, να βρεθείτε στην κοντινή Νίσυρο, στην Κω ή στα παράλια της Τουρκίας! Τα Λιβάδια, η Έριστος, ο Άγιος Αντώνιος και η Πλάκα είναι οι μόνες προσβάσιμες οδικά παραλίες. Λεθρά, Δεσπότη Νερό, Σκάφη, Θολό, Άγιος Στέργιος αλλά και πολλές άλλες μικρότερες είναι προσβάσιμες είτε από μονοπάτια είτε διά θαλάσσης. Η πρόσβαση από μονοπάτια προϋποθέτει γερό ποδαρόδρομο και σε αρκετές από αυτές, όπως π.χ. στον Άγιο Στέργιο, τα γερά πνευμόνια κρίνονται απαραίτητα, γιατί το απότομα ανηφορικό μονοπάτι στην επιστροφή είναι πολύ ζόρικο. Εκτός από τα Λιβάδια, που είναι και το λιμάνι του νησιού, άλλοι οικισμοί είναι το Μεγάλο Χωριό, κτισμένο στις πλαγιές του Αγίου Στεφάνου, με ερείπια κάστρου των Ιπποτών του Αγίου Ιωάννη στην κορυφή του και θέα απεριόριστη.

Στο χωριό αξίζει να επισκεφτείτε τον ναό τον Αρχαγγέλου Ταξιάρχη Μιχαήλ, το παραδοσιακό καφενείο με θέα την εύφορη κοιλάδα μέχρι την παραλία της Εριστού, την Έκθεση των Νάνων Ελεφάντων που βρέθηκαν στο Σπήλαιο του Χαρκαδιού, να θαυμάσετε την υπέροχη παραδοσιακή αρχιτεκτονική του και να περπατήσετε το παλιό μονοπάτι-καλντερίμι που ενώνει το Μεγάλο Χωριό με τον οικισμό-ψαρολίμανο του Αγίου Αντωνίου, στον βυθό του οποίου κείτεται αρχαίο νεκροταφείο με απολιθωμένους σκελετούς που είναι ορατοί μόνο μέσα από τη θάλασσα. Το Μικρό Χωριό είναι ένα χωριό-φάντασμα.

Χτισμένο πάνω από τα Λιβάδια τον 15ο αιώνα, μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο εγκαταλείφθηκε από τους κατοίκους του, που κατέβηκαν στα Λιβάδια και εγκαταστάθηκαν εκεί, χρησιμοποιώντας για τα καινούρια σπίτια τους ό,τι υλικό μπόρεσαν να ξηλώσουν από τα προηγούμενα (π.χ. πόρτες, παράθυρα, κάγκελα).

Σήμερα τα πετρόχτιστα σπίτια του, απογυμνωμένα από κάθε στολίδι, ξύλινο ή μεταλλικό, δύσκολα τα ξεχωρίζεις από τα βραχώδη πετρώματα, πάνω στα οποία είναι κτισμένα. Κι όμως το καλοκαίρι, όποιος περνάει βράδυ από εκεί νομίζει ότι το χωριό κατοικείται! Το παιχνίδι αυτών των παραισθήσεων οφείλεται στην ιδέα ενός νεαρού που αγόρασε ένα δίπατο σπίτι, το οποίο λειτουργεί το καλοκαίρι ως μπαρ. Ο ίδιος, λοιπόν, πέρασε ηλεκτρικά καλώδια σε αρκετά σπίτια και δρόμους και φωταγώγησε το χωριό-φάντασμα, το οποίο φαντάζει έτσι για λίγους μήνες ζωντανό και κατά κάποιο τρόπο είναι, αφού έχει γίνει αγαπημένο στέκι των νέων.

Κατά την απογραφή του 2001 αριθμούσε 2.606 κατοίκους, εκ των οποίων οι 2.427 είναι συγκεντρωμένοι στο άνω τμήμα της πόλης, το λεγόμενο Χωριό, που είναι κτισμένο επί της πλαγιάς του όρους Βίγλα. Υπάρχουν και τα θέρετρα Νημποριός (εκ του Εμπορειό), βορειότερα, και το Πέδι, ανατολικά. Περίπου το 5% των μονίμων κατοίκων είναι αλλοδαποί Ευρωπαίοι πολίτες, κυρίως Άγγλοι. Ο Γιαλός συνδέεται οδικά με το Χωριό, το Πέδι, τον Νημποριό, την Μαραθούντα και την Ιερά Μονή Αρχαγγέλου Μιχαήλ του Πανορμίτη που βρίσκεται στο νοτιότερο δυτικό άκρο της νήσου. Η Σύμη είναι τουριστικός προορισμός παγκοσμίου βεληνεκούς λόγω της αρχιτεκτονικής της. Από το 2009 λειτουργεί στο νησί εργοστάσιο αφαλάτωσης. Αρχαιολογικός χώρος κηρύχθηκε ολόκληρο το νησί της Σύμης. Ολόκληρη η Σύμη αλλά και τα νησάκια που βρίσκονται γύρω από αυτήν κηρύχθηκαν αρχαιολογικοί χώροι από το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο, αφού περιλαμβάνουν 159 θέσεις -χώρους και μνημεία- που καταγράφουν την ιστορία της περιοχής από την προϊστορική εποχή ως τα νεότερα χρόνια.

Το νησί είναι ορεινό, πετρώδες, άγονο και άνυδρο. Ψηλότερο βουνό είναι η Βίγλα (στα 550 μ.) που σχεδόν χωρίζει το νησί στο βόρειο και νότιο εκ των οποίων το βόρειο είναι χαμηλότερο και περισσότερο καλλιεργήσιμο. Διαθέτει ελάχιστα πεδινά και υψίπεδα. Στα ορεινά, όμως, υπάρχει εκπληκτική βλάστηση. Σημαντικότερα μικρά οροπέδια είναι η «Δρακούντα», του «Μέσα Νημοράκι», το «Ξίσος», ο «Μεγάλος Σωτήρης» και ο «Μικρός Σωτήρης», ενώ σημαντικότερες σχηματιζόμενες κοιλάδες είναι τα «Παναϊδάκια», του «Νημπορειού», με μεγαλύτερη την «κοιλάδα του Πεδιού» όπου και καλλιεργούνται έντονα. Οι ακτές της Σύμης παρουσιάζουν πλήθος από κόλπους, όρμους, ακρωτήρια και μικρούς λιμένες. Σημαντικότερα ακρωτήρια είναι η Άκρα Μακριά που είναι το βορειοανατολικότερο άκρο της εγγύτατης νήσου Νίμου και το ακρωτήριο Πάτος που είναι το νοτιότερο.Κυριότεροι όρμοι είναι οι αναφερόμενοι παραπάνω Νημποριός, ο άγιος (Αι)μιλιανός, ο άγιος Βασίλης και ο της Νανούς.

Κυριότεροι λιμένες είναι ο Γιαλός, ο κυρίως λιμένας με εξαίρετο αγκυροβόλιο, του Πεδιού, και ΝΝΔ. του Πανορμίτη που είναι ασφαλής, κυκλικός και με κατάφυτες γύρω πλαγιές, όπου στη παραλία του είναι κτισμένο το πανελλήνιο προσκύνημα ιδιαίτερα των ναυτικών του Αρχαγγέλου Μιχαήλ.Γύρω από την Σύμη βρίσκεται ένα πλήθος νησίδων και βραχονησίδων σημαντικότερες των οποίων είναι βόρεια η Νίμος, (αρχαία Ύμος), νότια το Σεσκλί, (η αρχαία Τεύτλουσα), βορειοδυτικά οι λεγόμενες από τους ναυτικούς «Συμιοπούλες», οι Αραιές των αρχαίων Ελλήνων, που είναι οι τρεις νησίδες Χοντρός (βορειότερη), Πλάτη (μεσαία), και η Οξειά (νοτιότερη) καθώς επίσης και πολλές βραχονησίδες με σημαντικότερες τις λεγόμενες «Διαβατές» που φαίνονται να διαβαίνουν τη θάλασσα στο δυτικότερο σημείο της Σύμης.

Η Σύμη κατοικείται από τα προϊστορικά ακόμα χρόνια. Μερικά ονόματα που αναφέρονται είναι, Καρίκη, Μεταποντίς, Αίγλη, και Σύμη από το όνομα της συζύγου του Γλαύκου που θεωρείται ο πρώτος κάτοικος στη γη αυτή. Εικάζεται ότι οι αρχικοί κάτοικοι της ήταν οι Κάρες και οι Φοίνικες.

Μετά ήρθαν οι Δωριείς. Αμέσως ή εμμέσως, η οικονομία της Σύμης στηρίζεται σήμερα στον τουρισμό. Η οικονομική ανάκαμψη άρχισε δειλά στην διάρκεια της Δικτατορίας με την ανάπτυξη του ημερήσιου τουρισμού από την Ρόδο. Πριν 20 χρόνια, μια πανοραμική φωτογραφία του λιμανιού της Σύμης τραβηγμένη από το Κάστρο κοσμούσε το εξώφυλλο της έκδοσης (Αυγούστου 1988) του Condé Nast Traveler, του εγκυρότερου διεθνούς (Αμερικανικού) περιοδικού σε θέματα τουρισμού. Η έμφαση του άρθρου δινόταν στην αρχιτεκτονική του νησιού και ειδικά στα αρχοντικά του Μουράγιου.

Έκτοτε η εξέλιξη υπήρξε ραγδαία. Σήμερα ο τουρισμός της Σύμης τροφοδοτείται από τους επισκέπτες της μιας μέρας, από τους πολυήμερους τουρίστες και από τους ιδιότυπους «τουρίστες» τους Συμιακούς της διασποράς. Το σύνολο σχεδόν των τουριστών της Σύμης διακινείται μέσω της Ρόδου. Η τουριστική περίοδος κρατά 7 μήνες (Απρίλιος-Οκτώβρης), όπως και στη Ρόδο με μεγάλη κίνηση στο τρίμηνο Ιουλίου-Σεπτεμβρίου. Ο τουρισμός πολυήμερης παραμονής παρουσιάζει ανοδική πορεία τα τελευταία 10 χρόνια.

Σύμβολο του Δήμου Παξών είναι μια τρίαινα δεξιά και αριστερά από την οποία στέκονται από ένα δελφίνι, μια αναφορά στο μύθο του διαχωρισμού των Παξών από την Κέρκυρα από τον Ποσειδώνα με την τρίαινά του. Σύμφωνα με τη μυθολογία, οι Παξοί δημιουργήθηκαν όταν ο θεός Ποσειδώνας χτύπησε με την τρίαινά του την Κέρκυρα, αποκόπτοντας το νότιο άκρο της και σχηματίζοντας τους Παξούς, για να στεγάσει τον έρωτά του με την Αμφιτρίτη. Έχασε όμως την τρίαινά του, την οποία βρήκαν οι Παξινοί και την έκαναν έμβλημά τους.

Οι Παξοί και τα γύρω νησιά του συμπλέγματος αποτελούνται από ασβεστολιθικά πετρώματα, τα οποία συχνά σπάνε σε πλάκες. Οι ακτές είναι βραχώδεις και οι παραλίες που έχουν σχηματιστεί είναι μικρές και με βότσαλα. Οι Παξοί είναι νησί με πολλά σπήλαια και θειούχες πηγές. Οι Παξοί χαρακτηρίζονται από την πυκνή τους βλάστηση και από τους ελαιώνες, οι οποίοι ήταν αποτέλεσμα της πολιτικής των Βενετών οι οποίοι ενθάρρυναν την καλλιέργεια της ελιάς για να έχει το νησί οικονομικούς πόρους, και τους μικρούς αμπελώνες. Η χλωρίδα είναι πλούσια και περιλαμβάνει 450 είδη περίπου, με δύο από αυτά να είναι ενδημικά, το Limonium antipaxorum και το Centaurea paxorum. Από τα ερπετά των Παξών, έξι είδη προστατεύονται από τη συνθήκη του Βέργου. Στο πρόγραμμα βιοτόπων CORINNE αναφέρονται η σαύρα Agama stellio και το φίδι Elaphe longissima. Βαλκανικό ενδημικό είδος είναι η σαύρα Argyroides nigropunctatus. Στο νησί κατοικούν και δύο πράσινες σαύρες Lacerta trilineata και Lacerta viridis.

  
Κατά το Στράβωνα το όνομά της στους Παξούς έδωσε η Φοινικική λέξη «πακς», που σημαίνει γεωμετρικό «τραπέζιο», δηλαδή νησί με τραπεζοειδές σχήμα, όπως φαίνεται από τη θάλασσα. Ο Μητροπολίτης Παραμυθίας Αθηναγόρας Ελευθερίου αιτιολογεί το όνομα Παξοί από τις πλάκες που έβγαιναν στους Παξούς και γινόταν εξαγωγή. Σύνθεση της λέξης Παξ = πλάκα και αε ή αι = νησί, μας δίνουν το όνομα του νησιού των πλακών. Ο Μουστοξύδης θεωρεί ότι προέρχεται το όνομα των νησιών από το επίθετο πακτός (δωρικός τύπος του πηκτός). Ο θησαυρός της Ελληνικής γλώσσας του Ερρίκου Στεφάνου ετυμολογεί την ονομασία από το αρχαίο ρήμα πηγνύω και μάλιστα από το μέλλοντα «πήξω». Επίσης είναι δυνατό να προήλθε από τη φράση «πακσώσας θύρας» (κεκλεισμένες), γιατί το λιμάνι του Γάιου είναι κλειστό. Ο Γιάννης Δόικας πιστεύει ότι η λέξη –ειρήνη, είναι αυτή που θα ταίριαζε στο ειρηνικό νησί των Παξών. Άλλη εκδοχή υποστηρίζει ότι μερίδα κατοίκων της Σικελικής Παξούντος, από ανάγκη ή φατριαστική καταδρομή, εκπατρίστηκε και εγκαταστάθηκε στους Παξούς, που τους δόθηκε το πάτριο όνομα.

    
Οι Αντίπαξοι ή Αντίπαξος ή Πρόπαξος είναι μικρό επίμηκες, 2 μιλίων μήκους και 1 μιλίου πλάτους, νησί του Ιονίου πελάγους, 5,5 μίλια νοτιοανατολικά των Παξών. Διοικητικά ανήκει στον νομό Κέρκυρας του οποίου αποτελεί και το νοτιότερο σημείο, εκκλησιαστικά στην Ιερά Μητρόπολη Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων νήσων και γεωγραφικά στα Επτάνησα. Η έκταση του νησιού είναι 4,1 τ.χλμ και ο πληθυσμός του ήταν 20 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2011, που διαμένουν στον ομώνυμο οικισμό, ο οποίος είναι και μοναδικός του νησιού.

Ορεογραφικά η Αντίπαξος παρουσιάζει μία λοφοσειρά με τρεις κορυφές που ονομάζονται Αγριλίδα, η βορειότερη, που είναι και η υψηλότερη (117 μ.), η Λιχούδη, η μεσαία, και η Βίγλα, η νοτιότερη. Η γεωλογική σύσταση του νησιού είναι ίδια μ΄ εκείνη των Παξών.

Από τις παραλίες του νησιού, οι δυο τελευταίες η Μεσαβρίκα και το Βουτούμι είναι οι δημοφιλέστεροι προορισμοί. Η Μεσαβρίκα έχει άμμο στην παραλία αλλά και στον κόλπο, ενώ το Βουτούμι έχει λίγη άμμο στην παραλία δίπλα στη θάλασσα (και βότσαλα λίγο πιο πίσω) και στον κόλπο, σε αντίθεση με τις παραλίες των Παξών, οι οποίες όλες είναι με βότσαλα. Στη διάρκεια του καλοκαιριού υπάρχουν τακτικά δρομολόγια από τον Γάιο των Παξών, ενώ οι δυο αυτές παραλίες είναι και προορισμός σκαφών με τουρίστες από την ευρύτερη περιοχή (π.χ. Ηγουμενίτσα), αλλά και ιδιωτικών σκαφών.

Οι Αντίπαξοι είναι σχετικά επίπεδο νησί χωρίς έντονο ανάγλυφο με το υψηλότερο σημείο τους να φτάνει τα 118μ. Διαθέτουν εντυπωσιακές παραλίες με γαλαζοπράσινα νερά και πλούσια βλάστηση, κάτι που τους καθιστά πολύ ελκυστικό προορισμό την καλοκαιρινή περίοδο. Οι τουρίστες φτάνουν στο νησί είτε με ιδιωτικά σκάφη είτε με τουριστικά πλοιάρια από τον Γάιο των Παξών.

Η νήσος Αντίπαξοι με την ευρύτερη θαλάσσια περιοχή της και τις βραχονησίδες είναι προστατευόμενος βιότοπος του Natura 2000.[1][2][3] Η βλάστηση του νησιού είναι θαμνώδης με δάση ελιάς και πεύκων. Στα προστατευόμενα είδη της χλωρίδας περιλαμβάνονται: κενταύρια των Παξών, λιμόνιο των Αντιπαξών, φύκη κυστόσειρα, λιθοθάμνια, κ.α. Στη θαλάσσια ζώνη υπάρχουν υποθαλάσσια λιβάδια Ποσειδωνίας και κοραλλιογενείς ύφαλοι σε βάθη >30 μ. Οι μεσογειακές φώκιες μοναχοί χρησιμοποιούν τα πολυάριθμα σπήλαια της περιοχής για αναπαραγωγή. Στην προστατευόμενη πανίδα περιλαμβάνονται τα είδη: χελώνες καρέτα καρέτα, πράσινες θαλασσοχελώνες, ρινοδέλφινα, πτεροφάλαινες, κοινά βραχύρρυγχα δελφίνια, μωβ αχινοί, βραχοκάβουρες, πίννα η ευγενής, μαύρα αγριόσαλπα, σκάροι, ζωνοδέλφινα, ζιφιοί, κ.α.

Η αντισφαίριση ή το τένις, όπως κατά κανόνα αναφέρεται στα ελληνικά και είναι γνωστό, είναι ένα σύγχρονο αθλητικό παιχνίδι. Οι παίκτες χρησιμοποιούν ρακέτες για να χτυπήσουν μια λαστιχένια σφαίρα που καλύπτεται με χνουδωτό ύφασμα πέρα από ένα δίχτυ στο γήπεδο του αντιπάλου. Με προέλευση την Ευρώπη προς το τέλος του 19ου αιώνα, η αντισφαίριση διαδόθηκε πρώτα σε όλο τον αγγλόφωνο κόσμο, ιδιαίτερα μεταξύ των ανώτερων κοινωνικών στρωμάτων.

Σήμερα η αντισφαίριση είναι ολυμπιακό άθλημα και παίζεται από όλα τα στρώματα της κοινωνίας, από όλες τις ηλικίες και σε πολλές χώρες σε όλο τον κόσμο. Στην χώρα μας έχουν διακριθεί σε παγκόσμιο επίπεδο αθλητές και αθλήτριες, όπως ο Στέφανος Τσιτσιπάς και η Μαρία Σάκκαρη. Η Μαρία Σάκκαρη είναι Ελληνίδα αθλήτρια της Αντισφαίρισης,18η στην παγκόσμια κατάταξη σήμερα. Γεννήθηκε στις 25 Ιουλίου 1995 στην Αθήνα. Στα 18 της χρόνια μετακόμισε στη Βαρκελώνη για τέσσερα χρόνια. Το 2017 επέστρεψε στην Αθήνα. Ο προπονητής της από το 2017 είναι ο Άγγλος Tom Hill, ο νεαρότερος προπονητής αυτή τη στιγμή στο γυναικείο τουρ (25 ετών), και πλέον διαμένει στο Μόντε Κάρλο. Έχει ύψος 172 εκατοστά (5’7 feet) κάτι που της προσφέρει πολλά πλεονεκτήματα, είναι δεξιόχειρας και κάνει ρεβέρ και με τα δύο χέρια.

Έκανε την παρθενική της εμφάνιση το 2012 με την Εθνική Ελλάδας στο Fed Cup. Η πρώτη στης WTA νίκη ήρθε στον 1ο γύρο του Australian Open το 2016, όπου έφθασε μέχρι τον 2ο γύρο ξεκινώντας από τα προκριματικά. Έχει κορυφαία κατάταξη τα νούμερα 18 (17/05/2021) και 169 (09/09/2019) στα μονά και τα διπλά αντίστοιχα και θεωρείται η δεύτερη καλύτερη Ελληνίδα τενίστρια όλων των εποχών, μετά τη Λένα Δανιηλίδου (Ρεκόρ Καριέρας Νο.14).Το 2015 πραγματοποίησε την πρώτη της εμφάνιση σε διοργάνωση Grand Slam, καθώς αγωνίστηκε στο Αμερικανικό Όπεν φτάνοντας μέχρι τον πρώτο γύρο, ξεκινώντας την προσπάθειά της από τα προκριματικά. Από τότε δίνει δυναμικά το “παρόν” σε κάθε μία από τις τέσσερις διοργανώσεις grand slam, όπου έφτασε μέχρι τον τέταρτο γύρο του Αυστραλιανού Όπεν (1η φορά : 2020) και τον τρίτο γύρο του Γουίμπλεντον (1η φορά : 2017), του Roland Garros (1η φορά : 2018), αλλά και του Αμερικανικού Όπεν (1η φορά : 2017).Έχει παίξει με τις κορυφαίες τενίστριες παγκοσμίως. Ακολούθησε τα βήματα της μητέρας της, Αγγελικής Κανελλοπούλου, που ήταν επίσης τενίστρια έχοντας ρεκόρ καριέρας το No 43.

Στις 5 Ιουνίου του 2021 η Μαρία κατάφερε να «πετάξει έξω» το Νο. 15 και να κατακτήσει την 16η θέση παγκοσμίως. Επόμενη αντίπαλός της είναι η Αμερικανίδα Σοφία Κενίν, η οποία βρίσκεται στο Νο.5 της παγκόσμιας κατάταξης.

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

Οι πρώτες γραφές άρχιζαν από δεξιά προς τα αριστερά! Αργότερα άρχισαν να γράφουν μια γραμμή από τα δεξιά προς τα αριστερά και μια γραμμή προς τα δεξιά (βουστροφηδόν) . Οι Έλληνες έγραφαν και σε μικρά κομμάτια πηλού που τα ονόμαζαν όστρακα. Σ’ αυτά έγραφαν τα ονόματα ανθρώπων που τους θεωρούσαν επικίνδυνους για τη δημοκρατία κι έπρεπε να τους διώξουν (οστρακισμός).

Φορητές πινακίδες γραφής
Μεγάλη διάδοση είχαν επίσης από τον καιρό της αρχαίας Αθήνας και ξύλινες πτυσσόμενες πινακίδες επικαλυμμένες με κερί. Σε αυτές μπορούσαν να γράφουν και να σβήνουν με σχετική ευκολία χρησιμοποιώντας συνήθως κάποιο μικρό στύλο ή γραφίδα που κατασκευαζόταν από σίδερο, κόκαλο, χαλκό ή μπρούντζο, στενό και πλακέ στο ένα άκρο και επίπεδο στο άλλο, ώστε να μπορεί να διορθώνει σχετικά εύκολα στο εύπλαστο κερί. Οι ξύλινες πλάκες με επίστρωση κεριού (μάλθη) ονομάζονταν πίνακες, πινάκια, πινακίδια, γραμματεία, ή γραμματείδια και κατασκευάζονταν συνήθως από ξύλο οξιάς ή πεύκου. Συνήθως το σημειωματάριο αυτού του τύπου αποτελούνταν από δύο κερωμένες ξύλινες επιφάνειες που έκλειναν αντικριστά, σαν σημερινό βιβλίο, προφυλάσσοντας με αποστάτες τις σημειώσεις στις κερωμένες επιφάνειες. Κάτι σαν πρόγονος του laptop δηλαδή!
Οι αρχαίοι Έλληνες για σύντομα κείμενα χρησιμοποιούσαν και το ξύλο, που το έκοβαν σε μικρά κομμάτια που ασπρίζονταν, με ασβέστη ή γύψο και γι’ αυτόν το λόγο τα ονόμαζαν λευκώματα. Αυτά τα συνέδεαν μεταξύ τους και ανάλογα με τον αριθμό τους τα ονόμαζαν: πυξία ή πτυχία, δίπτυχα, τρίπτυχα ή πολύπτυχα.

Πάπυρος
Καταπληκτική για την εποχή της επινόηση ήταν το χαρτί από πάπυρο. Ο πάπυρος χρησιμοποιήθηκε στην Αίγυπτο από τα πανάρχαια χρόνια, καθώς το φυτό είναι αυτοφυές εκεί. Αν αναλογιστούμε την ευπάθεια ενός κατεργασμένου στο χέρι υλικού, είναι εκπληκτικό ότι βρέθηκαν πάπυροι αρχαιότεροι του 1500 π.Χ.

Το ιδιαίτερα ξηρό περιβάλλον εμπόδισε την καταστροφή τους από υγρασία. Οι Αιγύπτιοι μάζευαν την ψίχα του φυτού πάπυρος, χώριζαν και άπλωναν τις ίνες και τις τοποθετούσαν τη μία πάνω στην άλλη και στη συνέχεια τις πίεζαν για να κολλήσουν μεταξύ τους με την κόλλα που είχε το ίδιο το φυτό. Μετά στέγνωναν και λείαναν με ελαφρόπετρα η κόκαλο τα φύλλα του παπύρου που είχαν δημιουργηθεί.

Έτσι κατασκεύαζαν βιβλία από πάπυρο τα λεγόμενα ειλητάρια. Για να έχουν μεγάλα φύλλα, κολλούσαν τα μικρότερα μεταξύ τους με αλεύρι και τα ονόμαζαν (ειλητά).Κατόπιν έγραφαν ή ζωγράφιζαν επάνω σε αυτά τα φύλλα του παπύρου. Λόγω όμως του μη ανθεκτικού υλικού κυριαρχούσε το γραμμικό σχέδιο και το νερόχρωμα δεν μπορούσε να δεχθεί αλλεπάλληλες στρώσεις χρώματος. Με αυτόν τον τρόπο δημιουργούσαν τα κυλινδρικά χειρόγραφα βιβλία.

Με μία διαδικασία άγνωστη σε μας κατάφερναν και έφτιαχναν χαρτί σχεδόν στο ίδιο πάχος με τα σημερινά, αλλά με πολύ καλύτερη αντοχή. Η ποιότητά του θυμίζει λευκή μουσελίνα και η αντοχή του περγαμηνή από μοσχάρι.

Η κατάκτηση της Αιγύπτου από τους Άραβες έκανε μετά τον 7ο αιώνα πολύ δύσκολη για τους ευρωπαίους την προμήθεια παπύρων κι έτσι άρχισαν να φτιάχνουν τις δικές τους περγαμηνές, μέχρι την έλευση της εφεύρεσης του χαρτιού από την Κίνα στην Ευρώπη.

Μια παρόμοια τεχνική με την κατασκευή του παπύρου έχει επιβιώσει μέχρι σήμερα στον τρόπο που φτιάχνεται στην Ιαπωνία μέχρι σήμερα χειροποίητο χαρτί με τον παραδοσιακό τους τρόπο.

Περγαμηνές
Ο νέος τύπος βιβλίου από περγαμηνή επινοήθηκε στην αρχαία Πέργαμο, μια πόλη στα βορειοδυτικά της Μικράς Ασίας απέναντι από το νησί Λέσβος.

Η περγαμηνή κατασκευαζόταν από δέρμα νεαρού προβάτου, μοσχαριού ή κατσικιού. Το δέρμα αυτό το μούσκευαν σε ασβεστόνερο, το έπλεναν, το καθάριζαν πολύ καλά, το πασπάλιζαν με γύψο για να απορροφηθεί το λίπος και το άλειφαν με καρπούς χουρμάδων για να μαλακώσει.

Κατόπιν το τέντωναν και το έτριβαν με ελαφρόπετρα για να γίνει λείο. Το φυσικό χρώμα της περγαμηνής είναι υπόλευκο ή κιτρινωπό. Τα πολυτελή όμως χειρόγραφα βάφονταν με πορφυρό χρώμα.

Κατόπιν έραβαν τα φύλλα μεταξύ τους και τα ένωναν, όπως ένα κανονικό σημερινό βιβλίο. Αυτά τα ενωμένα φύλλα τα ονόμαζαν τετράδια, επειδή τα δίπλωναν στα τέσσερα. Έβαζαν δε και εξώφυλλο από ξύλινες πινακίδες ντυμένες με δέρμα. Αυτή ήταν η στάχωση. Τα χειρόγραφα αυτά βιβλία τα ονόμαζαν Κώδικες.
Η περγαμηνή είναι σχεδόν ημιδιαφανής, εξαιρετικής αντοχής και η δημιουργία της αρκετά δύσκολη, καθώς πρέπει να λειανθεί με το χέρι και να τεντωθεί κατάλληλα. Μερικές περγαμηνές είναι τόσο καλά κατασκευασμένες που αντέξανε πολλά σβησίματα και ξανά-γραψίματα στο πέρασμα των αιώνων από μοναχούς και λόγιους που καθώς δεν είχανε …γόμες ή Undo στο Word, ουσιαστικά ξύνανε με λεπίδα την κατά την γνώμη τους άχρηστου περιεχομένου περγαμηνή για να αποκτήσουν γραφική ύλη…

Λόγω του υψηλού κόστους της περγαμηνής ολόκληρα κείμενα σβήνονταν, για να χρησιμοποιηθεί και πάλι σαν γραφική ύλη η περγαμηνή, αυτά τα έγραφα έγιναν γνωστά σαν παλίμψηστα.
Η περγαμηνή ήταν καλύτερη από τον πάπυρο για δύο λόγους. Πρώτα απ’ όλα γιατί μπορούσε να γράψει κανείς και από τις δυο της πλευρές και δεύτερον, επειδή είχε το πλεονέκτημα να διπλώνεται. Με αυτό το υλικό έγιναν τα πρώτα τετράγωνα ή ορθογώνια βιβλία, που ήταν ελαφριά και εύχρηστα. Υπήρχε όμως κι ένα πολύ σημαντικό μειονέκτημα. Για να δημιουργηθεί ένα τέτοιο βιβλίο, έπρεπε να σφάζονται πάρα πολλά μικρά ζώα.