Κατά τη διάρκεια του μαθήματος της Λογοτεχνίας, οι μαθητές της Α’ τάξης, πιο συγκεκριμένα μαθητές των τμημάτων Α5, Α6, Α7 εμπνεύστηκαν από το νανούρισμα «Πρωινό Άστρο» του Γιάννη Ρίτσου, αλλά και από άλλα ποιήματα, και έγραψαν δικά τους, με την βοήθεια της καθηγήτριας τους κ. Νίτσα . Μέσα από τους στίχους τους, εξέφρασαν σκέψεις, συναισθήματα και όνειρα.
Ακολουθούν μερικά από τα ποιήματά τους…
Με πνίγεις
Τρέχω να κρυφτώ
μα πάλι είσαι εδώ.
Τρέχω να ετοιμαστώ,
να φύγω από εδώ,
μα πάλι είσαι εδώ.
Τρέχω από εδώ να φύγω,
να χαθώ,
να εξαφανιστώ,
μα πάλι είσαι εδώ.
Όσο κι αν προσπαθώ,
ποτέ δεν θα τα καταφέρω,
να σε αποχωριστώ.
Παναγιώτου Θεοδώρα Α6
Φωτεινό Ξημέρωμα
Μέσα στη σιωπή του κόσμου,
ένα αστέρι γεννιέται στην καρδιά της αυγής,
όπως το χέρι του ανθρώπου που αγγίζει το αόρατο,
και το φέρνει στο φως.
Η αυγή κυλά σαν ποτάμι,
κι εσύ,
μέσα από το σκοτάδι ανασαίνεις την ελπίδα,
σαν φως που τρυπώνει στις ρωγμές της μέρας.
Κάθε βήμα είναι φως,
κάθε λέξη ένα αστέρι που σβήνει,
μα το βλέμμα σου πάντα ψηλά,
στον ορίζοντα του αδύνατου.
Κι αν το αύριο φέρει θύελλες,
ή χαμόγελα ξεχασμένα,
εσύ,
σαν αστέρι του πρωινού θα ξαναγεννηθείς.
Το φως σου δεν θα σβήσει ποτέ.
Παπαγεωργίου Νεφέλη Α6
Ο εφιάλτης που σε ξύπνησε
Μια φορά κι έναν καιρό
σ” έναν κόσμο μαγικό,
ένα πρόβατο που κοιμόταν σαν μωρό
νανουρίζει τη ψυχή
τη γλυκιά γλυκιά αυγή.
Ξαφνικά ένα πρωί,
ξυπνάει από μια φωνή
αναρωτιόταν όμως το γιατί.
Ένα λύκο ξαφνικά
βλέπει μέσα στα βουνά,
και με θάρρος φωνάζει δυνατά
ξυπνώντας όλα τα ζώα.
Μην αγχώνεσαι όμως,
ένα όνειρο ήταν μοναχά,
που σε τρόμαξε πολύ,
και το λέμε εφιάλτη.
Με γερό γερό μυαλό και με θάρρος στην καρδιά,
θα ανεβαίνεις το βουνό,
και κάθε φορά που θα γλυστράς,
θα σηκώνεσαι ξανά
μ” ένα βλέμμα τολμηρό!
Παπαδοπούλου Σταυρούλα Α5
