Στο βάθρο

TWD

Με μεγάλη χαρά και περηφάνια φιλοξενούμε στο μαθητικό μας περιοδικό τη συνέντευξη της συμμαθήτριάς μας Αλεξάνδρας Γιάλλουρου, μιας σπουδαίας αθλήτριας που μας έκανε όλους υπερήφανους κατακτώντας το χάλκινο μετάλλιο στην Ολυμπιάδα Κωφών στο Τόκιο. Με δύναμη ψυχής, επιμονή και αγάπη για τον αθλητισμό, η Αλεξάνδρα απέδειξε ότι τα όρια υπάρχουν μόνο για να ξεπερνιούνται. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, μοιράζεται μαζί μας τις εμπειρίες της από τους αγώνες, τις δυσκολίες που αντιμετώπισε, αλλά και τα όνειρά της για το μέλλον, στέλνοντας ένα δυνατό μήνυμα αισιοδοξίας και έμπνευσης σε όλους τους μαθητές.

" target="_blank">

[video Συνέντευξη Αλεξάνδρας Γιάλλουρου]

Οι μαθητές/τριες ΓΑνθρωπιστικών Σπουδών

Φραμπασχάλη Νικολέττα

Περιεχόμενο μηνύματος

Τελικά αξίζει το θέατρο;

Όταν κάποιος μας λέει «πάμε θέατρο;», ίσως στο μυαλό μας να περνά πρώτα η εικόνα μιας βαρετής αναγκαστικής παράστασης, όπου περιμένουμε απεγνωσμένα να τελειώσει. Σκεφτόμαστε ότι ίσως είναι κουραστικό, ίσως «βαρύ» ή «πολύ σοβαρό για εμάς». Κι όμως, κάθε φορά που κάθομαι σε εκείνα τα κόκκινα καθίσματα και χαμηλώνουν τα φώτα, νιώθω ότι μπαίνω σε έναν άλλον κόσμο. Όχι σε έναν κόσμο φτιαγμένο από pixels όπως στις σειρές, αλλά σε κάτι ζωντανό.

Πηγή: https://www.istockphoto.com/illustrations/kids-playing-with-phone

Το θέατρο είναι παράξενα ειλικρινές. Οι ηθοποιοί δεν μπορούν να κρυφτούν πίσω από μοντάζ, φίλτρα και επαναλήψεις. Ό,τι γίνει, γίνεται μπροστά σου. Το λάθος, η παύση, η ανάσα πριν την ατάκα. Κι εκεί καταλαβαίνεις πως τέχνη δεν σημαίνει τελειότητα, αλλά αλήθεια. Κι αυτή η αλήθεια σε αγγίζει με τρόπο που η οθόνη δεν μπορεί.

Μου αρέσει που στο θέατρο πρέπει να είσαι παρών. Να αφήσεις για λίγο το κινητό στην τσάντα, να μην σκρολάρεις, να μην έχεις επιλογή «skip intro». Καθόμαστε όλοι μαζί, ξένοι και φίλοι, και παρακολουθούμε το ίδιο πράγμα. Την ίδια ιστορία. Αλλά κανένας δεν τη ζει με τον ίδιο τρόπο. Εγώ μπορεί να συγκινηθώ, ο διπλανός μου να γελάσει, κάποιος άλλος να φύγει σκεπτικός. Και μετά, στο διάλειμμα ή στον δρόμο της επιστροφής, αρχίζουν οι συζητήσεις. «Εσύ τι κατάλαβες;» «Γιατί σου άρεσε εκείνη η σκηνή;» Και εκεί βρίσκεται η μαγεία: στο ότι το έργο δεν τελειώνει όταν πέσει η αυλαία. Συνεχίζεται μέσα μας.

Στο θέατρο έχω δει ιστορίες που θα μπορούσαν να είναι δικές μας. Έναν μαθητή που παλεύει με τις προσδοκίες, μια οικογένεια που προσπαθεί να κρατηθεί, μια κοινωνία που αλλάζει. Και ξαφνικά πράγματα που γύρω μας δείχνουν συνηθισμένα, στη σκηνή αποκτούν άλλη διάσταση. Σε κάνουν να σκεφτείς. Να κοιτάξεις λίγο βαθύτερα. Να ρωτήσεις τον εαυτό σου «κι εγώ τι θα έκανα;».

Δεν θα πω ψέματα: κάποιες παραστάσεις μου φάνηκαν βαριές. Άλλες με καθήλωσαν από το πρώτο λεπτό. Αλλά ποτέ δεν έφυγα χωρίς κάτι. Μια εικόνα, μια φράση, μια αίσθηση. Μια απόδειξη ότι η τέχνη μπορεί να σε αλλάξει λίγο, ακόμη κι όταν δεν το καταλαβαίνεις αμέσως.

Κι έπειτα υπάρχει κι αυτή η μικρή, αλλά πανέμορφη λεπτομέρεια: το χειροκρότημα στο τέλος. Όταν σηκώνονται οι ηθοποιοί και εμείς τους δίνουμε πίσω όλη την ενέργεια που μας έδωσαν. Εκεί νιώθω πως κάτι συνδέεται, σαν ένα αόρατο νήμα ανάμεσα σε σκηνή και κοινό. Μια στιγμή μαζί, που τελειώνει και δεν θα επαναληφθεί ποτέ ακριβώς ίδια.

Γι’ αυτό αξίζει να πηγαίνουμε θέατρο. Για να ξεφύγουμε χωρίς να φύγουμε. Για να δούμε τον κόσμο μέσα από άλλα μάτια και να τα συνδιάσουμε με τα δικά μας. Για να θυμηθούμε ότι η ζωή δεν χρειάζεται πάντα οθόνη για να είναι ενδιαφέρουσα. Μερικές φορές, αρκεί μια σκηνή, μερικά φώτα και μια ιστορία που κάποιος τόλμησε να πει δυνατά.

Νικολέττα Φραμπασχάλη Α3

Ice Hockey(πηγή: https://en.wikipedia.org/wiki/Ice_hockey)

και παγωμένες πίστες. Οι Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες φέρνουν κοντά
έθνη, αθλητές και θεατές σε μια γιορτή αφοσίωσης, δύναμης και τεχνικής. Από
το 1924, όταν οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στο Σαμονί της Γαλλίας,
μέχρι σήμερα, οι αγώνες αυτοί έχουν εξελιχθεί σε σύμβολο ανθρώπινης
θέλησης και ολυμπιακού ιδεώδους.
Ο Κόσμος των Χειμερινών Αθλημάτων
Οι Χειμερινοί Ολυμπιακοί περιλαμβάνουν τρεις βασικές κατηγορίες

Curling (Πηγή: https://www.istockphoto.com/search/2/image-film?phrase=curling+sport&tracked_gsrp_landing=https%3A%2F%2Fwww.istockphoto.com%2Fphotos%2Fcurling-sport

αθλημάτων:
Αθλήματα Πάγου
Οι επιφάνειες των παγοδρομίων μετατρέπονται σε σκηνές καλλιτεχνίας και
δύναμης:
• Καλλιτεχνικό πατινάζ (Figure Skating) – Χορός, ακρίβεια και
συναίσθημα πάνω στον πάγο.
• Ταχύτητα πατινάζ (Speed Skating) και Short Track – Αγώνας ενάντια
στο χρόνο με εκρηκτική ταχύτητα.
• Χόκεϊ επί πάγου (Ice Hockey) – Ένα από τα πιο θεαματικά και
δυναμικά ομαδικά αθλήματα.
• Κέρλινγκ (Curling) – Το «σκάκι στον πάγο», που συνδυάζει στρατηγική
και ακρίβεια.
Αθλήματα Χιονιού
Εδώ, η ταχύτητα και η τεχνική κυριαρχούν στα λευκά τοπία:
• Αλπικό σκι (Alpine Skiing) – Εντυπωσιακές καταβάσεις σε μεγάλες
ταχύτητες.
• Σκι αντοχής (Cross-Country Skiing) – Δοκιμασία αντοχής και
πνεύματος.
• Άλμα με σκι (Ski Jumping) – Τολμηρά άλματα που «αψηφούν» τη
βαρύτητα.
• Snowboard & Freestyle Skiing – Νεανικά αγωνίσματα γεμάτα στυλ και
δημιουργικότητα.
Αθλήματα Έλκηθρου
Ταχύτητα, ακρίβεια και απόλυτη συγκέντρωση:
• Bobsleigh, Luge και Skeleton μετατρέπουν τις παγωμένες πίστες σε
αρένες ταχύτητας, όπου κάθε δευτερόλεπτο μετρά.
Περισσότερο από Αγώνες
Οι Χειμερινοί Ολυμπιακοί δεν είναι απλώς μια επίδειξη φυσικής δύναμης.
Είναι ένας θεσμός που ενώνει πολιτισμούς και προβάλλει το Ολυμπιακό
ιδεώδες — τη φιλία, τη συνεργασία και τον σεβασμό. Οι στιγμές όπου
αθλητές από διαφορετικές χώρες αγκαλιάζονται μετά τον τερματισμό είναι η
ουσία του αθλητισμού: η χαρά της συμμετοχής και η αναγνώριση της
προσπάθειας.
Σε κάθε στροφή του πάγου, σε κάθε πτήση πάνω από τις πίστες του σκι, οι
Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες μάς θυμίζουν πως ο άνθρωπος μπορεί να
ξεπεράσει τα όριά του. Ο αθλητισμός, είτε κάτω από τον ήλιο είτε μέσα στο
χιόνι, παραμένει μια διαρκής αναζήτηση για τελειότητα, αρμονία και
αλληλεγγύη.
Οι Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες του 2026, γνωστοί και ως 25οι Χειμερινοί
Ολυμπιακοί Αγώνες, ή και ως Μιλάνο-Κορτίνα 2026 θα είναι μια διεθνής αθλητική
διοργάνωση που θα διοργανωθεί από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή μεταξύ 6 και
22 Φεβρουαρίου 2026. Τοποθεσία των Αγώνων είναι η περιοχή του Μιλάνου και
της Κορτίνα Ντ’Αμπέτσο στη βόρεια Ιταλία. Στην Κορτίνα Ντ’Αμπέτσο είχαν διεξαχθεί
οι Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες του 1956.
Οι Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες έχουν φιλοξενηθεί σε τρεις ηπείρους και δώδεκα
χώρες. Έχουν λάβει χώρα τέσσερις φορές στις ΗΠΑ (1932, 1960, 1980, και 2002),
τρεις φορές στη Γαλλία (1924, 1968, και 1992) και δύο φορές το καθένα στην
Αυστρία (1964 και 1976), τον Καναδά (1988 και 2010), την Ιαπωνία (1972 και 1998),
την Ιταλία (1956 και 2006), τη Νορβηγία (1952 και 1994) και την Ελβετία (1928 και
1948). Επίσης, οι Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες έχουν λάβει χώρα μία φορά στη
Γερμανία (1936), τη Γιουγκοσλαβία (1984), τη Ρωσία (2014), τη Νότια Κορέα (2018)
και την Κίνα (2022). Η ΔΟΕ επέλεξε το Μιλάνο και την Κορτίνα ντ’Αμπέτσο να
φιλοξενήσουν τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2026, ενώ οι Γαλλικές
Άλπεις θα φιλοξενήσουν τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2030. Ως
σήμερα, καμία πόλη στο Νότιο Ημισφαίριο δεν έχει υποβάλλει πρόταση διοργάνωσης
των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων, επειδή οι Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες
λαμβάνουν χώρα τον Φεβρουάριο, όταν είναι η κορύφωση του καλοκαιριού στο νότιο
ημισφαίριο.
Διοργανώσεις
1924 – Σαμονί, Γαλλία
1928 – Σανκτ Μόριτς, Ελβετία
1932 – Λέικ Πλάσιντ, ΗΠΑ
1936 – Γκάρμις-Παρτενκίρχεν, Γερμανία
1948 – Σανκτ Μόριτς, Ελβετία
1952 – Όσλο, Νορβηγία
1956 – Κορτίνα Ντ’Αμπέτσο, Ιταλία
1960 – Κοιλάδα Σκουάου, ΗΠΑ
1964 – Ίνσμπρουκ, Αυστρία
1968 – Γκρενόμπλ, Γαλλία
1972 – Σαπόρο, Ιαπωνία
1976 – Ίνσμπρουκ, Αυστρία
1980 – Λέικ Πλάσιντ, ΗΠΑ
1984 – Σαράγιεβο, Γιουγκοσλαβία
1988 – Κάλγκαρι, Καναδάς
1992 – Αλμπερβίλ, Γαλλία
1994 – Λίλεχαμερ, Νορβηγία
1998 – Ναγκάνο, Ιαπωνία
2002 – Σολτ Λέικ Σίτι, ΗΠΑ
2006 – Τορίνο, Ιταλία
2010 – Βανκούβερ, Καναδάς
2014 – Σότσι, Ρωσία
2018 – Πιόνγκτσανγκ, Νότια Κορέα
2022 – Πεκίνο, Κίνα
2026 – Μιλάνο και Κορτίνα ντ’Αμπέτσο, Ιταλία
2030 – Γαλλικές Άλπεις, Γαλλία
2034 – Σολτ Λέικ Σίτι, ΗΠΑ

https://www.hoc.gr/olympic-sports

Λούπου Νικόλαος Γ2

Αυτές τις μέρες σκεφτόμουν έντονα το εξής: Η δικιά μου γενιά ήταν πρώτη που στα παιδικά της χρόνια ήρθε σε τόσο έντονη με τον κόσμο του διαδικτύου. Όπως είναι λογικό για κάτι τόσο άγνωστο και ταυτόχρονα σαγηνευτικό δεν υπήρχαν ακόμη τόσοι περιορισμοί αλλά ούτε και τόση εποπτεία από πλευράς θεσμών όπως δεν γνώριζαν ακόμη και οι ίδιοι οι ερευνητές τότε σε μεγάλο βαθμό τις επιπτώσεις που θα είχε η χωρίς εποπτεία υπερέκθεση σε αυτό τον χώρο κατά την διάρκεια της σωματικής και ψυχολογικής ανάπτυξης τους στους ανήλικους όπως ισχύει σήμερα.

Εγώ οφείλω να πω ότι όταν ήμουν παιδί υπερεξετέθην, και ειδικά ελέω της αδιάκοπης μου περιέργειας , ο εγκέφαλος μου βομβαρδίστηκε με τόσα και διαφορετικά πράγματα που ως και σήμερα εμμέσως με επηρεάζουν.

Ο χειρισμός του διαδικτύου από ανήλικους θέλει πάντοτε γονεϊκή εποπτεία και καθοδήγηση και περιορισμό ωρών χρήσεως από τα παιδιά. Το μόνο σίγουρο για μένα είναι ότι ως τα 15 τους τουλάχιστον δεν θα πρέπει να έχουν σίγουρα τηλέφωνο πάνω τους με πρόσβαση στο διαδίκτυο. Καθημερινά μιλώντας εκ πείρας άρχισα σταδιακά να φθείρομαι άσχημα όταν άρχισα να έχω πρόσβαση οποιαδήποτε ώρα, ημέρα και σε οποιοδήποτε μέρος μπορούσα.

Δεν θα κάνω γονεϊκές υποδείξεις, αλλά μιλώντας από την πλευρά του παιδιού σας συνιστώ να μην αδιαφορείτε για αυτό εφόσον υπάρχει καλύτερη ενημέρωση πλέον. Στις αρχές οι γονείς δεν ήξεραν και πολλά και δεν υπήρχε και επαρκής πληροφόρηση ακόμα.

Μεν ο καθένας αντιδρά διαφορετικά αλλά σε αυτή τη περίπτωση η αντίδραση είναι σχεδόν πάντοτε αρνητική λόγω αυτών που αντικρύζει στο διαδίκτυο όταν αλληλεπιδρά κοινωνικά στην καθημερινότητα της πραγματικότητας.

Αν διάφορα φαινόμενα βίας, παραβατικών ενεργειών και αυτοκτονιών ή αυτοκαταστροφικών κινήσεων πραγματοποιούνται, οφείλονται σε μεγάλο βαθμό, στο ότι τα παιδιά είναι εκτεθειμένα και ακαθοδήγητα -  με έναν μάλιστα ακόμη υπό διαμόρφωση και πιο ευαίσθητο εγκέφαλο – σε μια κυριολεκτικά γιγάντια ζούγκλα 24/7, ειδικά τα πιο εσωστρεφή, μοναχικά και τα πιο ευάλωτα ψυχολογικά και συναισθηματικά.

Από αυτή την άποψη το διαδίκτυο είναι εντέλει σαν ένα δέντρο με ακανθώδεις καρπούς. Προκειμένου να γευτείς τον καρπό του πρέπει πρώτα να μάθεις να βγάζεις τα αγκάθια σωστά αλλά για να μάθεις τον τρόπο πρέπει πρώτα κάποιος να σου δείξει το πώς αλλιώς κινδυνεύεις είτε να τραυματιστείς άσχημα και να μην το γευτείς καθόλου είτε να μάθεις από μόνος αλλά με τον ίδιο πόνο, όπως και να έχει μόνος σου θα περάσεις αρκετά οδυνηρά.

Μιχάλης Αντωνόπουλος, Εξωτερικός συνεργάτης

Ποίημα 

Το χέρι του κουρασμένο, ταλαιπωρημένο, γερασμένο

Αναζητά καταφύγιο στα πινέλα

Ένα παλιό ξύλινο τραπέζι, μάρτυρας πολλών θαυμάτων

Ό,τι άγγιζε αυτός έπαιρνε μορφή…

Το μικρό χρωματισμένο ανθρωπάκι βγαίνει από το χαρτί και μας μιλά

Κάθε έργο, μία ιστορία…

Το περιστέρι σαν να ζωντανεύει στα χέρια του μικρού κοριτσιού,

η νύφη με τις φίλες της συζητούν αγχωμένες τη μέρα του γάμου

Τα χρώματα ξεπετάγονται από το χαρτί και ψιθυρίζουν, αφηγούνται

Μόνο που ο καθένας μας ακούει κάτι διαφορετικό…

Οι φωνές αυτές φωνάζουν σε διαφορετικές κατευθύνσεις

Εκατομμύρια ιστορίες…

Οι περαστικοί ακούνε μόνο μία εκδοχή

Γαντζώνονται σε αυτή με περιέργεια!

Τερατουργήματα, τρία μάτια, παραμορφωμένα πρόσωπα, τριγωνικά πιγούνια

Τόσο άσχημα, όμως, ταυτόχρονα και τόσο όμορφα…

Γεωμετρικά σχήματα, σχεδιασμένα δίχως αρμονία, πολύχρωμα

Εκατοντάδες ζευγάρια μάτια γεμάτα θαυμασμό και δέος,

για διαφορετικό λόγο το καθένα

Εντυπωσιασμένοι άνθρωποι…

Και από πίσω πάντοτε το ίδιο ταλαιπωρημένο χέρι!

Κινείται ανάλαφρα πάνω απ’ το χαρτί, τραβά γραμμές, αποτυπώνει σχήματα

Γράφει πράγματα παρμένα απ’ τη ζωή του

Μόνο αυτός ξέρει πραγματικά τη σημασία…

Ο καθένας που πλησιάζει συνδέει τα σχέδια με τη δική του ζωή

Ονειροπολεί, αλλά πάνω απ’ όλα θαυμάζει!

-          NANTEZNTA- 10/4/2025

Ο Πάμπλο Ρουίθ ι Πικάσο, περισσότερο γνωστός ως Πάμπλο Πικάσο, (Οκτωβρίου 1881 – 8 Απριλίου 1973) ήταν Ισπανός ζωγράφος, χαράκτης, γλύπτης, ποιητής, σκηνογράφος και δραματουργός. Είναι ένας από τους κυριότερους Ισπανούς εκπροσώπους της τέχνης του 20ού αιώνα, συνιδρυτής μαζί με τον Ζωρζ Μπρακ του κυβισμού και με σημαντική συνεισφορά στη διαμόρφωση και εξέλιξη της μοντέρνας και σύγχρονης τέχνης.

Πηγή:

https://www.smartcrafts.gr/category/pinakes-se-kamva

Με αφορμή λοιπόν την παραπάνω ημέρα – ημέρα μνήμης, περισυλλογής και ευαισθητοποίησης – οι μαθητές του τμήματος Γ2, στο πλαίσιο του μαθήματος της Νεοελληνικής Γλώσσας,  κατέθεσαν τις δικές τους απόψεις σε σχέση με τον ρόλο που καλούνται να αναλάβουν οι ίδιοι για να συνδράμουν στην άμβλυνση του φαινομένου. Ας τις διαβάσουμε….

Το πρώτο βήμα που χρειάζεται να κάνουμε είναι να ενημερωθούμε! Η αναγνώριση των μορφών βίας και των τρόπων που μπορούμε να βοηθήσουμε μπορεί να επιτευχθεί στο ίδιο το σχολείο. Μέσα από τα μαθήματα και τις εκπαιδευτικές δραστηριότητες μπορούμε να αποκτήσουμε ουσιαστικές γνώσεις για το ζήτημα των έμφυλων στερεοτύπων και της βίας που αυτά προκαλούν, ενώ ειδικοί επιστήμονες, ψυχολόγοι και κοινωνικοί λειτουργοί που εργάζονται στη σχολική κοινότητα — έχουν τη δυνατότητα να μας παρέχουν ενημέρωση και καθοδήγηση πάνω σε ένα τόσο σημαντικό ζήτημα. Απαραίτητο είναι να ακούμε και να μαθαίνουμε……. ακόμα και από τα ίδια τα θύματα.

Κρίνεται επίσης αναγκαία η ενεργός συμμετοχή μας σε κοινωνικά κινήματα, πρωτοβουλίες, ομάδες υποστήριξης και οργανισμούς που αντιτάσσονται στη βία κατά των γυναικών είτε στον δημόσιο είτε στον ιδιωτικό βίο. Γενικότερα με πράξεις εθελοντισμού μπορούμε να συμβάλουμε και στην ενημέρωση και στην ενίσχυση της ευαισθητοποίησης με αποτελεσματικό τρόπο. Καμπάνιες, οργανωμένες από συνομηλίκους μας και απευθυνόμενες σε μικρότερους μαθητές, μπορούν επίσης να αποτελέσουν ένα χρήσιμο και αποδοτικό εργαλείο στην πρόληψη και αντιμετώπιση του φαινομένου.

Πολύτιμος αρωγός σε όλα όσα έχουμε αναφέρει θα μπορούσε να είναι και η τεχνολογία, με την οποία είμαστε εξοικειωμένοι περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη γενιά. Τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης αποτελούν ένα δημοφιλές και επομένως ισχυρό εργαλείο στην ευαισθητοποίηση και την ενημέρωση των νέων! Εκπαιδευτικό υλικό, καλέσματα σε δράσεις, αφίσες, καμπάνιες μπορούν να προωθηθούν γρήγορα και αποτελεσματικά προωθώντας την ισότητα και τον σεβασμό των δύο φύλων.

Σημαντική είναι και η καθοδήγηση των θυμάτων. Η δική μας ενημέρωση μπορεί να αποτελέσει σημαντική πληροφορία για τα θύματα! Υπάρχουν γραμμές βοήθειας και συμβουλευτικά κέντρα που έχουν τη δύναμη να υποστηρίζουν τα θύματα πιο αποτελεσματικά. Εμείς, οφειλουμε να τους συμπαραστεκόμαστε και να τα ενημερώνουμε για όλα τα παραπάνω.

Η 25η Νοεμβρίου υπάρχει για να υπενθυμίζει ότι η έμφυλη βία, σε όλες τις μορφές της, παραμένει ένα διαρκές και κρίσιμο ζήτημα. Είναι καθήκον όλων μας να δράσουμε με σκοπό τον περιορισμό της.

Από τα στοιχεία της ελληνικής αστυνομίας παραθέτουμε το παρακάτω διάγραμμα που δείχνει  τη σχέση θύματος-δράστη, όπου προκύπτει ότι στην πλειονότητα των περιπτώσεων πρόκειται για συντροφική βία, καθώς 13 γυναίκες δολοφονήθηκαν από τον νυν ή πρώην σύντροφο ή σύζυγό τους (54,2%), 8 γυναίκες δολοφονήθηκαν από τον γιο τους (33,3%), 2 από τον πατέρα τους (8,3%) και 1 από τον εγγονό της (4,2%).

Η σχέση του δράστη της γυναικοκτονίας με το θύμα.
Πηγή; (2022, ΕΛΑΣ)

Κατά μήκος του ποταμού Liffey στη Δουβλίνο, σε συνεργασία με την οργάνωση Women’s Aid, τον καλλιτέχνη Louis Haugh και το Δήμο, αρχίζοντας την 25η Νοεμβρίου (Παγκόσμια Ημέρα για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών) άρχισε  καμπάνια ενημέρωσης και κινητοποίησης: να σπάσει η σιωπή, να μιλήσουμε για το θέμα, να υποστηριχθούν οι γυναίκες. Η καλλιτεχνική εγκατάσταση φέρει σημαίες που κάθε μία φέρει ονόματα γυναικών που έχουν βιώσει ενδοοικογενειακή βία – χρησιμοποιώντας το στατιστικό στοιχείο ότι 1 στις 3 γυναίκες στην Ιρλανδία έχει υποστεί ενδοοικογενειακή βία.

Δουβλίνο, παγκόσμια ημέρα εξάλειψης της βίας.

Στο επόμενο link μπορούμε να δούμε την κατανομή των γυναικοκτονιών στην Ελλάδα, ανά Νομό.

https://www.google.com/maps/d/viewer?mid=1gGlziRKGrJlxdZiXFHfnvNtKydU&hl=el&ll=37.79156962222215%2C24.068633050000017&z=6

Μπορείτε να ενημερωθείτε για το γλωσσάρι με τους διεθνώς αναγνωρισμένους ορισμούς της έμφυλης βίας, για να την αναγνωρίζεις όπου τη συναντάς στο παρακάτω link

https://diotima.org.gr/orologies/#:~:text=%CE%AD%CE%BC%CF%86%CF%85%CE%BB%CE%B7%20%CE%B2%CE%AF%CE%B1&text=%CE%A0%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%BB%CE%B1%CE%BC%CE%B2%CE%AC%CE%BD%CE%B5%CE%B9%20%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%B1%CE%B4%CE%AE%CF%80%CE%BF%CF%84%CE%B5%20%CE%B5%CF%80%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%B1%CE%B2%CE%AE%20%CF%80%CF%81%CE%AC%CE%BE%CE%B7%2C%20%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%AC,%CE%B5%CE%BD%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AF%CE%BF%CE%BD%20%CF%84%CE%B7%CF%82%20%CE%B8%CE%AD%CE%BB%CE%B7%CF%83%CE%B7%CF%82%20%CF%84%CE%BF%CF%85%20%CE%B1%CF%84%CF%8C%CE%BC%CE%BF%CF%85.

Μαθητές/τριες Γ2.

Τα ιδιαίτερα  σκίτσα του, γεμάτα χρώματα, φαντασία και αποφασιστικότητα, δεν τιμούν  μόνο τις γυναίκες που αγωνίζονται καθημερινά, αλλά  υπενθυμίζει πως η τέχνη του σκίτσου  είναι πηγή δημιουργικότητας και φωνή σεβασμού σε κάθε μορφή βίας εναντίον των γυναικών.

Το σχολείο μας είναι περήφανο για αυτή τη συνεργασία, που δείχνει ότι όταν δίνουμε χώρο στη φωνή όλων, δημιουργούμε μια κοινότητα που σέβεται, υποστηρίζει και αναδεικνύει τη δύναμη κάθε ανθρώπου. Τα σκίτσα βρίσκονται στο link

">[video nolink]

"> 

Ο Χατζιδάκις συνέδεσε την ελληνική παράδοση με σύγχρονα μουσικά στοιχεία και έφερε στο προσκήνιο νέους τρόπους έκφρασης. Έγραψε μουσική για θέατρο, κινηματογράφο, μπαλέτο και ποικίλες συναυλιακές μορφές. Ήταν οραματιστής και ιδρυτής του Τρίτου Προγράμματος της Ελληνικής Ραδιοφωνίας, μέσα από το οποίο ανέδειξε νέες καλλιτεχνικές φωνές και μια διαφορετική αισθητική στον πολιτισμό. Ανάμεσα στα γνωστότερα έργα του είναι «Η Οδός Ονείρων», «Ο Μεγάλος Ερωτικός», «Τα Παιδιά του Πειραιά» (που του χάρισαν Όσκαρ το 1960), «Το Γαλάζιο Όνειρο», καθώς και μουσικές για αμέτρητες ταινίες και παραστάσεις.

Η ποίηση υπήρξε βασικό στοιχείο της καλλιτεχνικής του πορείας. Ο πιο στενός του συνεργάτης ήταν ο Νίκος Γκάτσος, με τον οποίο δημιούργησε αριστουργήματα όπως «Το Πράσινο Αηδόνι», «Κεμάλ» και «Η Μπαλάντα του Οδυσσέα». Με τον Οδυσσέα Ελύτη συνεργάστηκε σε τραγούδια εμπνευσμένα από λυρική ποίηση, όπως το «Μονόγραμμα». Ο Γιάννης Ρίτσος του χάρισε λόγια που μελοποιήθηκαν σε τραγούδια όπως «Το Μοιρολόι της Δεσποίνως», ενώ από τον Νίκο Καρούζο προέρχονται κείμενα που έγιναν μουσικά μικρά ποιητικά τοπία, όπως «Ο Εφιάλτης της Περσεφόνης». Ακόμη, αξιοποίησε έργα των Καβάφη, Σεφέρη και Εγγονόπουλου, δείχνοντας την αγάπη του για όλο το φάσμα της νεοελληνικής ποίησης.

Ο Μάνος Χατζιδάκις άφησε μια βαθιά πνευματική παρακαταθήκη. Οι δημιουργίες του μιλούν ακόμη για την ομορφιά, την αλήθεια, τον άνθρωπο και τη δύναμη της τέχνης να μας ενώνει. Γι’ αυτό, έναν αιώνα μετά τη γέννησή του, παραμένει παρών μέσα από κάθε μελωδία που συνεχίζει να αγγίζει τις καρδιές μας.

Λούπου Νικόλας Γ2

Πηγές

Η Ιστορία της Ελληνικής Μουσικής, Εκδόσεις Σαββάλας.

https://www.canva.com/design/DAG78SlwDDc/wxrOj9tZNtqvfhxA2ooBUQ/view?utm_content=DAG78SlwDDc&utm_campaign=designshare&utm_medium=link2&utm_source=uniquelinks&utlId=h72b33882b4

Την πρώτη ημέρα της δράσης επισκεφθήκαμε το Πολιτιστικό Κέντρο «Μίκης Θεοδωράκης», όπου μαζί με τους μαθητές του Προτύπου Γυμνασίου , του Ειδικού Δημοτικού  Σχολείου Ιλίου και των μαθητών Λυκείου του ΕΝΕΓΥΛ παρακολουθήσαμε τη θεατρική παράσταση «Ο Μικρός Πρίγκιπας» από τη συμπεριληπτική ομάδα «Όνειρο είναι».

Ήταν μια μοναδική παράσταση, ανοιχτή σε κοινό όλων των ηλικιών. Ο αφηγητής, ένας πιλότος που φαίνεται να έχει χάσει την παιδική του ματιά από τότε που οι «μεγάλοι» απέρριψαν τη ζωγραφιά του, βρίσκεται μετά από μια πτώση στην έρημο. Εκεί συναντά τον μικρό πρίγκιπα, ένα παιδί που κρατά ακόμη ζωντανή την αθωότητα και τη φαντασία του και το αποδεικνύει από την πρώτη στιγμή, αναγνωρίζοντας τη γνωστή ζωγραφιά: έναν βόα που έχει καταπιεί έναν ελέφαντα. Ο μικρός πρίγκιπας μοιράζεται με τον αφηγητή τις εμπειρίες των ταξιδιών του, την αναζήτηση φίλων και τη βαθιά του ανάγκη να προστατεύσει το πολύτιμο τριαντάφυλλό του.

Ο Μικρός πρίγκηπαςΕξώφυλλο της 1ης έκδοσης στα Ελληνικά (1957)

Οι διαδραστικοί ρόλοι κράτησαν αμείωτο το ενδιαφέρον μας, ενώ ο αφηγητής απευθυνόταν συχνά σε εμάς, καλώντας μας να αναπλάσουμε οι ίδιοι την ιστορία. Η αφήγηση συνδυάστηκε με τραγούδι και χορό, δημιουργώντας μια ζωντανή και τρυφερή θεατρική εμπειρία.

Οι ηθοποιοί —άτομα με και χωρίς αναπηρία— μας απέδειξαν πως η τέχνη ενώνει και πως όλοι έχουν τη δυνατότητα να δημιουργούν και να εκφράζονται ισότιμα. Η παράσταση ανέδειξε τη σημασία των μικτών συμπεριληπτικών ομάδων και την ανάγκη να προσφέρουμε χώρο και ευκαιρίες σε όλους.

Στη συνέχεια μεταφερθήκαμε στο εργαστήριο πηλού του χώρου, όπου μαζί με μαθητές του Ειδικού Λυκείου δημιουργήσαμε το τριαντάφυλλο του Μικρού Πρίγκιπα από πηλό. Γνωρίσαμε τα παιδιά και μιλήσαμε μαζί τους, ενώ ταυτόχρονα δημιουργούσαμε αυτό το ξεχωριστό έργο. Στη διπλανή αίθουσα μαθητές μικρότερων ηλικιών από το Πρότυπο Γυμνάσιο και το ειδικό δημοτικό έφτιαχναν τις δικές τους ζωγραφιές..

Παράλληλα, μιλήσαμε και με πολλά άλλα παιδιά, γνωριστήκαμε καλύτερα και ένιωσα ότι αυτή η εμπειρία δεν ήταν απλώς μια σχολική δραστηριότητα, αλλά μια ευκαιρία να δω με άλλο μάτι την αξία της συνεργασίας, της ενσυναίσθησης και της διαφορετικότητας.

Η διαδικασία της δημιουργίας μάς ένωσε απρόσμενα. Με απλότητα, γέλιο και πολλή δημιουργικότητα, φτιάξαμε μαζί μικρά έργα τέχνης, αλλά κυρίως χτίσαμε σχέσεις και αληθινές στιγμές επικοινωνίας. Παρατηρώντας τον ενθουσιασμό και τη διάθεση των παιδιών, ένιωσα χαρά, συγκίνηση και μια βαθιά αίσθηση ευγνωμοσύνης για τη δυνατότητα αυτής της συνεργασίας.

Τις επόμενες δύο ημέρες επιστρέψαμε και η εμπειρία έγινε ακόμη πιο ζωντανή, καθώς είδαμε κινούμενα σχέδια και χορέψαμε όλοι μαζί. Ο χορός

Ο χορός ενώνει(Πηγή: chatgbt)

έγινε γέφυρα· χωρίς λέξεις, μόνο με χαμόγελα, ρυθμό και χαρά. Όταν χορεύαμε όλοι μαζί, ένιωσα πως τα προβλήματα μοιάζουν μικρά μπροστά στο μεγαλείο της ανθρώπινης ζωής. Τότε κατάλαβα πραγματικά τι σημαίνει συμπερίληψη: να μπορεί ο καθένας να συμμετέχει, να εκφράζεται και να είναι ο εαυτός του χωρίς εμπόδια ή διακρίσεις. Η εμπειρία αυτή μου άφησε ένα έντονο αποτύπωμα και με έκανε να συνειδητοποιήσω πόσο σημαντικό είναι να δημιουργούμε χώρους και εκδηλώσεις όπου όλοι έχουν θέση και φωνή.

Ήταν στιγμές  γεμάτες χαρά, συνεργασία και ζωντάνια που θα θυμάμαι για πάντα.

Φεύγοντας, πήρα μαζί μου όχι μόνο τις κατασκευές από τον πηλό, αλλά και αναμνήσεις, συναισθήματα και νέες φιλίες. Αυτές οι δύο μέρες στο συνέδριο μας θύμισαν ότι όταν οι άνθρωποι ανοίγονται, επικοινωνούν και συνεργάζονται, μπορούν να δημιουργηθούν στιγμές που μένουν για πάντα. Ένα αναμνηστικό τριαντάφυλλο από το εργαστήριο κεραμικής του δήμου μας θα μας επιτρέπει κάθε φορά που θα το αντικρίζουμε να επιστρέφουμε σε αυτή την ανεκτίμητη συμμετοχή και συνεργασία..

Νικολέττα  – Νάντια – Ζουλίνα