Σκέψεις για την αξία της παιδείας
Όταν μιλάμε για παιδεία αναφερόμαστε στην διαδικασία κατά την οποία αποκτώνται γνώσεις, εξελίσσονται δεξιότητες και ικανότητες και διαμορφώνονται πολλών ειδών αξίες. Η παιδεία αποτελείται από μια σειρά στάδια. Ξεκινά από το οικογενειακό περιβάλλον, ακολουθεί το σχολείο και καταλήγει στην προσωπική ευθύνη και πρωτοβουλία του καθενός, που παίζει ίσως και τον πιο σημαντικό ρόλο.
Συχνά, θεωρούμε την παιδεία δεδομένη και ξεχνάμε τα όσα μας προσφέρει καθημερινά. Αρχικά, όχι μόνο βοηθά το άτομο να φέρει σε πέρας τους προσωπικούς του στόχους αλλά του δίνει και την ευκαιρία να γνωρίσει καλύτερα τον εαυτό του καθώς βρίσκεται σε μια διαδικασία συνεχούς ανακάλυψης καινούργιων γνώσεων. Δίνει την ευκαιρία διεύρυνσης των πνευματικών οριζόντων του καθενός χάρη στην διαμόρφωση αξιών και αντιλήψεων που θα αποτελέσουν θεμέλια του χαρακτήρα του. Ταυτόχρονα, απαλλάσσει τους ανθρώπους από στερεοτυπικές αντιλήψεις και προκαταλήψεις αποτρέποντας έτσι τις κοινωνικές ανισότητες καθώς και την επανάληψη λαθών του παρελθόντος, τα οποία στιγμάτισαν την ιστορία σε παγκόσμιο επίπεδο. Εκτός από αυτά, συμβάλλει και στην ηθικοποίηση του ατόμου καθώς και στην καλλιέργεια κριτικής σκέψης, αφού πλέον οι άνθρωποι μαθαίνουν να ξεχωρίζουν το σωστό από το λάθος και να αντιλαμβάνονται το δίκαιο από το άδικο, έχοντας την δυνατότητα να εφαρμόσουν σωστά τους γραπτούς και άγραφους κανόνες της κοινωνίας.
Για να αντιληφθούμε όμως την πραγματική σημασία της, πέρα από τα προαναφερόμενα, πρέπει να κατανοήσουμε την ανάγκη της κοινωνίας. Ένα σπουδαίο άτομο μια μέρα μου είπε κάτι το οποίο μου έμεινε: “Η κοινωνία για να πάει μπροστά χρειάζεται ένα πρωτοποριακό μυαλό. Όλα γύρω μας άρχισαν από μια πρωτοπορία’’. Δυστυχώς, όμως, ο κόσμος ακόμη πλήττεται από αμέτρητα κοινωνικά προβλήματα, όπως τον ρατσισμό, τον σεξισμό, την φτώχια, την βία, την εγκληματικότητα, τους πολέμους και πολλά άλλα, που μέχρι και σήμερα καμιά πρωτοπορία δεν υπήρξε αρκετά ισχυρή προκειμένου να τα επιλύσει.
Πολλές φορές ερχόμαστε αντιμέτωποι με την κλασική ερώτηση: “Εγώ θα αλλάξω τον κόσμο;” Το χρησιμοποιούμε ως αυτοάμυνα ώστε να διώξουμε από πάνω μας την ατομική μας ευθύνη όσο αναφορά κάθε ζήτημα της κοινωνίας. Στην πραγματικότητα, θα έπρεπε να εκφωνούμε την φράση αυτή καταφατικά. Η εκπαίδευση δίνει την δυνατότητα, το κίνητρο και την αυτοπεποίθηση στους ανθρώπους, και πόσω μάλλον στους νέους, να βελτιώσουν την κατάσταση στην οποία βρίσκεται η κοινωνία. Είναι γεγονός ότι κανένας δεν γεννιέται πιο έξυπνος ή πιο ικανός από κάποιον άλλο. Είναι η εκπαίδευση που πλάθει τα πρωτοποριακά και ικανά μυαλά του αύριο τα οποία θα αλλάξουν τον κόσμο.
