Πιστεύεις στα όνειρα;
Ονειρεύτηκα κάποτε να γίνω αστρολόγος
Μα φυσικά αυτό δεν γίνεται ,
εκεί που ζω δεν λάμπουν πλέον αστέρια ,
και οι σιωπηλές νύχτες, τα ήσυχα βράδια,
και οι βόλτες σε κάτι άδεια σοκάκια χάθηκαν.
Δεν κατάλαβα ποτέ πότε.
Νομίζω κάπου μεταξύ του χθες και του σήμερα.
Αχ και να ξέρες τι δεν θα έδινα να ξανά ήμουν σαν τότε,
θυμάσαι;
Ήμασταν σε μια παιδική χαρά γεμάτη από μικρά παιδιά ,
δεν ξεχωρίζαμε από αυτά ,
και παίζαμε ως τα δειλινά;
Και νομίζαμε πως όλα θα’νε για πάντα τόσο απλά,
τόσο καλά …
Κάποτε μου είπες πως θα ‘θέλες να ‘γίνεις κολυμβήτρια ,
μα σήμερα πνίγεσαι μες την χημεία και τα κείμενα.
Και τα βράδια overthinking ,
τι μπορεί να κρύβει η τύχη;
Και αν δεν πέσουνε οι βάσεις
Θα περάσω πουθενά;
Θα έχω μια αξιοπρεπή δουλειά;
Και τι θα πει η γειτονιά;
Και κάπου μέσα στον χαμό του άγχους και των χαμηλών βαθμών,
θυμήθηκα και έκλεισα για λίγο το φως.
Και εμφανίστηκαν ξανά ,
το ένα μετά το άλλο, με την σειρά,
μέχρι που άπειρα αστέρια , φώτισαν ξανά τον ουρανό μου .
Και εκεί κάτω από τα αστεριά,
ξέχασα να αγχωθώ,
και ίσως να μουν αφελής ,
μα πριν καν το σκεφτώ,
με άφησα ξανά να ονειρευτώ..
