Μηχανικά Ζωντανή
Οι μέρες περνάνε σαν στάχτη στο φως,
κι εγώ μια σκιά σε καθρέφτη θαμπή,
συνειδητοποιώ πόσο λίγη μπορώ να γίνω,
σε έναν κόσμο μεγάλο που δεν χωρώ.
Ποτέ δεν πίστεψα σε μένα, ποτέ,
σαν λέξη σβησμένη σε άδειο χαρτί,
κι αν κάποτε αγάπησα λίγο εμένα,
ήμουν παιδί και χάθηκε μετά.
Όλα προχωρούν, σαν ποτάμι βιαστικό,
κι εγώ στην όχθη κοιτάζω σιωπηλή,
δεν έχω στιγμές να θυμάμαι χαράς,
μονάχα πληγές που μιλούν σιγανά.
Δεν θυμάμαι γέλια, δεν θυμάμαι φως,
μόνο μια νύχτα που γίνεται βυθός,
κι ένας πόνος που γράφει ξανά,
πως η ψυχή μου κουράστηκε πια.
Κοιτάζω τον εαυτό μου καμιά φορά,
σε έναν καθρέφτη που ραγίζει αργά,
και κλαίω, όχι γιατί τον μισώ,
μα γιατί τον λυπάμαι… κι αυτό πονά πιο πολύ απ’ το κακό.
Οι μέρες μου ντύνονται γκρίζο βαρύ,
και τα βράδια μου στάζουν παγωμένη σιωπή,
σαν δρόμοι χωρίς επιστροφή,
σαν όνειρα που δεν βρήκαν φωνή.
Και έμαθα πως ό,τι κι αν προσπαθείς,
απ’ τον εαυτό σου ποτέ δεν θα κρυφτείς,
τα βάρη σε βρίσκουν, όπου κι αν πας,
σαν σκιά που δεν φεύγει ποτέ αν τη ζητάς.
Κι αν κάποτε πεις «ως εδώ, δεν μπορώ»,
κι αφήσεις τον κόσμο να φύγει κενό,
δεν είναι το τέλος, μα μοιάζει αρχή,
για όσους θα μείνουν… με μισή αναπνοή.
