Μια βραδιά στα παπούτσια ενός άλλου
Τα παπούτσια δεν ανήκουν όντως σε κάποιον άλλο. Δικά μου είναι. Εγώ τα αγόρασα. Για μια νύχτα και μόνο. Για μια παράσταση. Το ίδιο ισχύει και για τα ρούχα που φοράω. Είναι δικά μου, μα ανήκουν στον ρόλο μου. Για μια νύχτα και μόνο, κι εγώ ανήκω στον ρόλο μου.
Παράξενο πράγμα το θέατρο. Αυτό σκεφτόμουν εκείνη την μέρα, καθώς ετοιμαζόμουν, χαμένη μέσα στις σκέψεις μου. Υποκρίνεσαι κάποιον άλλον. Και σε παρακολουθούν, ίσως, εκατοντάδες άτομα, αν είσαι τυχερός. Αυτή ήταν η πρώτη μου σκέψη.
Κι έπειτα ήρθε η επόμενη. Το πιο παράξενο είναι το πώς σε κάνει να νιώθεις. Παίρνει τις ώρες σου και την ενέργεια σου και την υπομονή σου, αλλά σου δίνει ένα συναίσθημα, που δεν μπορεί κανείς να περιγράψει με λέξεις. Κανείς δεν ξέρει από που προέρχεται και γιατί. Δεν το βλέπεις, απλά ξέρεις πως υπάρχει. Ίσως, γι’ αυτό είναι τόσο όμορφο. Πολύ όμορφο, σκεφτόμουν, καθώς έβλεπα κόσμο σιγά σιγά να γεμίζει τις καρέκλες της αίθουσας. Της αίθουσας, που τόσο καλά ήξερα, μα ξάφνου φάνηκε πιο μεγάλη.
Την ώρα που έπαιζα, δεν σκεφτόμουν κάτι. Ήμουν δοσμένη σε αυτό, που έκανα. Και ξεχάσαμε όλοι μας πράγματα ή κάναμε κάτι, που δεν θα ‘πρεπε. Αλλά, στο τέλος, κανείς δεν τα θυμόταν αυτά. Κι αυτό κατόρθωμα του θεάτρου. Πόσα μπορεί να κάνει τελικά!
Δεν κράτησε πολύ. Όλα έγιναν σε κλάσματα του δευτερολέπτου. Που κράτησαν δυο ώρες. Δυο γρήγορες ώρες. Και την στιγμή, που τελείωσε, όλα θα τελείωναν απότομα. Και θα υπήρχε μια νέα πραγματικότητα. Σα να ξύπνησες από όνειρα. Και τα παπούτσια του άλλου θα βρισκόντουσαν σε κάποιο ντουλάπι και δεν θα τα ξαναφορούσα ποτέ.
Κι αυτό που κατάλαβα είναι πως, τελικά, θέατρο δεν είναι το να παριστάνεις πως είσαι αυτός ο άλλος. Είναι να γίνεσαι και να νιώθεις και να δίνεσαι σε κάτι, με όλη σου την καρδιά. Κι αυτό το κάτι θα σε ανταμείψει. Με αυτό το συναίσθημα. Θέατρο είναι να βλέπεις τον κόσμο μέσα από τα δικά του μάτια. Να σου δίνει μια νέα οπτική. Κι εσύ, με την σειρά σου, να του δίνεις πνοή.
