Κρίνοντας το βιβλίο από το εξώφυλλο
«Μην κρίνεις το βιβλίο από το εξώφυλλο». Σύμφωνα με την εξής παροιμία, θα έπρεπε να διαβάσεις το βιβλίο. Να μάθεις πριν πεις, να ρωτήσεις, να αναλύσεις και να δώσεις ευκαιρίες. Να μην κρίνεις. Η εποχή μας δεν μας δίνει αυτήν την επιλογή. Το να ψάξουμε και να αναρωτηθούμε.
Όλα είναι πια γρήγορα, όλα είναι ίδια μεταξύ τους, όλα είναι εύκολα. Οποιαδήποτε πληροφορία βρίσκεται στα χέρια μας με το πάτημα ενός κουμπιού. Ακόμα και η αναζήτηση, που κάποτε μας παρέπεμπε σε χιλιάδες άρθρα, πλέον μας δίνει μια σύντομη απάντηση, γραμμένη από τεχνητή νοημοσύνη. Και κανείς δεν την ελέγχει για δεύτερη φορά. Πιστεύουμε ό,τι μας δίνουν πρώτο, αγνοώντας τα υπόλοιπα, γιατί αν δεν είναι το πρώτο σωστό, θα μπορούσε να είναι οποιοδήποτε ανάμεσα στο δεύτερο και το χιλιοστό δέκατο έβδομο. Και κανείς δεν θέλει να το ψάξει. Όλοι βιάζονται και κανένας δεν αναρωτιέται ποτέ: προς τι η βιασύνη;
Οπότε, ναι, κρίνουμε το βιβλίο από το εξώφυλλο. Κρίνουμε πριν καν διαβάσουμε τον τίτλο. Διαβάζουμε μόνο την περίληψη, ψάχνοντας τα μαύρα γράμματα και νομίζουμε πως είναι αρκετό. Μα δεν είναι μόνο η πληροφορία, που ψάχνεις εκείνη την στιγμή, χρήσιμη. Είναι όλες οι γνώσεις, που εκπαιδεύουν τον εγκέφαλο στην κριτική σκέψη. Είναι όλες οι εκφράσεις και το λεξιλόγιο, που συνηθίζεις κι έπειτα χρησιμοποιείς στον καθημερινό σου λόγο, που είναι ένας καθρέφτης του εαυτού σου, του περιβάλλοντος σου και του επιπέδου σου.
Τι πρέπει, όμως, να κάνουμε για να μην χαθούμε σε αυτήν την εποχή; Επιλέγουμε τα σωστά ερεθίσματα. Διαβάζοντας βιβλία και εφημερίδες, πηγαίνοντας στο θέατρο, σε μουσεία και εκθέσεις, ψάχνοντας, ρωτώντας τους γύρω μας για τις απόψεις τους. Μόνο ένας άνθρωπος, που αναρωτιέται μπορεί να βρει την δημιουργικότητα. Και μόνο μέσω της δημιουργικότητας, ξεχωρίζουμε ως άνθρωποι, βρίσκουμε λύσεις, διασκεδάζουμε και ζούμε, όπως θα ‘πρεπε. Όπως οι άνθρωποι ζούσαν για χρόνια πριν από ‘μας.
