Μια φράση που λέγεται σχεδόν σαν δικαιολογία, ή σαν απολογία, αλλά είναι μια συναισθηματική κραυγή. Δεν προλαβαίνω το διάβασμα, τις υποχρεώσεις, τις δουλειές, τις προσδοκίες των άλλων. Δεν προλαβαίνω να ξεγνοιάσω, να ηρεμήσω, να χαλαρώσω, να κοιμηθώ, να αναπαυτώ, να ανασάνω. Οι μέρες γεμίζουν, ο χρόνος περνάει και εμείς τρέχουμε πίσω τους, με την αίσθηση πως ό,τι κι αν κάνουμε, πάντα κάτι μένει πίσω.
Στο σχολείο ο χρόνος μετριέται σε ώρες, διαγωνίσματα, προθεσμίες, εργασίες, παρουσία. Κι όμως, όταν δεν σταματάμε ποτέ, η κούραση δεν φαίνεται αμέσως. Αντίθετα, συσσωρεύεται. Και κάποια στιγμή μας προλαβαίνει εκείνη, μας ξεπερνάει, μας νικάει και μας καθηλώνει.
Ας σκεφτούμε διαβάζοντας αυτές τις γραμμές πως δεν χρειάζεται να τα κάνουμε όλα. Δεν είναι ανάγκη να γινόμαστε χίλια κομμάτια αγνοώντας τις ανάγκες μας. Ας θυμηθούμε πως δεν είναι όλα επείγοντα. Και ότι καμιά φορά, το πιο σημαντικό πράγμα που «δεν προλαβαίνουμε» είναι να ακούσουμε τον εαυτό μας, να τον προστατέψουμε και να νοιαστούμε για μας.
Μικρή Ανάσα: Δεν είναι αδυναμία να σταματάς. Είναι ανάγκη.
Συντάκτης: Δήμητρα
