Την προηγούμενη εβδομάδα είχα την ευκαιρία να επισκεφτώ την Αίγυπτο, έναν τόπο όπου η ιστορία και η καθημερινή ζωή συνυπάρχουν με έναν τρόπο σχεδόν μαγικό. Το ταξίδι μου περιλάμβανε το Κάιρο, τις πυραμίδες της Γκίζας, το νέο Αιγυπτιακό Μουσείο, ένα εντυπωσιακό μεγάλο τζαμί και μια εκδρομή στην Αλεξάνδρεια. Ήταν μια εμπειρία γεμάτη εικόνες, αντιθέσεις και έντονα συναισθήματα.
Η πρώτη μου δυνατή εντύπωση ήταν οι Πυραμίδες της Γκίζας. Παρόλο που τις έχουμε δει αμέτρητες φορές σε βιβλία και φωτογραφίες, τίποτα δεν συγκρίνεται με τη θέα τους από κοντά. Στέκονται επιβλητικές μέσα στην έρημο, υπενθυμίζοντας το μεγαλείο ενός πολιτισμού που εξακολουθεί να μας συναρπάζει. Νιώθει κανείς δέος μπροστά σε αυτά τα μνημεία που κατασκευάστηκαν χιλιάδες χρόνια πριν.
Εξίσου εντυπωσιακή ήταν η επίσκεψη στο νέο Μεγάλο Αιγυπτιακό Μουσείο. Ο σύγχρονος σχεδιασμός του κτιρίου έρχεται σε αντίθεση με τα αρχαία εκθέματα και τους θησαυρούς που φιλοξενεί. Αγάλματα, σαρκοφάγοι, κοσμήματα και αντικείμενα καθημερινής ζωής ζωντάνεψαν την ιστορία μπροστά στα μάτια μου , χαρίζοντάς μου μια μοναδική αξέχαστη εμπειρία.
Ιδιαίτερη αίσθηση μου προκάλεσε και η επίσκεψη στο Τέμενος του Μωχάμεντ Άλι, ένα από τα πιο επιβλητικά τζαμιά του Καΐρου. Η αρχιτεκτονική του, οι θόλοι, τα φώτα και η ατμόσφαιρα κατάνυξης δημιουργούν έναν χώρο γαλήνης και περισυλλογής, ακόμη και για τον μη μουσουλμάνο επισκέπτη.
Το ταξίδι μου συνέπεσε με την έναρξη του Ραμαζανιού, της σημαντικότερης θρησκευτικής περιόδου για τους μουσουλμάνους. Το Κάιρο ήταν στολισμένο με πολύχρωμα φωτάκια και φαναράκια, τα λεγόμενα «φα-νούς» και το βράδυ η πόλη αποκτούσε μια γιορτινή, ζεστή ατμόσφαιρα. Μετά τη δύση του ήλιου, όταν ολοκληρώνεται η νηστεία της ημέρας, οι οικογένειες συγκεντρώνονταν για το ιφτάρ, το κοινό γεύμα. Οι δρόμοι γέμιζαν ζωή και τα μαγαζιά χάριζαν νερό, πορτοκαλάδες και φαγητό στους περαστικούς. Δοκίμασα αρωματικά τσάγια με δυόσμο και ιβίσκο, πεντανόστιμες αραβικές πίτες και λαχταριστά σιροπιαστά γλυκά.
Ιδιαίτερα όμορφοι ήταν οι απογευματινοί μου περίπατοι στις όχθες του Νείλου. Το φως του δειλινού να καθρεφτίζεται στο νερό, οι βάρκες που διέσχιζαν αργά το ποτάμι και η κίνηση της πόλης στο βάθος δημιουργούσαν μια εικόνα γαλήνης μέσα στη ζωντάνια της μεγαλούπολης.
Ξεχωριστή εμπειρία αποτέλεσε και η επίσκεψή μου στην ιστορική αγορά Χαν ελ-Χαλίλι. Στενά δρομάκια γεμάτα χρώματα, υφάσματα, μπαχάρια, κοσμήματα και χειροποίητα αντικείμενα σε μεταφέρουν σε μια άλλη εποχή. Η αίσθηση της πολύβουης, πολύχρωμης και ζωηρής ανατολίτικης αγοράς, με τους ήχους και τις μυρωδιές της, είναι πραγματικά μοναδική.
Η εκδρομή στην Αλεξάνδρεια αποτέλεσε ένα ξεχωριστό κεφάλαιο του ταξιδιού μου. Η πόλη του Μεγάλου Αλεξάνδρου, με τη θαλασσινή της αύρα και τη μεσογειακή της ταυτότητα, δημιουργεί μια αίσθηση οικειότητας για έναν Έλληνα επισκέπτη. Περπατώντας στην παραλία και αντικρίζοντας τη σύγχρονη Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας, δεν μπορούσα παρά να σκεφτώ τη βαριά ιστορική κληρονομιά της πόλης ως κέντρου γνώσης και πολιτισμού.
Ιδιαίτερα συγκινητική για μένα ήταν η επίσκεψη στο σπίτι του Κωνσταντίνου Καβάφη, όπου σήμερα λειτουργεί ως μουσείο. Στον χώρο όπου έζησε και δημιούργησε ο μεγάλος Αλεξανδρινός ποιητής, ένιωσα πως η λογοτεχνία γεφυρώνει χώρες και εποχές. Λίγο αργότερα, βρέθηκα στο Φρούριο Καΐτμπεη, το κάστρο που υψώνεται στο σημείο όπου βρισκόταν κάποτε ο περίφημος Φάρος της Αλεξάνδρειας, ένα από τα επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου. Η θέα στη Μεσόγειο και την πόλη από εκείνο το σημείο προκαλεί δέος και στοχασμό.
Ωστόσο, πέρα από τα μνημεία και τις εντυπωσιακές εικόνες, αυτό που με σημάδεψε περισσότερο ήταν οι άνθρωποι. Σε πολλές περιοχές διακρίνεται εμφανώς η οικονομική δυσκολία. Ο αγώνας για την επιβίωση είναι καθημερινός, τα σπίτια απλά και φτωχικά, τα χέρια δουλεμένα και τα πρόσωπα κουρασμένα. Κι όμως, μέσα σε αυτές τις συνθήκες, συνάντησα ευγένεια, καλοσύνη και αυθεντική φιλοξενία. Χαμόγελα, πρόθυμες εξηγήσεις, διάθεση επικοινωνίας και μια ανοιχτή καρδιά που σε κάνει να νιώθεις ευπρόσδεκτος.
Η Αίγυπτος είναι μια χώρα αντιθέσεων: αρχαίο και σύγχρονο, έρημος και μεγαλούπολη, παράδοση και καθημερινότητα. Το ταξίδι αυτό δεν ήταν για μένα μόνο μια τουριστική εμπειρία, αλλά ένα μάθημα ιστορίας και πολιτισμού.
Επιστρέφοντας από αυτό το ταξίδι, στο αεροδρόμιο η βαλίτσα μου ήταν τελικά πιο βαριά από όταν πήγα, όχι μόνο από τα αναμνηστικά που πήρα μαζί μου, αλλά από εικόνες, αρώματα και σκέψεις. Κουβάλησα λίγη άμμο της ερήμου στα παπούτσια μου, λίγη υγρασία της Μεσογείου στα μαλλιά μου και μια ελαφριά αδυναμία στις πικάντικες γεύσεις!
Πάνω απ’ όλα όμως, γύρισα με την αίσθηση ότι κάθε ταξίδι είναι ένα μικρό μάθημα ζωής. Άλλοτε σε διδάσκει ιστορία μπροστά σε μια πυραμίδα, άλλοτε ταπεινότητα μπροστά στην καθημερινότητα των ανθρώπων, κι άλλοτε απλώς σου θυμίζει ότι ο κόσμος είναι πολύ μεγαλύτερος και πιο ενδιαφέρων απ’ όσο χωρά στις σελίδες ενός σχολικού βιβλίου.
Και ίσως, τελικά, αυτό να είναι το ωραιότερο σουβενίρ: η διάθεση να συνεχίσω να γνωρίζω και να ταξιδέψω ξανά! Στην Αίγυπτο θα έλεγαν «Ινσαλά», δηλαδή, αν θέλει ο Θεός, κι εγώ δεν μπορώ παρά να χαμογελάσω και να συμφωνήσω!
Συντάκτης: Δήμητρα
