Είναι ίσως η πιο εύκολη απάντηση. Τη λέμε γρήγορα σχεδόν αυτόματα, για να μη χρειαστεί να εξηγήσουμε τίποτα. Για να μη δώσουμε συνέχεια, για να μην ανησυχήσουμε τους άλλους, για να συνεχίσουμε απλώς τη μέρα μας. Κι όμως, πολλές φορές πίσω από αυτή τη φράση κρύβονται κούραση, άγχος, πίεση, φόβος μήπως δεν τα καταφέρουμε ή απλώς η ανάγκη για λίγο χώρο.
Στο σχολείο μιλάμε συχνά για βαθμούς, απουσίες και διαγωνίσματα. Μαθαίνουμε να προχωράμε, να αντέχουμε, να τα καταφέρνουμε. Λιγότερο συχνά μιλάμε για το πώς νιώθουμε μέσα σε όλα αυτά. Κι όμως, τα συναισθήματα δεν εξαφανίζονται όταν δε τα λέμε. Δεν φεύγουν όταν τα αγνοούμε, απλώς μένουν μέσα μας και σωπαίνουν.
Ας θυμόμαστε ότι δεν χρειάζεται πάντα να είμαστε “καλά”. Ότι είναι εντάξει να μιλάμε. Και ότι, κάποιες φορές, μόνο το να ειπωθεί κάτι – ακόμα κι αν ειπωθεί πρώτα μέσα μας – είναι ήδη μια μικρή ανάσα.
“Μικρή ανάσα”
“Δεν είναι υποχρεωτικό να λέω πάντα καλά είμαι. Η ειλικρίνεια είναι ανάσα”
Συντάκτης: Δήμητρα
