Ο σκύλος λέει της γάτας:

Τα νύχια σου ετοιμάζεις,

φυσάς και καμπουριάζεις.

Μα τι έχεις και θυμώνεις;

Ως πότε οι τσακωμοί;

Κι εκείνη: Μη ζυγώνεις,

σε σκίζω στη στιγμή!

Για στάσου λέει ο σκύλος

δε θέλεις να είμαι φίλος;

Μιλώ στα σοβαρά

και κούναε την ουρά.

Τρωγόμαστε βδομάδες

παίρνεις και δίνεις ξύλο.

Ας πάψουν οι καβγάδες

και δέξου με για φίλο.

Δε σκέφτηκες κομμάτι

πως από τη γκρίνια αυτή

θα μείνω μ’ ένα μάτι,

θα μείνεις μ’ ένα αυτί;

Η γάτα με ησυχία

το πόδι κατεβάζει

του σκύλου η ομιλία

σε συλλογή τη βάζει.

Λόγω τιμής εδώσαν

ήταν εχθροί, φιλιώσαν.

Ξεχάσαν τι έχει γίνει,

συντρόφευσαν, Ειρήνη.

Συντάκτης: Ελένη

Έμαθα να μην κρατάω

ότι δε με τιμά.

Ότι δεν είναι αληθινό,

δεν έχει θέση δίπλα μου.

Δεν παρακαλάω. Δεν κυνηγάω.

Δεν εξηγούμαι.

Στέκομαι μόνη μου, δυνατή,

χωρίς ανάγκη από κανέναν.

Οι άνθρωποι

δείχνουν ποιοι είναι.

Και όταν το κάνουν,

τους πιστεύω.

Όποιος δεν πρόσφερε τίποτα καλό,

έμεινε πίσω.

Χωρίς δεύτερες σκέψεις.

Χωρίς επιστροφές.

Δεν φοβάμαι να μείνω μόνη.

Φοβάμαι να χάσω τον εαυτό μου-

και αυτό δεν θα συμβεί.

Αν πέσω,

θα σηκωθώ πιο δυνατή.

Αν με πιέσουν,

θα σκληρύνω.

Προχωράω μπροστά.

Ήσυχα, αλλά αποφασιστικά.

Ξέρω ποια είμαι-

Και αυτό είναι αρκετό.

Συντάκτης: Πολυξένη

φοράνε χαμόγελα φτιαγμένα από καπνό.

Στα μάτια τους γυαλίζει ένα φως που δεν ζεσταίνει,

μια λάμψη δανεική, που γρήγορα σβήνει.

Λόγια χρυσαφένια που γίνονται στάχτη,

Υποσχέσεις κενές σαν ξεραμένα δάκρυα.

Κι όταν τους ψάξεις λίγο πίσω απ’ την όψη,

θα βρεις μονάχα σκιές χωρίς καρδιά, χωρίς φωνή.

Μα μη φοβάσαι, η αλήθεια πάντα νικά.

Έχει ρίζες βαθιές, σαν τα δέντρα στη γη.

Και όσο οι ψεύτικοι θα σβήνουν στο σκοτάδι,

οι αληθινοί θα λάμπουν πιο πολύ.

Γιατί το φως δεν δανείζεται,

Γεννιέται.

Και στους ανθρώπους αυτούς

που ζουν με ψέμα,

η σιωπή λέει όσα δεν είπαν ποτέ,

πως φοβήθηκαν να γίνουν αυτοί

που θα μπορούσαν να είναι.

Συντάκτης: Πολυξένη

πίσω από τα μάτια που έμαθαν να αντέχουν.

Κρύβουν καταιγίδες

στο στήθος,

και χαμογελούν,

για να μην ραγίσουν.

Η καρδιά τους βαραίνει από απώλειες

από λόγια που δεν ειπώθηκαν ποτέ.

Μα συνεχίζουν

με πληγές ανοιχτές

και ελπίδα αιμόφυρτη.

—————————

Συντάκτης: Πολυξένη