Οι άνθρωποι κλαίνε σιωπηλά,
πίσω από τα μάτια που έμαθαν να αντέχουν.
Κρύβουν καταιγίδες
στο στήθος,
και χαμογελούν,
για να μην ραγίσουν.
Η καρδιά τους βαραίνει από απώλειες
από λόγια που δεν ειπώθηκαν ποτέ.
Μα συνεχίζουν
με πληγές ανοιχτές
και ελπίδα αιμόφυρτη.
—————————
Συντάκτης: Πολυξένη
