Οι ψεύτικοι άνθρωποι περνούν σαν τον άνεμο,
φοράνε χαμόγελα φτιαγμένα από καπνό.
Στα μάτια τους γυαλίζει ένα φως που δεν ζεσταίνει,
μια λάμψη δανεική, που γρήγορα σβήνει.
Λόγια χρυσαφένια που γίνονται στάχτη,
Υποσχέσεις κενές σαν ξεραμένα δάκρυα.
Κι όταν τους ψάξεις λίγο πίσω απ’ την όψη,
θα βρεις μονάχα σκιές χωρίς καρδιά, χωρίς φωνή.
Μα μη φοβάσαι, η αλήθεια πάντα νικά.
Έχει ρίζες βαθιές, σαν τα δέντρα στη γη.
Και όσο οι ψεύτικοι θα σβήνουν στο σκοτάδι,
οι αληθινοί θα λάμπουν πιο πολύ.
Γιατί το φως δεν δανείζεται,
Γεννιέται.
Και στους ανθρώπους αυτούς
που ζουν με ψέμα,
η σιωπή λέει όσα δεν είπαν ποτέ,
πως φοβήθηκαν να γίνουν αυτοί
που θα μπορούσαν να είναι.
Συντάκτης: Πολυξένη
