Από την πρώτη στιγμή που ανοίγει η αυλαία , το «2:22″ στο θέατρο Αλάμπρα σε καλωσορίζει σε μία ατμόσφαιρα όπου τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται. Χωρίς κραυγαλέα εφέ , αλλά με λεπτές υπαινικτικές εντάσεις , η παράσταση σε βυθίζει αμέσως στο κλειστοφοβικό σύμπαν ενός σπιτιού που μοιάζει να κρύβει περισσότερα απ όσα δείχνει. Το έργο δεν στηρίζεται σε εύκολους τρόμους . Αντίθετα, χτίζει προσεκτικά ένα μυστήριο που τρέφεται γύρω από τους φόβους και τις βεβαιότητες των τεσσάρων ηρώων.
Ένα νεαρό ζευγάρι μετακομίζει σε ένα νέο σπίτι και η σύζυγος επιμένει πως κάθε βράδυ, ακριβώς στις 2:22 , κάτι ανεξήγητο συμβαίνει. Καλούν ένα φιλικό ζευγάρι στο σπίτι για δείπνο και όλοι μαζί αποφασίζουν να μείνουν ξύπνιοι μέχρι την επίμαχη ώρα για να διαπιστώσουν την αλήθεια. Καθώς οι δείκτες του ρολογιού πλησιάζουν επίμονα το 2:22 οι εντάσεις ανεβαίνουν.
Σε σκηνοθεσία του Φάνη Μουρατίδη , το έργο αποκτά ένα ρυθμό που εναλλάσσει αριστοτεχνικά την ηρεμία με την υπόγεια ένταση. Με προσεκτικά μετρημένες παύσεις και διακριτικές σκηνοθετικές «πινελιές» καταφέρνει να αναδείξει τη σταδιακή κλιμάκωση του μυστηρίου. Ο σκηνοθέτης χειρίζεται τον κλειστό χώρο σαν ζωντανό στοιχείο της δράσης, επιτρέποντας στους χαρακτήρες να συγκρούονται , να αποκαλύπτονται και να εγκλωβίζονται μέσα σε μία ατμόσφαιρα που γίνεται ολοένα και πιο φορτισμένη. Απ την άλλη , τα σκηνικά αποπνέουν ρεαλισμό, θυμίζοντας ένα σύγχρονο , άνετο σπίτι που όμως κρύβει κάτι αδιόρατα ανησυχητικό. Ο φωτισμός είναι εξαιρετικός και χρησιμοποιείται σχεδόν «δραματουργικά» σηματοδοτώντας τις αλλαγές της διάθεσης και κορυφώνοντας τη ροή των γεγονότων. Ο ήχος -ειδικα οι απόκοσμες παύσεις και τα ουρλιαχτά- συμβάλλει σημαντικά στην αποκορύφωση του τρόμου. Ταυτόχρονα το σενάριο αξιοποιεί ένα σύγχρονο , άμεσο λεξιλόγιο της εποχής μας που κάνει τους διαλόγους να ακούγονται απολύτως φυσικοί , σαν πραγματικές συζητήσεις ανθρώπων του σήμερα ενισχύοντας την αίσθηση εγγύτητας με τον θεατή. Οι ηθοποιοί δίνουν πολύ δυνατές και δεμένες ερμηνείες ενώ η χημεία μεταξύ τους είναι από τα πιο δυνατά σημεία της παράστασης.
Το «2:22» καταφέρνει να καθηλώσει το κοινό μέχρι την τελευταία στιγμή, αφήνοντας μια αίσθηση ότι οι αλήθειες που φοβόμαστε είναι συχνά πιο δυνατές από όσα βλέπουμε. Μια παράσταση που αξίζει την προσοχή όσων ψάχνουν νοήματα και απαντήσεις πέρα από τα προφανη.
Η αρθρογράφος
Ράπτη Μαριάντζελα
