Της Ευμορφίας Χριστάρα Γ2
(φωτογραφία: Χριστίνα Άαμοντ)
«Πώς φαντάζεσαι τον Παράδεισο;»
Το κείμενο, το οποίο αποτελεί απόσπασμα από το ερμηνευτικό σχόλιο που έγραψε η μαθήτρια, στο πλαίσιο του Μαθήματος Νεοελληνική Γλώσσα και λογοτεχνία, απαντώντας στο ερώτημα «Πώς φαντάζεσαι τον Παράδεισο;», κατά την εξέταση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Στέλιου Ξεφλούδα, Ο Δον Κιχώτης στον Παράδεισο, εκδ. Δίφρος, Αθήνα 1975, έχει στοιχεία δημιουργικής γραφής, και γι’ αυτό το δημοσιεύσουμε.
«Φαντάζομαι τον παράδεισο ως έναν χώρο ατελείωτης ηρεμίας και φωτός, όπου ο χρόνος κυλάει αργά και γλυκά. Ο ουρανός είναι πάντα καθαρός, γεμάτος χρώματα που αγκαλιάζουν την ψυχή. Παιδιά γελούν σε λιβάδια με λουλούδια που δεν μαραίνονται, ενώ νερά κρυστάλλινα κυλούν απαλά, καθαρίζοντας κάθε σκέψη και λύπη. Οι άνθρωποι ζουν χωρίς φόβο, μοιράζονται αγάπη και γνώση, και η μουσική των ανέμων συνοδεύει κάθε στιγμή. Δεν υπάρχει πείνα, πίκρα ή πόνος. Κάθε όνειρο πραγματοποιείται, και κάθε καρδιά βρίσκει γαλήνη. Είναι ένας κόσμος όπου η καλοσύνη κυριαρχεί και ψυχή αισθάνεται ελεύθερη και ολοκληρωμένη».
