Η μουσική παράδοση της Μακεδονίας ανήκει στα γενικότερα μουσικά ιδιώματα της ηπειρωτικής Ελλάδας, ωστόσο παρουσιάζει μια έντονη ανομοιογένεια, η οποία απορρέει από τις ποικίλες εξωτερικές επιρροές που υπήρξαν στο πέρασμα του χρόνου. Οι επιρροές αυτές προήλθαν τόσο από τους γειτονικούς λαούς όσο και από τους πρόσφυγες που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή, ενώ η ιδιαίτερη γεωμορφολογία του χώρου συνέβαλε επίσης στην διαμόρφωση του μουσικού τοπίου. Συνολικά, οι μουσικοί ρυθμοί και οι στιχουργικές θεματολογίες της Μακεδονίας αποτελούν τον αναγκαίο ενδιάμεσο συνδετικό κρίκο ανάμεσα στην μουσική παράδοση της Ηπείρου και της Θεσσαλίας, και δευτερευόντως της Στερεάς Ελλάδας και της Πελοποννήσου, με εκείνη της Θράκης και της Κωνσταντινούπολης, ενώ σε μικρότερο βαθμό και με την βορειοδυτική Μικρά Ασία. Χωρίς την ενδελεχή μελέτη αυτής της μουσικής παράδοσης, η ανάλυση και η κατανόηση της εξέλιξης του παραδοσιακού ελληνικού τραγουδιού κατά τη διάρκεια των αιώνων καθίσταται ιδιαίτερα δυσχερής.

Στα ορεινά και νότια τμήματα της Μακεδονίας παρατηρούνται συγγενικές μουσικές σχέσεις, οι οποίες, ανάλογα με τα εκάστοτε γεωγραφικά και ιστορικά σύνορα, συνδέονται στενά με τις μουσικές παραδόσεις της Ηπείρου και της Θεσσαλίας. Στις περιοχές αυτές διαμορφώθηκε ισχυρή παράδοση ιστορικών και κλέφτικων τραγουδιών. Αντιθέτως, τα αστικά κέντρα της Μακεδονίας, όπως η Βέροια, η Κοζάνη, η Σιάτιστα, η Φλώρινα και η Καστοριά, παρουσιάζουν έντονα και διακριτά τοπικά μουσικά χαρακτηριστικά, τα οποία αντανακλούν τη μακρά αστική τους παράδοση και τις ιδιαίτερες κοινωνικές και πολιτισμικές συνθήκες ανάπτυξής τους.