Μαθητο…κουβέντες

Στη σημερινή εποχή της παγκοσμιοποίησης και της ψηφιακής διασύνδεσης ποιος μπορεί να είναι ο ρόλος ενός Σχολείου; Σε μια εποχή γενικευμένης κρίσης, αβεβαιότητας και ανασφάλειας τι καλείται να κάνει το σημερινό σχολείο; Ποια είναι η θέση του καθηγητή, του γονέα, του μαθητή σε αυτήν την κατάσταση; Τι μαθητές και τι μαθήτριες θέλουμε να «παράξουμε»; Είναι μερικά ερωτήματα που απασχολούν την Εκπαιδευτική Κοινότητα και, δυστυχώς, οι απαντήσεις δεν είναι ξεκάθαρες. Το σίγουρο είναι ότι οι εποχές άλλαξαν. Το σχολείο δε μπορεί να είναι ένας χώρος που, απλά, γίνεται μετάδοση γνώσης, ο δάσκαλος δε μπορεί να είναι ένας αναμεταδότης, ο μαθητής δε μπορεί να είναι ο παθητικός δέκτης της γνώσης.

Η σημερινή κοινωνική, οικονομική και πολιτισμική κατάσταση μέσα από τις συγκρούσεις και τα προβλήματα της, έχει αναδείξει τη σημασία της ομαδικής συνεργασίας, της επικοινωνίας, της υποστήριξης, της αποδοχής, της ενεργού συμμετοχής, της ατομικής ευθύνης στην επίλυση των προβλημάτων. Κατά συνέπεια ένα σύγχρονο σχολείο θα πρέπει να «εκπαιδεύσει» τα παιδιά προς αυτήν την κατεύθυνση. Αυτή η προσπάθεια που κρατάτε στα χέρια σας, προς αυτήν την κατεύθυνση κινείται και είναι αποτέλεσμα συνεργασίας μαθητών, καθηγητών και γονέων, είναι αποτέλεσμα ενεργού συμμετοχής των παιδιών και δείχνει τη προσπάθεια που έγινε στη διάρκεια της σχολικής χρονιάς, ώστε τα παιδιά να γίνουν ενεργά μέλη της σχολικής κοινότητας, να δημιουργήσουν δικές τους κατασκευές (υλικές και πνευματικές), να εκφράσουν τις ιδέες τους, τη γνώμη τους , τη κριτική τους, να σκεφτούν και να αναστοχαστούν σε ό,τι έγινε τη χρονιά που πέρασε, αλλά και το τι θα ήθελαν από τη χρονιές που έρχονται.

Είμαι πολύ ικανοποιημένος που συμμετείχα με τον όποιο τρόπο και στον όποιο βαθμό μου επέτρεψαν οι δυνάμεις μου, σε αυτήν την συλλογική προσπάθεια, που δείγματά της αποτυπώνονται σε αυτήν την εφημερίδα.

Ένα μεγάλο «ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ» στα παιδιά και στους/στις καθηγητές/καθηγήτριες που συμμετείχαν σε αυτήν την εξαιρετική περιπέτεια, που λεγόταν Σχολική Χρονιά 2013-14, ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ στου γονείς, που στάθηκαν δίπλα μας και με προθυμία ανταποκρίθηκαν σε ότι τους ζητήσαμε.