Μαθητο…κουβέντες

Γράφει η φιλόλογος Μπογδάνη Χρύσα:

Για τους μαθητές  είναι συνδεδεμένος ο μήνας αυτός με την έναρξη των σχολικών μαθημάτων. Τόπος συνάντησης για τους δικούς μας μαθητές: Το Γυμνάσιο Ηράκλειας. Μόνο οι καινούριοι, τα πρωτάκια, έρχονται «σφιγμένα» και μπαίνουν κατευθείαν μέσα στον αύλειο χώρο.

Κάπως, έτσι, μπήκαν  και οι μαθητές της φετινής Γ Γυμνασίου του σχολικού έτους 2011-2012 την πρώτη μέρα στο Γυμνάσιο Ηράκλειας…

Σεπτέμβρης ήταν του 2011… Σα να ταν χθες…Κι όμως, πέρασαν τρία χρόνια. Με χαρές, με λύπες, με γέλια, με δάκρυα, με…, με… Και να που τώρα φεύγουν…Πόσο όμορφο θα ήταν ο καθένας τους να φεύγει με μια γλύκα στην ψυχή! Με μια ευχάριστη μυρωδιά από όσα έζησε, που χρόνια μετά, σαν του ξανάρχονται στη μνήμη, θα χαμογελά και θα ζεσταίνεται η ψυχή του…

Ήρθε ο καθένας τους, αρχικά, με λίγες και λιτές αποσκευές. Με προσδοκίες κι όνειρα και ίσως μια απορία: «Τι να χει άραγε η σχολική  ζωή στο Γυμνάσιο;».

Και μετά το χτύπημα του κουδουνιού. Το σκίρτημα και η αγωνία χτυπούν κόκκινο! Δε ξέρουν πού πρέπει να πάνε. Πηγαίνουν όπου οι πολλοί…

Ο αγιασμός…Το καλωσόρισμα του διευθυντή. Σύντομα όλα…

Κι ύστερα, σιγά σιγά, μια καθημερινή κι επαναλαμβανόμενη διαδικασία, που γίνεται συνήθεια. Το τυπικό μιας σχολικής μέρας… Η πρωινή προσευχή, η πρώτη ώρα μεταξύ ύπνου και ξύπνιου, 

το ανακουφιστικό κουδούνι του πρώτου διαλείμματος, το εκνευριστικό χτύπημα της επόμενης ώρας, κλπ, κλπ. Ώσπου να έρθει η πολυπόθητη τελευταία ώρα και να ακουστεί εκείνος ο υπέροχος ήχος της λήξης!!!

Κι έτσι ο χρόνος κυλούσε… το φθινόπωρο με μια γλυκιά μελαγχολία, ο χειμώνας με την ανάγκη για χουχούλιασμα, η άνοιξη με τα ερωτικά της σκιρτήματα, το καλοκαίρι με την ξεγνοιασιά του…

Και σήμερα ο αποχαιρετισμός τους. Οι ευχές και πάλι του διευθυντή για προκοπή και πρόοδο, όπως και στην αρχή…Σήμερα, όμως, κάτι διαφορετικό γίνεται στη ζωή τους…Αφήνουν ένα λιμάνι και σαλπάρουν για πρωτόγνωρους πάλι προορισμούς…

Μπροστά τους νέοι ορίζοντες, νέες προκλήσεις. Κάποιοι θα πάρουν άλλο καράβι, κάποιοι θα ανεβούν στο ίδιο και θα συνεχίσουν μαζί το ταξίδι. Συναισθήματα ανάμεικτα: χαρά και λύπη, αγωνία και φόβος για το άγνωστο, λαχτάρα για το καινούριο και αδυναμία να σπάσουν τα δεσμά. Τα μάτια ατενίζουν μπροστά, μα η καρδιά έχει ακόμα σκαλώσει εκεί πίσω…Πεισματικά αρνείται να ξεκινήσει…

Τα φτερά της νιότης, όμως, πάντα-  ευτυχώς- αδημονούν… κι ανοίγουν!!!

Πετάξτε, λοιπόν!!! Σ αυτό σας  το πέταγμα να  είναι, όχι απλά πολλά,

αλλά δυνατά τα συναισθήματά σας. Όχι μέτρο στο «νιώθω», στο «δίνω», στο «ρουφώ» τη ζωή!!!

Ό,τι κι αν σας προσφέρει αυτή…Οι χαρές έντονες και ανεξίτηλες να αποτελούν τη δύναμή σας για την αναμέτρησή σας με τις δυσκολίες της ζωής, οι λύπες σας να είναι ο δρόμος προς την ωριμότητα και ακριβά μαργαριτάρια στο σακκούλι της ψυχής σας προσφερόμενα με χαμόγελο στον άνθρωπο…Οι αγωνίες σας κίνητρο για την αλλαγή του κόσμου  και πάθος να τον μεταμορφώσετε, να τον φτιάξετε καλύτερο. Είμαι σίγουρη πως  θα τον κάνετε καλύτερο από αυτόν που εμείς σας δώσαμε.

«Κάψτε τα μικρά κι ασήμαντα του κόσμου. Πυρπολήστε τα κατεστημένα.

Απαξιώστε τη μιζέρια.

Σπάστε με τη γνώση την τροχοπέδη της άγνοιας. Φωτίστε με την αισιοδοξία σας τους γύρω σας.

Ξεπεράστε εμάς, ξεπεράστε τους άλλους και κυρίως ξεπεράστε τον εαυτό σας.

Μείνετε μαζί…».

16/6/2016 στις 6.00 μ.μ. στο Σχολείο μας…