Πανελλήνια Διαμαρτυρία Μουσικών Σχολείων

Την Τετάρτη 29 Νοεμβρίου 2023, μουσικά σχολεία σε όλη την Ελλάδα διαδήλωσαν με σκοπό διεκδικήσουν τα βασικά.

poreia

Τα αιτήματα του Μουσικού Σχολείου Ξάνθης ήταν (και είναι…) τα παρακάτω:

  • Βελτίωση των κτιριακών υποδομών ώστε να μπορούν να στεγάσουν ένα Μουσικό σχολείο

Για την ακρίβεια, δεν αρκεί η βελτίωση των υπαρχόντων υποδομών. Αυτό που επιβάλλεται να γίνει το συντομότερο είναι η ανέγερση του καινούργιου κτιρίου που μας έχουν υποσχεθεί οι πολιτικοί αρχηγοί τα τελευταία 20+ χρόνια και ακόμα το περιμένουμε. Κάθε πρώτη γυμνασίου ονειρεύεται να προλάβει το νέο σχολείο πριν αποφοιτήσει. Ένας από τους κύριους λόγους που το Μουσικό έχει τόσο λίγους μαθητές ειδικά στις μεγαλύτερες τάξεις είναι οι υποδομές.

  • Πρόσληψη καθηγητών για όλα τα μουσικά μαθήματα

Στο δικό μας σχολείο ακόμα και σήμερα, λείπουν καθηγητές ατομικών οργάνων και τα παιδιά κάνουν συστηματικά κενά. Καθηγητές υπάρχουν, και περιμένουν στις λίστες. Την περσινή χρονιά, πολλές προσλήψεις έγιναν 1-2 εβδομάδες πριν τελειώσει το α΄τετράμηνο. Ίσα-ίσα να γίνει ένα μάθημα και μετά η βαθμολόγηση των μαθητών.

  • Πιστοποίηση θεωρητικών μουσικών σπουδών σε κάθε απόφοιτο μουσικού σχολείου

“Έξι χρόνια μουσική, χωρίς πτυχίο και χαρτί!”. Γιατί συμβαίνει αυτό; Διδασκόμαστε Θεωρία της Μουσικής και Αρμονία και δεν πιστοποιούνται! Αυτές οι γνώσεις δεν φαίνονται πουθενά. Έξι χρόνια κάνουμε 9ωρα και το απολυτήριό μας δεν θα έχει καμία διαφορά από αυτό ενός μαθητή ΓΕΛ που δεν διδάχθηκε τα μουσικά μαθήματα.

  • Μοριοδότηση και ποσόστωση στις πανελλήνιες εξετάσεις στα παιδιά που ενδιαφέρονται για τις σπουδές στα μουσικά τμήματα της χώρας

  •  Δημιουργία ενός πεδίου προσανατολισμού, ειδικό για τα μουσικά σχολεία, για τους μαθητές που ενδιαφέρονται αποκλειστικά για τα τμήματα μουσικών σπουδών της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, το οποίο θα συμπεριλαμβάνει τα πανελλαδικώς εξεταζόμενα μαθήματα

  • Συγγραφή σχολικών μουσικών εγχειριδίων και δωρεάν παραχώρηση από το κράτος

Βιβλία ζητάμε. Αυτό που συμβαίνει τώρα είναι ότι ο κάθε καθηγητής διδάσκει διαφορετικά πράγματα κάθε χρονιά ανάλογα με την κρίση του. Έχουμε στο σχολείο μας βιβλία βυζαντινής για μαθητές γυμνασίου που είχε φτιάξει παλιός καθηγητής. Αυτά τα περνάμε από τάξη σε τάξη πολλά χρόνια τώρα.

~~~

          Η πορεία ξεκίνησε από την πλατεία Ελευθερίας και ακολούθησε μια κυκλική διαδρομή από την κεντρική πλατεία στην περιφέρεια και πάλι στην αφετηρία. Στη διάρκειά της φωνάξαμε συνθήματα και τραγουδήσαμε τα “Ο δρόμος”, “ Η μπαλάντα του κυρ Μέντιου”, “Τα Παιδιά Ζωγραφίζουν στον Τοίχο”, “Ποιός τη ζωή μου”  και “Γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον” με συνοδεία κιθάρας, σαξόφωνου, τυμπάνου, μπουζουκιού, κλαρινέτου και φλάουτων.

          Τα αιτήματά μας δεν είναι παράλογα ούτε είναι τρομερά δύσκολο να πραγματοποιηθούν. Αυτό το καινούργιο σχολείο όλο έρχεται και ποτέ δεν εμφανίζεται. Κάνουμε μάθημα σε αίθουσες μισές από των άλλων σχολείων. Οι αίθουσες που διδασκόμαστε τα ατομικά όργανα με το ζόρι χωράνε καθηγητή και μαθητή. Άσε που, πολλές φορές, μοιράζονται τα 45 λεπτά υποχρεωτικού πιάνου τη βδομάδα μέχρι και 3 μαθητές. Τα όργανα που παρέχονται από το σχολείο στους μαθητές είναι λιγοστά και πολλά από αυτά κατεστραμμένα.

          Τι νόημα έχει να διδασκόμαστε σε όλη την δευτεροβάθμια Θεωρία, Αρμονία, Οργανολογία και να μην αναγνωρίζονται οι γνώσεις μας από το κράτος; αυτό είναι το ελάχιστο που θα έπρεπε να προβλέπεται από το υπουργείο.

          Αν ανατρέξετε σε παλαιότερα άρθρα θα διαπιστώστε ότι ζητάμε τα ίδια πράγματα κάθε χρόνο. Ίδια αιτήματα, ίδια συνθήματα, ίδια πλακάτ. Διαδηλώνουμε και δεν αλλάζει τίποτα. Σιγά σιγά χάνουμε τις ελπίδες μας. Μαθαίνουμε να μην λογαριάζουμε ψεύτικες υποσχέσεις. Οι νεότεροι από τους καθηγητές μας έκαναν μάθημα στις ίδιες αίθουσες με εμάς.  Ευελπιστούμε τα δικά μας παιδιά τουλάχιστον να προλάβουν να δουν αλλαγές.

          Θέλουμε να μας πάρετε στα σοβαρά. Όταν το Μουσικό οργανώνει μια εκδήλωση, μια συναυλία, το φεστιβάλ “Πόλις ονείρων” όλοι είναι εκεί να καμαρώσουν και να περηφανευτούν για την δουλειά μας. Τις στιγμές όμως που ζητάμε τη στήριξή τους, τη βοήθειά τους, εξαφανίζονται. Ακούμε μόνο υποσχέσεις και ποτέ δεν βλέπουμε πρακτική συμπαράσταση. Θα αλλάξουν ποτέ οι συνθήκες; Θα πραγματοποιηθούν τα αιτήματά μας;

Κάντε το πρώτο σχόλιο

Υποβολή απάντησης