Mazoha ονομάζεται το προσωπικό project του Τζίμη Πολιούδη από την Θεσσαλονίκη, υπό την δισκογραφική εταιρία inner ear. Εκκεντρικός και νοσταλγικός, παραδοσιακά indie και σύγχρονα pop, με αυθεντική DIY αισθητική κι ένα αεικίνητο ταλέντο, ο Τζίμης Πολιούδης έχει καταφέρει ν” ανοίξει ένα αυθύπαρκτο κεφάλαιο στην ελληνική ανεξάρτητη σκηνή.
Ο Τζίμης είναι ένας γνήσιος καλλιτέχνης που κάθε δίσκος του βάζει τον ακροατή στο δικό του σύμπαν ενώ οι live εμφανίσεις του χαρακτηρίζονται από την εκρηκτικότητα τους καθώς κανένας και καμία δεν μπορεί να κάτσει ακίνητος. Η μουσική του έχει βάση την στιβαρή στιχουργία, τις δυνατές pop μελωδίες, τις χορευτικές μπασογραμμές και τις punk κιθάρες.
Η δισκογραφία του αποτελείται από 4 albums (The Weight Of Existence,
Μπ♡στ♡ρδο, ΠΡΤΘΛΤΣ και ΤΩΡΑ ΧΩΡΟΣ) και 3 singles (Άσυλο Μηδέν
Μέχρι Που Φτάνουν Τ” Απωθημένα, Βεντάλιες και Σιδερογροθιές)
Review συναυλίας
Άλλο ένα live, το οποίο για εμένα ήταν αποκλειστικά μια εξερεύνηση ενός είδους μουσικής με το οποίο δεν ήμουν καθόλου εξοικειωμένος. Αυτά που ήξερα για τον Δημήτρη ήταν ότι έχει μια κιθάρα, μια φωνή και στίχους που εκφράζουν όχι μόνο αυτόν, αλλά και δεκάδες ανθρώπους που παρευρέθηκαν στο live και –προς έκπληξή μου- και εμένα.
Ο MAZOHA, είναι από τους καλλιτέχνες που απευθύνονται σε συγκεκριμένο κοινό, γι’ αυτό και θεωρείται underground και ένα είδους αλτέρνατιβ. Αν έπρεπε να δώσουμε όνομα στο στυλ του θα το λέγαμε post punk ή όπως μου άρεσε να το χαρακτηρίσω εγώ, «εκμοντερνισμένη πανκ». Στην περίπτωση που επιθυμήσει κανείς να πάει σε μια εμφάνισή του, θα πρέπει να είναι προετοιμασμένος για ένταση, χορό σε στυλ χοροπηδήματος (από την ένταση) και έξτρα μπάσο, για κομμάτια όπως το –γνωστό του πλέον- ">«Είναι ωραία να πεθαίνουμε παρέα» και το ">«Πρωταθλητής». Εγώ δεν ήμουν, γι΄ αυτό και με εξέπληξε ευχάριστα η φορτισμένη ατμόσφαιρα από ανθρώπους ερωτευμένους, απογοητευμένους και αγανακτισμένους. Βέβαια, για εμάς τους πιο γλυκανάλατους οι μπαλάντες, όπως το ">«Τελευταίο Βράδυ της Γης», το ">«Λούτρινο» και οι ">«Φρίκες» δεν έλειπαν, κι έτσι είδαμε έναν Δημήτρη λίγο πιο ευαίσθητο. Αν και –εκ των πραγμάτων- δεν ήταν οι μπαλάντες που του χάρισαν αυτό το επίθετο. Αξίζει να αναφέρω το highlight του live, το οποίο έγινε προς το τέλος του, όπου ο Δημήτρης έφερε στη σκηνή δύο από τους μεγαλύτερους –όπως φάνηκε- φανς του για να τραγουδήσουν παρέα ένα από τα κομμάτια του. Τους κοιτούσε να τραγουδούν στίχο προς στίχο το τραγούδι και ήταν -χωρίς καμία υπερβολή- ένας περήφανος πατέρας.
(Κωνσταντίνος Πασχαλίδης)
