Παρά το μικρό τους κοινό , τα κομμάτια, φάνηκαν ότι τους δόθηκε ιδιαίτερη προσοχή και έτσι ήτανε αρκετά ωραία (στον ακουστικό τομέα) , έχοντας πάντα περιθώρια βελτίωσης. Στο άλμπουμ από μια γενικότερη άποψη δεν επικρατεί μια απόλυτη μονοτονία,  περιέχει κομμάτια πιο νοσταλγικά και κομμάτια με έναν πιο έντονο και χαρούμενο χαρακτήρα. Προσωπικά θεωρώ ότι δεν είναι κάτι θετικό το να αναμιγνύει κάποιος πολλά συναισθήματα όπως αδρεναλίνη, χαρά και νοσταλγία,  φυσικά αναφέρομαι σε συναισθήματα όπου μου προκάλεσαν τα κομμάτια ακούγοντας τα, όπως έλεγα αυτό δεν είναι κάτι θετικό καθώς κάποια από τα κομμάτια του άλμπουμ θα μπορούσαν να μη ταιριάζουν με το ύφος και τον χαρακτήρα του ακροατή, με αποτέλεσμα να του είναι εντελώς αδιάφορα. Φυσικά θα πρέπει να υπάρχει από τη μεριά του κομματιού η ενσυναίσθηση προς τον ακροατή,  π.χ. κάποιος όπου είναι στεναχωρημένος θα ακούσει ένα πιο νοσταλγικό και ήρεμο κομμάτι,  ενώ κάποιος χαρούμενος με καλή διάθεση θα προτιμήσει κάτι πιο χαρούμενο και <<ζωντανό>>. Γενικότερα θα μπορούσα να χαρακτηρίσω τα κομμάτια, με ένα ύφος χαλαρωτικό και ήρεμο,  θέλοντας να τονίσω ότι τα κομμάτια τους μου κινούν το ενδιαφέρον καθώς μέσα από την ηρεμία που υπάρχει μπορεί να σου προκαλέσει όλα αυτά τα συναισθήματα. Παρόλα αυτά, το άλμπουμ μου φάνηκε μέτριο,  όμως, θέλοντας να υπενθυμίσω το μικρό κοινό των Harper trio αλλά και ίσως  τη μη δυνατή πρόσβαση σε πιο εξελιγμένο σύστημα ηχογράφησης για το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα,  αυτό το άλμπουμ μου φάνηκε κάτι κοντά στο ικανοποιητικό έχοντας φυσικά όπως είπαμε περιθώρια βελτίωσης.

                                        Λαχανάς Βασίλειος

Εδώ θα μπορούσατε να ακούσετε όλον τον δίσκο: https://youtube.com/playlist?list=OLAK5uy_mK3tKcWB7EvWlMzKMuSyqzbz99IHxePDQ&si=mJ8Pgh_Vgo6XQ52d

Ο καλλιτέχνης  Armagos είναι μουσικοσυνθέτης, παραγωγός και σχεδιαστής ήχου με μοναδική προσέγγιση στη δημιουργία έντονων και πειραματικών soundtrack. Η μουσική του συνδυάζει στοιχεία ορχηστρικών, ακουστικών, ηλεκτρονικών και παραδοσιακών ειδών για να δημιουργήσει ευφάνταστα και ποικίλα ηχητικά τοπία και περιέχει έναν συναισθηματικό πυρήνα εντυπωσιακής οικειότητας και ευαισθησίας. Από τα κομμάτια που έβγαλε τα αγαπημένα μου είναι <<in the field and sun>>.Τα κομμάτια αυτά έχουν ένα συγκεκριμένο ύφος που βάζει τον ακροατή να επεξεργαστεί τη φαντασία του. Ωστόσο, δεν έχει λόγια αλλά το κύριο μέρος είναι η συνοδεία του πιάνου και το φλάουτο. Έχει την χαλαρότητα των οργάνων. Οι μελωδίες βγαίνουν κατευθείαν από την καρδιά και αιχμαλωτίζουν μια μοναδική αίσθηση ατμόσφαιρας.

ΕΜΠΛΙΟΥΚ ΣΕΛΗΝ

Οι Lip Forensics είναι ένα duo από την Αθήνα, αποτελούμενο από τους Ekelon (Κώστας) και Zade (Ζήσης).  Η συνεργασία τους ξεκίνησε φτιάχνοντας το soundtrack μιας σκηνής εγκλήματος και έφτασε στην κυκλοφορία του πρώτου τους album, Apophenia, στις 9 Μαρτίου του 2023. Αν είστε λάτρεις της ηλεκτρονικής μουσικής αυτό το album είναι για εσάς. Κατά την προσωπική μου άποψη όμως, πρέπει να το ακούσουν όλοι όσοι ασχολούνται με τη μουσική, καθώς είναι κάτι “φρέσκο”. Η ηλεκτρονική μουσική δεν είναι το φόρτε μου, παρόλα αυτά όμως ο σύνθετος και ακουστικά ευχάριστος συνδυασμός μεταξύ των διαφόρων ειδών μουσικής έχει ως αποτέλεσμα κάθε τραγούδι να ακούγεται διαφορετικό που δεν βαρέθηκα ούτε λεπτό ακούγοντάς το. Χαρακτηριστικά του album είναι τα πιασάρικα beats, οι ηλεκτρονικές του ατμόσφαιρες, οι χαοτικές μελωδίες, τα synths που κάνουν ένα τραγούδι πιο σκοτεινό, αλλά και οι distorted φωνές σε μερικά σημεία των τραγουδιών που περιέχουν lyrics. Οι στίχοι τους είναι αγγλικοί και οι περισσότεροι επαναστατικοί, καθώς επίσης σε όλα τα τραγούδια τους, με στίχους ή χωρίς, σκοπός τους είναι να δημιουργήσει ο ακροατής δικές του ιστορίες, οργανώνοντας ένα είδος μουσικής που προκαλεί διάφορες σκέψεις και συναισθήματα.

Το Apophenia αποτελείται από 9 κομμάτια, 5 από τα οποία συνοδεύονται από άλλους καλλιτέχνες. Οι συνεργασίες με τους Sad Disco, Sugahspank!, Grey skies, και Irene Skylakaki πιστεύω πως έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην ποικιλομορφία των τραγουδιών. Αν έπρεπε να ξεχωρίσω κάποια θα ήταν το “Descending Into Madness”, στο οποίο με γοήτευσε το άκουσμα παρόμοιο με shoegaze, αλλά και το “Cynical”, που είναι περισσότερο alternative rock. Παρόλα αυτά, και τα 9 τραγούδια ανταποκρίνονται σχεδόν σε όλα τα είδη μουσικής, οπότε το βρίσκω δύσκολο να μείνει κάποιος απογοητευμένος.

Μπορείτε να ακούσετε το album εδώ

Αναστασία Κωνσταντινίδου

• Πώς γνωριστήκατε και πως ήρθε η ιδέα για αυτή τη συνεργασία, η ιδέα να δημιουργήσετε ένα συγκρότημα;

Καμπάνταης: Με τον Γιάννη που παίζει τύμπανα γνωριζόμαστε πολλά χρόνια, με την Χριστεφανία δεν γνωριζόμαστε πολύ καιρό είναι η αλήθεια. Είχε μια ιδέα ο Γιάννης να κάνουμε μια μπάντα η οποία θα είχε χαρακτήρα έντεχνο. Σστην αρχή ο χαρακτήρας ήταν να παίζουμε μόνο Χατζιδάκι, δηλαδή με θέμα τον Χατζιδάκι, για κάποιους λόγους όμως αυτό δεν προχώρησε, γιατί ο γιος του είναι λίγο παράξενος και δεν αφήνει να πάρεις δικαιώματα για αυτό. Έτσι είπαμε να κάνουμε κάτι πιο εναλλακτικό, να βάλουμε πιο πολλά πράγματα μέσα, δηλαδή να βάλουμε Χατζιδάκη, Τζιβανέλη, ανοίξαμε το πρόγραμμα λίγο. Κανονικά η μπάντα μας είναι εξαμελής- εφταμελής. Είμαστε ένα σχηματάκι με τρία άτομα τώρα γιατί είναι πιο ευέλικτο, μπορούμε να παίζουμε σε μαγαζάκια πιο εύκολα, και έτσι από αγάπη και μεράκι.

•  Άρα θα υπάρξει συναυλία με τα έξι- εφτά άτομα;

Καμπάνταης: Ναι θα υπάρξει, νομίζω είναι ήδη κλεισμένη 3 Δεκεμβρίου στο σπίτι του  Χατζιδάκι. Θα έχουμε τον καθηγητή σας κ Κώστα, τον κ Αργύρη που παίζει μπουζούκι, τον Μιχάλη Χατζόπουλο από τους Underhill West, και τον Κώστα τον Παναγιώτη που τραγουδάει.

•  Πώς προέκυψε το όνομα «Μικρή Άνέμη»;

Καμπάνταης: Αυτά πρέπει να τα πει η Στεφανία γιατί εγώ δεν μπορώ να πω τίποτα (χαχα). Εγώ είπα τι στόχους είχαμε.
Χριστεφανία: Πως προέκυψε; Λοιπόν η ανέμη είναι ένα μικρό ξύλινο εργαλείο στο οποίο βάζουμε λίγο μαλλί και σιγά σιγά πλέκεται αυτό. Στόχος είναι  πολύ ποιητικός ο λόγος, δηλαδή έτσι όπως κινείται η ανέμη και πλέκει την κλωστή, έτσι και εμείς πλέκουμε τα κομμάτια, το ένα κομμάτι μέσα στο άλλο και ουσιαστικά, δημιουργείται ένα παζλ, γιατί είναι ενότητες όλη η παράσταση, δεν λέμε ότι δεν είναι live, γιατί υπάρχει μια δραματουργία ανάμεσα στα κομμάτια, υπάρχει λόγος που το ένα κομμάτι έπεται μετά το άλλο, δηλαδή εξελίσσετε.

•  Αυτό είναι πολύ ενδιαφέρον γιατί συνήθως πολλά ονόματα δεν έχουν κάποιο μήνυμα από πίσω.

Χριστεφανία: Ναι και επίσης θέλαμε να βρούμε ένα όνομα που θα έχει κίνηση, δηλαδή η λέξη ανέμη από μόνη της φέρει μια κίνηση.

•  Ποια ήταν τα ακούσματα σας ως παιδιά και ποιά η πρώτη σας επαφή με τη μουσική;

Καμπάνταης: Εγώ ήμουν πολύ ροκάς και μεταλάς, δηλαδή Iron Maiden, βασικά ακόμα τους ακούω. Ελληνικό ροκ άκουγα πάρα πολύ, νομίζω η γενιά σας δεν ακούει τόσο τελευταία. Και η πρώτη μου επαφή ήταν όταν ξεκίνησα να παίζω αρμόνιο αλλά το παράτησα σε δύο μήνες γιατί έτρωγα ξύλο από τον καθηγητή. Μετά ο αδερφός μου έπαιζε κιθάρα, ο ξάδερφος μου τύμπανα και μας έλειπε κάτι και τελικά ήταν το μπάσο. Και έλεγα «τι είναι αυτό;». Μου λένε «βλέπεις αυτά τα πλήκτρα;» ήταν χαμηλά είχαμε και πεντάλ, οπότε τα έπαιζα και μου άρεσε αυτός ο ήχος. Και ο αδερφός μου μου λέει «Αυτό δεν είναι το μπάσο, θα σου δείξω τι είναι το μπάσο» και τότε κατάλαβα τι είναι το μπάσο.
Χριστεφανία: Εγώ καμία σχέση με την μέταλ και τις έτσι πιο σκληρές μουσικές. Εγώ ήμουνα πάντα στην σφαίρα του ροζ όλα νεραιδένια, ρομαντικά, πολύ Χατζηδάκις, πολύ έντεχνη μουσική, πολύ Αλκίνοος Ιωαννίδης και ακόμα έτσι είμαι. Όταν ήμουν 3.5 είχα πάρει ένα μαξιλάρι και έτσι έκανα στα ψέματα πως έπαιζα πιάνο και έτσι οι γονείς μου πήγαν σε ωδείο και από τότε μέχρι σήμερα είναι η προέκταση μου.

• Πώς αποφασίσατε να ασχοληθείτε με αυτό το είδος μουσικής;

Χριστεφανία: Θέλαμε να κάνουμε ένα σχήμα το οποίο να παίζει φανατική μουσική, δηλαδή να κάναμε αφιερώματα σε Έλληνες συνθέτες πρώτα και κατ” επέκταση και σε άλλους και ξένους συνθέτες . Είπαμε φέτος που συστάθηκε η ομάδα να ασχοληθούμε με τρεις-τέσσερις βασικούς σχεδόν κλασσικούς Έλληνες συνθέτες όπως είναι ο Χατζιδάκις, ο Θεωδοράκης, ο Σπανός, ο Πλέσσας, ο Χατζηνάσιος, αυτός ήταν ο στόχος μας. Να κάνουμε αφιερώματα, δηλαδή στην πόλη δεν υπήρχαν σχήματα τα οποία κάνανε αφιερώματα σε Έλληνες συνθέτες.

•  Ανταποκρίνεται το κοινό σ” αυτό το είδος μουσικής ή η μάζα έχει άλλα ακούσματα;

Χριστεφανία: Αυτό δεν το ξέρουμε ακόμα γιατί σήμερα θα γίνει το βάφτισμα, σήμερα είναι η πρώτη παράσταση της Ανέμης, οπότε δεν ξέρω να σας πω αλλά πάντα υπάρχουν άνθρωποι που έχουν ανοιχτά αυτιά και είναι γενικά ανοιχτοί για να ακούσουν κάτι διαφορετικό, κάτι πιο βαθύ ίσως, και θεωρώ ότι οι ακροατές εκπαιδεύονται, δηλαδή όσο προσφέρεις κάτι διαφορετικό, όχι απαραίτητα καλύτερο ή χειρότερο, εκπαιδεύονται.

•  Μπορείτε να περιγράψετε την διαδικασία προβών ενός κομματιού;

Χριστεφανία: Ναι αμέ. Υπάρχει ένας βασικός πυρήνας στις Ανέμης, ο βασικός κορμός που είναι ο κύριος Βαρελίδης, ο κύριος Καμπάνταης και εγώ. Οι τρεις μας επιλέγουμε τον συνθέτη που θα ασχοληθούμε ύστερα επιλέγουμε 10-15 κομμάτια πιο main, πιο βασικά, πιο γνωστά, ίσως και κομμάτια που έχουν μεγαλύτερο καλλιτεχνικό ενδιαφέρον. Τα ακούμε, βλέπουμε μετά τις τονικότητες που ταιριάζουν σε γυναικεία ή ανδρική φωνή, ακούμε καταγεγραμμένα κομμάτια τα οποία είναι ενορχηστρωμένα με διαφορετικούς τρόπους, κάνουμε ένα πάντρεμα σε όλες αυτές τι ενορχηστρώσεις που ταιριάζουν στα όργανα που έχουμε γιατί η Μικρή Ανέμη είμαστε εμείς. Η Ανέμη γενικότερα περιλαμβάνει και φλάουτο, σαξόφωνο, μπουζούκι… Και ενορχηστρώνουμε λοιπόν πάνω σε αυτά τα όργανα που έχουμε. Μετά παρουσιάζουμε τα κομμάτια στους υπόλοιπους μουσικούς με παρτιτούρες με links για να ακούσουν τις ενορχηστρώσεις και γίνεται το πρώτο πάντρεμα στις πρόβες, εκεί προσθέτουμε ή αφαιρούμε διάφορα πράγματα.

•  Πιστεύετε ότι ο καλλιτέχνης πρέπει να εκφράζει την γνώμη του για το τι γίνεται στην κοινωνία μέσω της μουσικής του ή πρέπει να είναι αφοσιωμένος μόνο στο έργο του;

Χριστεφανία: Σαφώς και η τέχνη είναι μια πολιτική πράξη, είναι τρόπος ζωής και είναι ο λόγος που θα πρέπει να τοποθετήσει και να πεις την γνώμη σου για οτιδήποτε, μέσω της τέχνης όμως.

•  Δεν έχετε δικά σας κομμάτια.

Χριστεφανία: Όχι δεν έχουμε δικά μας κομμάτια.

•  Έχετε στόχο να κάνετε δικά σας κομμάτια, δικού σας δίσκους?

Καμπάνταης: Αυτό δεν το ξέρουμε.

• Περιγράψτε ο ένας τον άλλον με μια λέξη.

Χριστεφανία: Για τον κύριο Καπάνταη πως είναι πολύ ευφυής Λοιπόν για τον κύριο Βαρελίδη θέλω να πω ότι είναι η ήρεμη δύναμη. Φεύγω για να μιλήσουν για εμένα.
Καμπάνταης: Εγώ θα πω και για τους δύο βασικά ότι είναι επαγγελματίες, πιο σημαντικό για εμένα δεν υπάρχει.

• Τώρα να κάνουμε ερώτησηγια γενικά το να είσαι  μουσικός στην Ελλάδα , πως είναι αυτή η εμπειρία;

Καμπάνταης: Σαν μουσικός ιδιαίτερα στην Ελλάδα είναι πολύ δύσκολα και ειδικά άμα θες να ζήσεις από αυτό, θα πρέπει να κάνεις πράγματα που δεν γουστάρεις κατά 90%. Κοίτα άμα θες να ασχοληθείς με το συναυλιακό κομμάτι και να εκτίθεσαι ή πρέπει να είσαι μπουζουκόβιος στην ουσία, να πηγαίνεις σε τέτοια μαγαζιά και αν τα γουστάρεις ακόμα καλύτερα, άμα δεν είσαι θα αναγκαστείς να πας σε τέτοια μαγαζιά για να βγάλεις το μεροκάματο. Άμα πας στο εκπαιδευτικό κομμάτι νομίζω ανάλογα το όργανο μπορείς να ζεις από αυτο. Αλλά ανάλογα το όργανο, τώρα άμα παίζεις ειδικά σε μικρές πόλεις τώρα άμα είσαι σε μεγάλη πόλη μπορεί να μην έχει σημασία τι όργανο παίζεις. Τώρα άμα παίζεις σαξόφωνο στην Ξάνθη, σε πόσους σαξοφωνίστες θα βρεις να κάνεις μαθήματα…
Υπάρχουν κάποια όργανα που άμα είσαι καλός και το χτίσεις, να έχεις παιδιά μαθητές και να ζεις κανονικά από αυτό. Φωνή, καθαρές, τύμπανα. Παλιά τύμπανα δεν είχε, έπρεπε να τι χτίσεις το μαθητολόγιο για να ζήσεις από αυτό.

•  Γενικά η Ξάνθη δεν είναι παρά πολύ γνωστή πόλη έχετε στόχο να κάνετε εκτός Ξάνθης συναυλίες;

Καμπάνταης: Ναι φυσικά, έχουμε μιλήσει με άλλες πόλεις. Για Θεσσαλονίκη μάλλον, Αλεξανδρούπολη θα δούμε, ακόμα δεν είναι κάτι κλεισμένο. Θα σας πούμε.

Για να τους ακούσετε πατήστε

Ανδριάνα Μητσικάρη

Στις 2 Νοεμβρίου δημοσιεύτηκε ο δίσκος “Milky Way” που αποτελεί το soundtrack της ομότιτλης σειράς. . Η μουσική της μίνι σειράς του Βασίλη Κεκάτου, χωρίζεται σε δύο δίσκους: ο πρώτος σε σύνθεση του Κωστή Μαραβέγια και ο δεύτερος σε σύνθεση της Kid Moxie σε συνεργασία με την Ελένη Φουρέιρα. Το παρακάτω άρθρο αποτελεί μια κάπως καθυστερημένη κριτική για τον δίσκο του Μαραβέγια, που αποτελεί το πιο instrumental και κινηματογραφικό μουσικό background της σειράς…

Όταν ήμουν μικρή, σε κάποια φάση ανακαλύψαμε με την οικογένειά μου τον Μαραβέγια και πορωθήκαμε ομαδικά. Νόμιζα λοιπόν, ότι έχω μια ιδέα για τη μουσική του και γενικά για το στιλ που τον προσδιορίζει. Όταν άκουσα το soundtrack του “Milky Way”, δεν μπορούσα να πιστέψω ότι το έχει γράψει ο ίδιος άνθρωπος που τραγουδάει “Που να βρω μια να σου μοιάζει” και “Welcome to Greece”. Φαίνεται κιόλας ότι τον επηρέασε αυτό το project και στο «Portofino». Το θεωρώ αξιοθαύμαστο, όταν κάποιος κατανοεί διαφορετικά είδη μουσικής σε τέτοιο βαθμό, ώστε να μπορεί να τα συνθέσει κιόλας. Και, η κινηματογραφική μουσική και τα soundtrack δεν είναι εύκολη υπόθεση.

Δεν ξέρω αν το παρατηρώ μόνο εγώ αυτό, αλλά η κινηματογραφική μουσική, σαν είδος, δεν διαφέρει ιδιαίτερα από ταινία σε ταινία και από σειρά σε σειρά. Λίγα μόνο κομμάτια ξεχωρίζουν αρκετά για να τα θυμάσαι για πάντα. Στην πλειοψηφία των soundtrack που έχω ακούσει, απλώνεται ένα πέπλο μυστηρίου και η ατμόσφαιρα είναι κάπως βαριά. Η συγκεκριμένη σειρά ίσως «σηκώνει» αυτό το ύφος.

Milky Way – the band: Thessaloniki tour 2023

Πέρα από τον Μαραβέγια, εμφανίζεται στο κομμάτι “The Sky is Empty” και το όνομα “Heaθcliff”. Μετά από έρευνα, δεν κατάφερα να ανακαλύψω την ταυτότητά του, αλλά φαίνεται από την Apple Music ότι έκανε τα φωνητικά του κομματιού. Ίσως να είναι κάποιος καινούργιος καλλιτέχνης που θα μας απασχολήσει περισσότερο την φετινή χρονιά.

Να πούμε τώρα, ότι δεν έχω δει τη σειρά, έτσι δεν ξέρω πώς «εφαρμόζουν» και τα τραγούδια σε αυτή. Με κάποιο τρόπο όμως με ξεκουράζουν αυτοί οι ήχοι και καθαρίζουν το μυαλό μου από περιττές σκέψεις. Δικά μου αγαπημένα, πέρα από το θέμα, είναι τα “Dancing Among Horses” , «Float in Space» και “Little Astronaut” (που είναι εν μέρει και παραλλαγή του θέματος).

YouTube: Maraveyas

Η πλοκή του “Milky Way” προσωπικά δεν μου φάνηκε ιδιαίτερη. Ένα κορίτσι πορωμένο με το διάστημα, ζει στην επαρχία, θέλει να γίνει χορεύτρια στην Αθήνα, μένει έγκυος στα 17 και πρέπει να αποφασίσει τι θα κάνει με τη ζωή της από δω και πέρα. Έχει γίνει κλισέ πιστεύω. Η σειρά όμως απέσπασε Χρυσό Φοίνικα, το 3ο επεισόδιό της παίχτηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και έχει γραφτεί γι “αυτή άρθρο (από Έλληνα) μέχρι και στο “Variety”. Μάλλον λοιπόν αξίζει να την δει κανείς πριν αποφασίσει.

Milky Way

Σύνταξη: Ο. Κ.

Τα αιτήματα του Μουσικού Σχολείου Ξάνθης ήταν (και είναι…) τα παρακάτω:

• Βελτίωση των κτιριακών υποδομών ώστε να μπορούν να στεγάσουν ένα Μουσικό σχολείο

Για την ακρίβεια, δεν αρκεί η βελτίωση των υπαρχόντων υποδομών. Αυτό που επιβάλλεται να γίνει το συντομότερο είναι η ανέγερση του καινούργιου κτιρίου που μας έχουν υποσχεθεί οι πολιτικοί αρχηγοί τα τελευταία 20+ χρόνια και ακόμα το περιμένουμε. Κάθε πρώτη γυμνασίου ονειρεύεται να προλάβει το νέο σχολείο πριν αποφοιτήσει. Ένας από τους κύριους λόγους που το Μουσικό έχει τόσο λίγους μαθητές ειδικά στις μεγαλύτερες τάξεις είναι οι υποδομές.

• Πρόσληψη καθηγητών για όλα τα μουσικά μαθήματα

Στο δικό μας σχολείο ακόμα και σήμερα, λείπουν καθηγητές ατομικών οργάνων και τα παιδιά κάνουν συστηματικά κενά. Καθηγητές υπάρχουν, και περιμένουν στις λίστες. Την περσινή χρονιά, πολλές προσλήψεις έγιναν 1-2 εβδομάδες πριν τελειώσει το α΄τετράμηνο. Ίσα-ίσα να γίνει ένα μάθημα και μετά η βαθμολόγηση των μαθητών.

• Πιστοποίηση θεωρητικών μουσικών σπουδών σε κάθε απόφοιτο μουσικού σχολείου

“Έξι χρόνια μουσική, χωρίς πτυχίο και χαρτί!”. Γιατί συμβαίνει αυτό; Διδασκόμαστε Θεωρία της Μουσικής και Αρμονία και δεν πιστοποιούνται! Αυτές οι γνώσεις δεν φαίνονται πουθενά. Έξι χρόνια κάνουμε 9ωρα και το απολυτήριό μας δεν θα έχει καμία διαφορά από αυτό ενός μαθητή ΓΕΛ που δεν διδάχθηκε τα μουσικά μαθήματα.

• Μοριοδότηση και ποσόστωση στις πανελλήνιες εξετάσεις στα παιδιά που ενδιαφέρονται για τις σπουδές στα μουσικά τμήματα της χώρας

•  Δημιουργία ενός πεδίου προσανατολισμού, ειδικό για τα μουσικά σχολεία, για τους μαθητές που ενδιαφέρονται αποκλειστικά για τα τμήματα μουσικών σπουδών της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, το οποίο θα συμπεριλαμβάνει τα πανελλαδικώς εξεταζόμενα μαθήματα

• Συγγραφή σχολικών μουσικών εγχειριδίων και δωρεάν παραχώρηση από το κράτος

Βιβλία ζητάμε. Αυτό που συμβαίνει τώρα είναι ότι ο κάθε καθηγητής διδάσκει διαφορετικά πράγματα κάθε χρονιά ανάλογα με την κρίση του. Έχουμε στο σχολείο μας βιβλία βυζαντινής για μαθητές γυμνασίου που είχε φτιάξει παλιός καθηγητής. Αυτά τα περνάμε από τάξη σε τάξη πολλά χρόνια τώρα.

~~~

          Η πορεία ξεκίνησε από την πλατεία Ελευθερίας και ακολούθησε μια κυκλική διαδρομή από την κεντρική πλατεία στην περιφέρεια και πάλι στην αφετηρία. Στη διάρκειά της φωνάξαμε συνθήματα και τραγουδήσαμε τα “Ο δρόμος”, “ Η μπαλάντα του κυρ Μέντιου”, “Τα Παιδιά Ζωγραφίζουν στον Τοίχο”, “Ποιός τη ζωή μου”  και “Γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον” με συνοδεία κιθάρας, σαξόφωνου, τυμπάνου, μπουζουκιού, κλαρινέτου και φλάουτων.

          Τα αιτήματά μας δεν είναι παράλογα ούτε είναι τρομερά δύσκολο να πραγματοποιηθούν. Αυτό το καινούργιο σχολείο όλο έρχεται και ποτέ δεν εμφανίζεται. Κάνουμε μάθημα σε αίθουσες μισές από των άλλων σχολείων. Οι αίθουσες που διδασκόμαστε τα ατομικά όργανα με το ζόρι χωράνε καθηγητή και μαθητή. Άσε που, πολλές φορές, μοιράζονται τα 45 λεπτά υποχρεωτικού πιάνου τη βδομάδα μέχρι και 3 μαθητές. Τα όργανα που παρέχονται από το σχολείο στους μαθητές είναι λιγοστά και πολλά από αυτά κατεστραμμένα.

          Τι νόημα έχει να διδασκόμαστε σε όλη την δευτεροβάθμια Θεωρία, Αρμονία, Οργανολογία και να μην αναγνωρίζονται οι γνώσεις μας από το κράτος; αυτό είναι το ελάχιστο που θα έπρεπε να προβλέπεται από το υπουργείο.

          Αν ανατρέξετε σε παλαιότερα άρθρα θα διαπιστώστε ότι ζητάμε τα ίδια πράγματα κάθε χρόνο. Ίδια αιτήματα, ίδια συνθήματα, ίδια πλακάτ. Διαδηλώνουμε και δεν αλλάζει τίποτα. Σιγά σιγά χάνουμε τις ελπίδες μας. Μαθαίνουμε να μην λογαριάζουμε ψεύτικες υποσχέσεις. Οι νεότεροι από τους καθηγητές μας έκαναν μάθημα στις ίδιες αίθουσες με εμάς.  Ευελπιστούμε τα δικά μας παιδιά τουλάχιστον να προλάβουν να δουν αλλαγές.

          Θέλουμε να μας πάρετε στα σοβαρά. Όταν το Μουσικό οργανώνει μια εκδήλωση, μια συναυλία, το φεστιβάλ “Πόλις ονείρων” όλοι είναι εκεί να καμαρώσουν και να περηφανευτούν για την δουλειά μας. Τις στιγμές όμως που ζητάμε τη στήριξή τους, τη βοήθειά τους, εξαφανίζονται. Ακούμε μόνο υποσχέσεις και ποτέ δεν βλέπουμε πρακτική συμπαράσταση. Θα αλλάξουν ποτέ οι συνθήκες; Θα πραγματοποιηθούν τα αιτήματά μας;

-Εσείς είστε που παίζετε κανονάκι;
-Ναι
-Μήπως ξέρετε πώς ξεκίνησε η ιδέα του συγκροτήματος, πώς γνωριστήκατε μεταξύ σας σαν ομάδα;
-Το συγκρότημα υπάρχει πάρα πολύ καιρό εδώ και περίπου 20-25 χρόνια και ιδρυτής ήταν ο Λουκάς ο Μεταξάς και ο Δημήτρης Βασιλειάδης. Από τότε το σχήμα έχει υποστεί πάρα πολλές μεταβολές στα μέλη και υπήρξαν διάφορες προσαρμογές σε σχέση με την οργάνωση του σχήματος.
-Η ιδέα για να δημιουργηθεί το σχήμα, πώς ήρθε;
-Το ξεκίνησαν οι δύο βασικοί συντελεστές είχαν αγάπη πάρα πολύ για την ethic και Balkan μουσική και γενικά της Ανατολικής Μεσογείου, της κλασσικής μουσικής της πόλης.
-Επηρεάστηκαν από τα ακούσματά τους στο σπίτι; Πως επιλέξατε τελικά κι εσείς να ασχοληθείτε με αυτό το είδος της μουσικής;
-Ο καθένας έχει διαφορετικές αφετηρίες σε σχέση με αυτό και έχει ο καθένας μια προσωπική ιστορία να πει.

-Η δικιά σας ιστορία ποια είναι;
-Ένας συμμαθητής μου έπαιζε κανονάκι…και στην αρχή το πέρασα για σαντούρι και πήγα να γραφτώ στο σαντούρι αλλά δεν υπήρχε δάσκαλος για το σαντούρι και έτσι ξεκίνησα κανονάκι τυχαία. Στην πορεία όμως υπήρξε η τριβή με τα ακούσματα του οργάνου και με το ρεπερτόριο γενικά αυτής της μουσικής .
-Ξέρετε μήπως πώς προέκυψε το όνομα Λωξάνδρα;
-Ναι, λοιπόν, το όνομα Λωξάνδρα προέκυψε ως εξής: ο Λουκάς ο Μεταξάς ήταν ηθοποιός στην παιδική του ηλικία και ήταν στην σειρά που λέγονταν «Λωξάντρα» και από εκεί προέκυψε το όνομα. Και επειδή η Λωξάντρα ήταν από την Κωνσταντινούπολη, όλο αυτό έδεσε και με το background το μουσικό.
-Εσείς φοιτήσατε σε μουσικό σχολείο;
-Εγώ συγκεκριμένα όχι. Αργότερα πήγα στο πανεπιστήμιο Μακεδονίας για μουσικές σπουδές. Γενικά οι περισσότεροι από εμάς είναι και απόφοιτοι από διάφορες σχολές κάποιοι από την Άρτα, κάποιοι από το ΠΑΜΑΚ.

-Το βιοποριστικό κομμάτι για τους μουσικούς είναι συνήθως το πιο δύσκολο, πόσο μάλλον την περίοδο του κορωνοϊού και της «καραντίνας» όπου δεν γινόταν ζωντανές εμφανίσεις. Εσείς πώς καταφέρατε να αντεπεξέλθετε τότε;
-Κάποιοι είμαστε και εκπαιδευτικοί, οπότε με δεύτερη δουλειά τα βγάλαμε πέρα. Τότε το κράτος έδωσε και ένα επίδομα στους μουσικούς, οπότε άλλοι στηρίχτηκαν εκεί σε μεγάλο βαθμό και έτσι πέρασε η περίοδος του κορωνοϊού. Παρ’ όλα αυτά είναι πολύ δύσκολο τις περισσότερες φορές και σε συγκεκριμένες περιόδους το επάγγελμα του μουσικού. Επειδή υπάρχει όμως όρεξη, μεράκι και αγάπη δεν τα παρατήσαμε.
-Μουσικά σας επηρέασε; Όσον αφορά την έμπνευσή σας δηλαδή.
-Ήταν μια ιδιαίτερη περίοδος εκείνη. Κάποιοι πήραν έμπνευση από όλο αυτό, ενώ κάποιοι άλλοι την έχασαν. Είναι ανάλογα στον άνθρωπο αυτό. Γενικά είναι και οι στιγμές του κάθε μουσικού πώς επηρεάζεται και πώς θέλει να μιλήσει μέσω της μουσικής του για κάποια πράγματα ή και η αγάπη που έχει για συγκεκριμένα ακούσματα, και αυτό επηρεάζει πολύ
-Μπορείτε να μας περιγράψετε τη διαδικασία γραφής ενός κομματιού;
- Υπάρχει συνήθως ένα εφαλτήριο, που μπορεί να είναι ας πούμε μία φωνή.  Έχεις ακούσει μία φωνή και θέλεις να γράψεις πάνω σε αυτή. Μπορεί το εφαλτήριο να είναι ένα είδος μουσικής που αγαπάς και θέλεις να γράψεις. Ξεκινάει λοιπόν από εκεί, μετά έρχεται η έμπνευση που συνήθως είναι κάποιο μουσικό μοτίβο που λειτουργεί σαν σπόρος και από εκεί ξεκινάει και ανθίζει όλη η μελωδία.

Για τη διαδικασία: Λοιπόν, υπήρχε η ιδέα σαν σπόρος από τα φοιτητικά μου χρόνια και κάποια στιγμή, ας πούμε ένα βιβλίο που διάβασα, ξεκίνησε η διαδικασία του γραψίματος και το ενδιαφέρον ήταν ότι εκεί που μπορεί να ήσουν αμέριμνος, ερχόταν κάποια ιδέα και εκείνη την ώρα έπρεπε να ήσουν έτοιμος να γράψεις την ιδέα, συνήθως με το κινητό επιτόπου, να τραγουδήσεις. Κάποιες φορές ερχόταν πιο αβίαστα, κάποιες φορές περνούσε καιρός για να συμπληρωθεί ας πούμε το μουσικό παζλ της σύνθεσης, ήταν ανάλογα.
- Τα σχέδιά σας για το μέλλον ως μπάντα; Τι έχετε τώρα στα σκαριά, ετοιμάζετε δίσκο, κάποιο άλμπουμ;
- Έχουμε μία εξαιρετική καινούρια τραγουδίστρια ,την Ανδριάνα την Αχιτζάνοβα, που έχει καταγωγή από την Αρμενία οπότε και αυτό μας «δίνει»- που λέγαμε για τις επιρροές…Ναι, μας δίνει και μια επιρροή με βάση την καταγωγή της, και γενικά θέλουμε να δημιουργήσουμε δικά μας τραγούδια. Καλές και οι διασκευές αλλά…
-Νομίζω αυτός είναι ο στόχος κάθε τραγουδιστή, να δημιουργήσει κάτι δικό του.
- Ναι αυτό νομίζω, γιατί στο τέλος τέλος είναι όλα ζήτημα έκφρασης, και όλοι όσοι γεννιούνται πάνω από το σχήμα μελωδίας είχαν πάντα ανάγκη να εκφραστούν.

-Για το κοινωνικό κομμάτι, πιστεύετε ότι ένας καλλιτέχνης πρέπει να εκφράζει την γνώμη του για το τι γίνεται στην κοινωνία ή πρέπει να είναι αφοσιωμένος στην μουσική;

- Πολύ καλή ερώτηση! Αυτό εξαρτάται καθαρά από την ιδιοσυγκρασία του καλλιτέχνη, δεν έχει ούτε αυτό στεγανά, άλλος νοιώθει την ανάγκη να εκφραστεί ακόμα και πολιτικά, κάτι που εμένα δεν με βρίσκει σύμφωνο -για το αυστηρά πολιτικό κομμάτι να εκφραστώ πολιτικά- άλλοι εκφράζονται π.χ. Είναι καθαρά ζήτημα ανάγκης, σε κάποια στιγμή δεν θα θέλει να εκφραστεί για συγκεκριμένα ζητήματα, κάποια στιγμή ίσως να νιώσει πολύ έντονα αυτή την ανάγκη και να το κάνει, είναι ελεύθερη βούληση του καλλιτέχνη και γι” αυτό δεν έχει περιορισμό- θεωρώ εγώ.

-Γενικά η συνεργασία σαν γκρουπ είναι καλή; Γιατί είστε και πολλά άτομα.

- Ναι, είμαστε και πολλά άτομα. Γενικά ο καθένας έχει το χαρακτήρα του, αλλά προσπαθούμε όπως και σε μια ομάδα, σε οποιαδήποτε ομάδα επαγγελματική, αθλητική,  προσπαθούμε να συντονιζόμαστε και επειδή υπάρχει καλή διάθεση -που είναι το πιο σημαντικό- υπάρχει αγάπη για το σχήμα, υπάρχει αγάπη για την ομάδα,  οπότε όλα τα άλλα γίνονται κατόπιν συνεννοήσεως.

-Εσείς γνωριζόσασταν με τα υπόλοιπα μέλη ή μέσω του γκρουπ;

- Γνωριζόμασταν, γνωριζόμασταν.

-Θέλουμε να μας πείτε αν έχετε κάποιο αγαπημένο κομμάτι που θα παίξετε ίσως και σήμερα, κάποιο αγαπημένο, κάποιο που ξεχωρίζετε;

- Εμένα προσωπικά;

- Ναι, εσάς.

- Το ηπειρώτικο! Το ηπειρώτικο μου αρέσει πάρα πολύ στην συγκεκριμένη διασκευή.

- Ναι, θα συμφωνήσω και εγώ.

-Έχει κάτι που κρατάει τη γεύση της Ηπείρου την απαιτούμενη. Κρατάει την μουσική ουσία και κατόπιν έρχεται και ένα πλαίσιο να σερβίρει καλύτερα το τελικό αποτέλεσμα. Ενώ πολλές φορές σε άλλες διασκευές – τι γίνεται, δεν μπορώ να το εξηγήσω-σαν να απαξιώνεται η μουσική. Δηλαδή, θα τραγουδήσει κάποιος ένα ηπειρώτικο, αλλά δεν θα βγάλει την νοστιμιά της Ηπείρου. Θα το κάνει πιο πολύ για διασκευή, θα πάρει από τζαζ στοιχεία, από ροκ στοιχεία και θα μείνει εκεί . Το θέμα είναι να κρατήσεις τη μουσική ουσία και από εκεί και πέρα να σερβίρεις….

-Αναζητάς την αυθεντικότητα.

-Ναι, ναι, να κρατήσεις αυτό που πρέπει να κρατήσεις και τα αρώματα!

-Υπάρχει περίπτωση να παίξετε και άλλα είδη μουσικής στο μέλλον;

-Γενικά, όσον αφορά την μπάντα εμείς θέλουμε να εδραιωνόμαστε και ήμαστε ανοικτοί σε όλες τις επιρροές.  Σε οποιαδήποτε επιρροή τα αυτιά μας είναι ορθάνοικτα και όταν λέω οποιαδήποτε, πραγματικά εννοώ οποιαδήποτε και αυτό νομίζω είναι και η ομορφιά της.

-Ευχαριστούμε πολύ!

- Να είστε καλά παιδιά και καλή συνέχεια!

Ακούστηκαν συνδυασμοί όλων των οργανων που παίζουν, δίνοντας ποικιλία και στα ακούσματα. Πρέπει να αναφερθεί βέβαια ότι, όπως ακούσαμε και από άλλους παρευρισκόμενους, ότι η τσαμπούνα κρατησε περισσότερη ώρα απ” όσο ήταν ευχάριστο. Σίγουρα βέβαια δεν βοηθούσε το γεγονός ότι έπαιζαν σε κλειστό χώρο.

Σε κάθε περίπτωση όμως, στο υπόλοιπο της συναυλίας το  κοινό φανηκε να τους απολαμβάνει και συμμετείχε στα τραγούδια. Παράλληλα, τόσο ο Θανάσης, όσο και η Εύη είχανε πολύ καλή επικοινωνία με τον κόσμο, αλλά και στην μεταξύ τους συννενόηση μπορούσες να δεις πόσο δεμένοι είναι.