Η σχέση ανάμεσα στην ελευθερία και την τέχνη αποτελεί για εμένα ένα από τα πιο ενδιαφέροντα θέματα της Φιλοσοφίας. Η ελευθερία ως έννοια βασίζεται στην ικανότητα του ανθρώπου να σκέφτεται, να εκφράζεται και να δρα όπως επιθυμεί, χωρίς περιορισμούς. Από την άλλη πλευρά, η τέχνη είναι ένας από τους βασικούς τρόπους έκφρασης αυτής της ελευθερίας του ανθρώπου.
Αρχικά, μέσα από την τέχνη ο άνθρωπος εκφράζει συναισθήματα, σκέψεις και ιδέες. Ο καλλιτέχνης μέσα από κάθε μορφή τέχνης (όπως η μουσική, η ζωγραφική, το θέατρο ή η λογοτεχνία) μπορεί να δημιουργήσει χωρίς εξωτερικές πιέσεις. Ωστόσο, η ελευθερία στην τέχνη δεν είναι πάντοτε δεδομένη. Υπάρχουν πολλοί παράγοντες, όπως πολιτικοί, κοινωνικοί ή ηθικοί που περιορίζουν και επηρεάζουν το έργο του κάθε καλλιτέχνη. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις λογοκρισίας* στην Ιστορία της Τέχνης, σε κάθε περίπτωση όμως, η Τέχνη έχει αποτελέσει μέσο αντίστασης και διεκδίκησης της ελευθερίας ακόμα και στους πιο «χαλεπούς καιρούς». Η Τέχνη, εξάλλου, έχει σκοπό να ενισχύσει την ελευθερία του ατόμου, ειδικά όταν αυτή απειλείται.
Συμπερασματικά, η ελευθερία και η Τέχνη είναι άρρηκτα συνδεδεμένες – είναι αλληλένδετες, σε μία σχέση διαλεκτική: δεν υπάρχει ελευθερία χωρίς Τέχνη και Τέχνη χωρίς ελευθερία. Η Τέχνη είναι ο κατεξοχήν χώρος της ελευθερίας, το «σπίτι» της. Χωρίς ελευθερία, η Τέχνη χάνει την αυθεντικότητά της και χωρίς την Τέχνη η ελευθερία στερείται έναν από τους πιο δυναμικούς τρόπους έκφρασής της.
* ο έλεγχος που ασκείται από κάποια εξουσία στις διάφορες εκφάνσεις του λόγου, η φίμωση του λόγου
Από τη μαθήτρια Αμαλία Μπέη, του τμήματος Β’3
