Γράφει η Γαλανοπούλου Νεφέλη.
Η ημέρα αυτή είναι αφιερωμένη στη γυναίκα η 8η Μαρτίου, σε ανάμνηση μιας μεγάλης εκδήλωσης διαμαρτυρίας που έγινε στις 8 Μαρτίου του 1857 από εργάτριες κλωστοϋφαντουργίας στη Νέα Υόρκη, οι οποίες ζητούσαν καλύτερες συνθήκες εργασίας. Λίγους αιώνες πριν, οι γυναίκες άρχισαν να διεκδικούν τα δικαιώματά τους. Ήδη όπως διαβάσαμε στην Ιστορία μας, το 1793 εκτελέσθηκε στην γκιλοτίνα, η Ολυμπία ντε Γκουζ, μια από τις μαχητικότερες αγωνίστριες της γαλλικής επανάστασης, επειδή άσκησε αυστηρή κριτική στους συντάκτες της διακήρυξης των δικαιωμάτων του ανθρώπου, καθώς αγνόησαν τις γυναίκες. Το 1908 παρέλασαν 15.000 γυναίκες στους δρόμους της Νέας Υόρκης ζητώντας λιγότερες ώρες εργασίας, καλύτερους μισθούς και δικαίωμα ψήφου. Υιοθέτησαν το σύνθημα «Ψωμί και τριαντάφυλλα», με το ψωμί να συμβολίζει την οικονομική ασφάλεια και τα τριαντάφυλλα την καλύτερη ποιότητα ζωής. Ωστόσο οι γυναίκες άρχισαν να αποκτούν δικαιώματα ουσιαστικά, όταν στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο άρχισαν να εργάζονται στα εργοστάσια τα οποία είχαν εγκαταλειφθεί από τους άνδρες, οι οποίοι πολεμούσαν.
Το 1977 και μετά από τη γιγάντωση του φεμινιστικού κινήματος η 8η Μαρτίου ορίστηκε από τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών ως Παγκόσμια Ημέρα για τη Γυναίκα και τη Διεθνή Ειρήνη. Παρόλα αυτά, η γυναίκα αποτελεί ακόμη το τμήμα του πληθυσμού που πλήττεται περισσότερο όταν υπάρχουν κρίσεις όπως για παράδειγμα η οικονομική κρίση μετά το 2010 καθώς και η περίοδος του covid. Σύμφωνα με την Ε.Ε το χάσμα μεταξύ των φύλων διευρύνθηκε λόγω της κρίσης του κορονοϊού και η δυσκολία εύρεσης ισορροπίας μεταξύ επαγγελματικής και οικογενειακής ζωής ,έχει επιβαρύνει σημαντικά την ψυχική υγεία των γυναικών. Ο εγκλεισμός στο σπίτι λόγω της πανδημίας και η τηλεργασία έχουν οδηγήσει σε συγκρούσεις μεταξύ επαγγελματικής και προσωπικής ζωής.
Οι γυναίκες εξακολουθούν να επωμίζονται το μεγαλύτερο βάρος της μη αμειβόμενης εργασίας, συμπεριλαμβανομένης της φροντίδας παιδιών και ηλικιωμένων μελών της οικογένειας. Οι γυναίκες, εξάλλου, υπερεκπροσωπούνται μεταξύ των χαμηλόμισθων στα περισσότερα κράτη μέλη και στον τομέα υγειονομικής περίθαλψης, ο οποίος έχει υποστεί ιδιαίτερη πίεση. Άρα, δεν αρκούν οι αναφορές στους αγώνες των γυναικών και την πρόοδο που έχει γίνει, αλλά χρειάζεται συνεχή εγρήγορση και αγώνας, ώστε οι γυναίκες να απολαμβάνουν δικαιώματα καθώς ο κόσμος και οι συνθήκες μεταβάλλονται.
