Η πρώτη παράσταση που είδαμε, «ο Άνθρωπος του Παντόλσκ», μου κέντρισε ιδιαίτερα το ενδιαφέρον. Είχε μια συνεχή ένταση, που προσωπικά δεν με κούρασε, αλλά με φόρτισε συναισθηματικά. Το κωμικό, σατιρικό στοιχείο ήταν πολύ έντονο και ερχόταν σε αντίθεση με την καταθλιπτική, άτονη ζωή του πρωταγωνιστή. Σε έναν βαθμό ταυτίστηκα με τον πρωταγωνιστή, γιατί ο τρόπος που περιγράφει εκείνος το Παντόλσκ είναι παρόμοιος με εκείνον που περιγράφω εγώ την Αθήνα, με κάποιες εξαιρέσεις. Η παράσταση με έβαλε σε προβληματισμό και σκέφτηκα πως πράγματι, αν δίνουμε σημασία στα μικρά πράγματα, και αγνοούμε την μεγάλη εικόνα, η ζωή μας θα είναι πιο ξέγνοιαστη, αν αυτό θεωρείται καλό.
Παρόλα αυτά, η καταναγκαστική χαρά και η πάντως καιρού θετική ενέργεια δεν θα βοηθήσουν τον άνθρωπο να αισθανθεί πραγματική ευτυχία. Αντίθετα, τον κάνουν να νιώθει ακόμα μεγαλύτερη πίεση. Στο καταθλιπτικό κλίμα της ζωής φαντάζει ειρωνικό και άτοπο να κρατάμε θετική στάση.
Μου φάνηκε επίσης πολύ ενδιαφέρον ο τρόπος με τον οποίο η αστυνομία χειρίστηκε τον «ύποπτο». Χωρίς την χρήση βίας, παρά μόνο με τα λόγια. Καταλήγουμε ως θεατές στο συμπέρασμα πως ο ψυχολογικός πόλεμος μπορεί να φέρει τον άνθρωπο στα άκρα του, σε σημείο που δεν μπορεί να τον φέρει ούτε η βία.
Όλες οι σκηνές μοιάζουν σουρεαλιστικές, αλλά στην πραγματικότητα αντικατοπτρίζουν την σύγχρονη πραγματικότητα με μια δόση υπερβολής. Αν κοιτάξουμε γύρω μας προσεκτικά, θα συνειδητοποιήσουμε πως τα όργανα της τάξης προσπαθούν, με πλύση εγκεφάλου, να πείσουν εμάς, τον λαό, πως οι συνθήκες ζωής είναι άρτιες και φταίμε εμείς που δεν τις εκτιμούμε αρκετά.
Όσων αφορά το γυμνό, δεν είχα σκοπό να το σχολιάσω, αλλά αφού έγινε τόσο μεγάλο θέμα σκέφτηκα να αναφέρω σύντομα την άποψή μου. Προσωπικά δεν το θεώρησα κάτι το ενοχλητικό ούτε προσβλητικό ούτε και ακατάλληλο. Μπορεί να μην ήταν άκρως απαραίτητο, αλλά για τον σκηνοθέτη ήταν σημαντικό. Για εμένα το ημίγυμνο στον πρωταγωνιστή συμβόλιζε την αλλαγή στην στάση του και την αποπνικτική ατμόσφαιρα που το καθιστούσε ασφυκτικό να φοράει ρούχα. Δεν θεωρώ πως αξίζει να δώσουμε τόση σημασία σε δύο σκηνές και να κρίνουμε το έργο από αυτές.
Γενικά, βγήκα από το θέατρο πολύ ευχαριστημένη με αυτό που είδα και μετά από την συζήτηση με τον σκηνοθέτη μπήκα σε σκέψεις που δεν είχαν περάσει το μυαλό μου.
Β.Μ Α1
