[ Τρίτη, 21 Μαΐου 2024 1:56 ΜΜ ] Αγγελική Πισιμίση: «Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΝΤΟΛΣΚ»
ΣΧΟΛΙΑ – ΚΡΙΤΙΚΗ
Ο άνθρωπος από το Παντόλσκ ήταν μία πολύ ενδιαφέρουσα θεατρική παράσταση. Στην παράσταση αυτή βλέπουμε την σύλληψη ενός ανθρώπου, του Νικολάι ο οποίος ζει σε μια άχρωμη πόλη, το Παντόλσκ και καθημερινά διανύει μια μεγάλη διαδρομή, για τη μετακίνησή του προς την εργασία του. Ο άνθρωπος αυτός συλλαμβάνεται ξαφνικά και οδηγείται στο τμήμα, χωρίς όμως να γνωρίζει τον λόγο της σύλληψής του και παρά τις επίμονες ερωτήσεις του δεν τον μαθαίνει ούτε όταν καταφτάνει στο τμήμα. Εκεί αντιμετωπίζει τους αστυνομικούς, οι οποίοι χωρίς βέβαια να του δίνουν τις απαντήσεις που ζητά ο ίδιος, τον υποβάλλουν σε μια εκκεντρική ανάκριση, η οποία περιλαμβάνει ερωτήσεις για την ζωή του, τις σπουδές του, το επάγγελμά του καθώς και διάφορες ασκήσεις παρατηρητικότητας, όπως για παράδειγμα ερωτήσεις για τις καθημερινές διαδρομές του. Οι παρατηρήσεις αυτές τον αναγκάζουν να καταλάβει ότι η ζωή του δε φαίνεται να έχει ιδιαίτερο νόημα καθώς και ότι πρέπει να αλλάξει τη στάση του απέναντι σε αυτή.
Αρχικά, το θέμα της ανάκρισης ήταν πολύ πρωτότυπο, δημιουργούσε απορίες και προβληματισμούς στον θεατή, καθώς έδειχνε την καταπίεση που ασκείται σε έναν απλό άνθρωπο από τους μηχανισμούς της εξουσίας. Με προβλημάτισαν έντονα οι ερωτήσεις που έκαναν στον ήρωα για τα συναισθήματά του, δεδομένου ότι οι αστυνόμοι έδειχναν να έχουν μια πολύ συγκεκριμένη ιδέα για το τι σημαίνει ευτυχία και προσπαθούσαν με διάφορους τρόπους και παράξενες ερωτήσεις να την επιβάλλουν στον ήρωα και τελικώς να τον κάνουν να συνειδητοποιήσει ότι ο τρόπος ζωής του είναι μονότονος και γι” αυτόν τον λόγο θα έπρεπε να αλλάξει τη στάση του απέναντι στη ζωή. Επιπλέον ο ρυθμός της παράστασης ήταν γρήγορος και δεν άφηνε το περιθώριο στους θεατές να πλήξουν. Οι ερμηνείες των ηθοποιών ήταν πολύ πειστικές και φυσικές, στοιχείο που με έβαζε στην ατμόσφαιρα του έργου. Τέλος, ήταν ενδιαφέρων ο συνδυασμός δραματικών και κωμικών στοιχείων στην παράσταση, γιατί δημιουργούσε εναλλαγές και κρατούσε την προσοχή του θεατή. Γι” αυτούς τους λόγους λοιπόν η παράσταση μου άρεσε ιδιαίτερα, αλλά ταυτόχρονα με προβλημάτισε και η ιδέα της καταναγκαστικής ευτυχίας. Άραγε μπορεί κάποιος άνθρωπος να γίνει πραγματικά ευτυχισμένος, αν δεν μπορεί πρώτα ο ίδιος να συνειδητοποιήσει την δυστυχία που ενδεχομένως να ζει;
A.M
