[ Τρίτη, 21 Μαΐου 2024 1:56 ΜΜ ] Αγγελική Πισιμίση: «ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΤΡΙΚΥΜΙΑ»
ΣΧΟΛΙΑ – ΚΡΙΤΙΚΗ
Η παράσταση χωρίζεται σε δύο μέρη, αρκετά διαφορετικά μεταξύ τους ως προς το περιεχόμενο και το ύφος. Το πρώτο μέρος αποτελεί μια ελεύθερη διασκευή του γνωστού έργου «Τρικυμία» του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, από μία ομάδα πέντε ηθοποιών που υποδύονται πολλούς ρόλους και έναν μουσικό, ο οποίος βρίσκεται στη σκηνή. Κάποια από τα θέματα που παρουσιάζονται είναι τα πάθη και οι περιπέτειες του Πρόσπερο, ο αγώνας για επιβίωση, η εξορία του στο ερημικό νησί, η επιθυμία για εκδίκηση εναντίον του αδελφού του, ο οποίος του πήρε με δόλιο τρόπο όσα ανήκαν σε εκείνον, η ανάγκη για εξουσία και τα όρια μεταξύ μαγείας και πραγματικότητας .
Το δεύτερο μέρος ήταν πραγματικά πρωτότυπο, αφού δεν είχα ξαναδεί κάτι παρόμοιο στο θέατρο. Οι θεατές είχαν την δυνατότητα να μοιραστούν προσωπικές ιστορίες, σκέψεις και συναισθήματα, που τους είχαν δημιουργηθεί με αφορμή το έργο, και οι ηθοποιοί απέδιδαν αυτές τις ιστορίες με αυτοσχεδιασμό, σύμφωνα με την τεχνική του playback. Με εντυπωσίασε ιδιαίτερα το γεγονός ότι οι ηθοποιοί, χωρίς να συνεννοηθούν πρώτα, απέδιδαν με εξαιρετικό τρόπο τις σκέψεις των συμμαθητών μου, αποτελώντας ο ένας συμπλήρωμα του άλλου και επικοινωνώντας αποκλειστικά και μόνο με το βλέμμα και όχι με τις λέξεις. Η παράσταση λοιπόν με αυτόν τον τρόπο γινόταν πιο διαδραστική, καθώς δινόταν η ευκαιρία στον θεατή να ξεφύγει από τον συνηθισμένο παθητικό ρόλο του και να εκφράσει τις δικές του σκέψεις και προβληματισμούς, έχοντας μάλιστα τη δυνατότητα να βλέπει τη δραματοποίηση της ιστορίας του εκείνη τη στιγμή από τον αυτοσχεδιασμό των ηθοποιών. Ήταν ένα πολύ ενδιαφέρον και δημιουργικό στοιχείο, που έκανε τους θεατές πιο ενεργητικούς και τους ηθοποιούς ακόμα πιο δημιουργικούς. Τέλος, σκέφτηκα ότι κάθε παράσταση του συγκεκριμένου έργου είναι διαφορετική, ιδιαίτερη και μοναδική, αφού το δεύτερο μέρος της διαμορφώνεται από τις ιδέες των διάφορων θεατών και τον αντίστοιχο αυτοσχεδιασμό των ηθοποιών, κάτι το οποίο με εντυπωσιάζει.
Α.Μ
