Η παράσταση διατηρεί τον κωμικό της χαρακτήρα μέσα από το παίξιμο και το χιούμορ των πρωταγωνιστών. Πέρα από τις αστείες ατάκες, χρησιμοποιούσαν με έξυπνο τρόπο το σώμα τους, όπως για παράδειγμα η Λυδία Τζανουδάκη κατά τη διάρκεια της audition της.

Η μουσική (Γιάννης Νιάρρος, Γιάννης Παπαδόπουλος) ήταν εντυπωσιακή, απόλυτα ταιριαστή με το ύφος της παράστασης και διέγειρε τα συναισθήματα των θεατών.

Σχετικά με τη σκηνή, είχε μεγάλη έκταση και συγχρόνως το κοινό έβλεπε να εκτυλίσσονται δύο παράλληλες υποθέσεις. Αυτό ήταν ενδιαφέρον για τους θεατές και καθιστούσε το έργο ακόμα πιο ελκυστικό.

Το έργο έχει στοιχεία μαύρης κωμωδίας, καθώς οι χαρακτήρες έχουν ακραία και γκροτέσκο χαρακτηριστικά. Ο Αρτούρο Ούι στη θεατρική του απόδοση από τον ηθοποιό Γιώργο Χρυσοστόμου είναι μία αξέχαστη μορφή που εκπροσωπεί τα πιο ταπεινά ένστικτα και την ακραία ανηθικότητα. Η ερμηνεία του ηθοποιού με τη σκηνοθετική γραμμή του Άρη Μπινιάρη δημιουργεί έναν εφιαλτικό χαρακτήρα, αδίστακτο και γλοιώδη, χωρίς κανέναν ηθικό φραγμό, στοιχεία που αποτυπώνονται εύστοχα στη μορφή και στην κίνησή του. Αντίστοιχη είναι και η σκηνική παρουσία των άλλων χαρακτήρων, που φαίνεται να έχουν χάσει τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά τους και να υπηρετούν την παράνοια του πρωταγωνιστή. Αυτή η αίσθηση της απώλειας κάθε μέτρου και ανθρωπιάς αποτυπώνεται στην εκφορά του λόγου των ηθοποιών, στους υποβλητικούς φωτισμούς, καθώς και στην πολύ δυνατή μουσική και τις έντονες ηχητικές παρεμβολές. Η παράσταση χαρακτηρίζεται από μεγάλη ένταση που μπορεί να απωθήσει κάποιους θεατές, αλλά αποτελεί σκηνοθετική επιλογή, εύστοχη κατά τη γνώμη μου, για να αποδοθεί η άνοδος του τέρατος του φασισμού. Αυτός ήταν άλλωστε και ο σκοπός του συγγραφέα, να παρουσιάσει τους μηχανισμούς γένεσης και επέκτασης της φασιστικής νοοτροπίας που ισοπεδώνει κάθε ανθρώπινη αξία στο πέρασμά της.

Θεωρώ λοιπόν ότι η θεατρική παράσταση αποδίδει πολύ εύστοχα το πνεύμα του έργου του Μπρεχτ, που ήθελε να καταγγείλει τον φασισμό και τις μεθόδους του. Αυτό το μήνυμα είναι ιδιαιτέρως επίκαιρο και στην εποχή μας, στην οποία υπάρχουν απολυταρχικοί ηγέτες που αμφισβητούν κεκτημένα ανθρώπινα δικαιώματα. Στις τυραννικές μεθόδους, στην κτηνωδία, στον αμοραλισμό, και στην αλαζονεία του Αρτούρο Ούι δυστυχώς διακρίνουμε χαρακτηριστικά κάποιων σύγχρονων πολιτικών ηγετών και συνειδητοποιούμε τη διαχρονική αξία των μηνυμάτων που ήθελε να μεταδώσει ο Μπρέχτ μέσω της αφυπνιστικής θεατρικής δημιουργίας του.

Η παράσταση χωρίζεται σε δύο μέρη, αρκετά διαφορετικά μεταξύ τους ως προς το περιεχόμενο και το ύφος. Το πρώτο μέρος αποτελεί μια ελεύθερη διασκευή του γνωστού έργου «Τρικυμία» του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, από μία ομάδα πέντε ηθοποιών που υποδύονται πολλούς ρόλους και έναν μουσικό, ο οποίος βρίσκεται στη σκηνή. Κάποια από τα θέματα που παρουσιάζονται είναι τα πάθη και οι περιπέτειες του Πρόσπερο, ο αγώνας για επιβίωση, η εξορία του στο ερημικό νησί, η επιθυμία για εκδίκηση εναντίον του αδελφού του, ο οποίος του πήρε με δόλιο τρόπο όσα ανήκαν σε εκείνον, η ανάγκη για εξουσία και τα όρια μεταξύ μαγείας και πραγματικότητας .
Το δεύτερο μέρος ήταν πραγματικά πρωτότυπο, αφού δεν είχα ξαναδεί κάτι παρόμοιο στο θέατρο. Οι θεατές είχαν την δυνατότητα να μοιραστούν προσωπικές ιστορίες, σκέψεις και συναισθήματα, που τους είχαν δημιουργηθεί με αφορμή το έργο, και οι ηθοποιοί απέδιδαν αυτές τις ιστορίες με αυτοσχεδιασμό, σύμφωνα με την τεχνική του playback. Με εντυπωσίασε ιδιαίτερα το γεγονός ότι οι ηθοποιοί, χωρίς να συνεννοηθούν πρώτα, απέδιδαν με εξαιρετικό τρόπο τις σκέψεις των συμμαθητών μου, αποτελώντας ο ένας συμπλήρωμα του άλλου και επικοινωνώντας αποκλειστικά και μόνο με το βλέμμα και όχι με τις λέξεις. Η παράσταση λοιπόν με αυτόν τον τρόπο γινόταν πιο διαδραστική, καθώς δινόταν η ευκαιρία στον θεατή να ξεφύγει από τον συνηθισμένο παθητικό ρόλο του και να εκφράσει τις δικές του σκέψεις και προβληματισμούς, έχοντας μάλιστα τη δυνατότητα να βλέπει τη δραματοποίηση της ιστορίας του εκείνη τη στιγμή από τον αυτοσχεδιασμό των ηθοποιών. Ήταν ένα πολύ ενδιαφέρον και δημιουργικό στοιχείο, που έκανε τους θεατές πιο ενεργητικούς και τους ηθοποιούς ακόμα πιο δημιουργικούς. Τέλος, σκέφτηκα ότι κάθε παράσταση του συγκεκριμένου έργου είναι διαφορετική, ιδιαίτερη και μοναδική, αφού το δεύτερο μέρος της διαμορφώνεται από τις ιδέες των διάφορων θεατών και τον αντίστοιχο αυτοσχεδιασμό των ηθοποιών, κάτι το οποίο με εντυπωσιάζει.

Α.Μ

Ο άνθρωπος από το Παντόλσκ ήταν μία πολύ ενδιαφέρουσα θεατρική παράσταση. Στην παράσταση αυτή βλέπουμε την σύλληψη ενός ανθρώπου, του Νικολάι ο οποίος ζει σε μια άχρωμη πόλη, το Παντόλσκ και καθημερινά διανύει μια μεγάλη διαδρομή, για τη μετακίνησή του προς την εργασία του. Ο άνθρωπος αυτός συλλαμβάνεται ξαφνικά και οδηγείται στο τμήμα, χωρίς όμως να γνωρίζει τον λόγο της σύλληψής του και παρά τις επίμονες ερωτήσεις του δεν τον μαθαίνει ούτε όταν καταφτάνει στο τμήμα. Εκεί αντιμετωπίζει τους αστυνομικούς, οι οποίοι χωρίς βέβαια να του δίνουν τις απαντήσεις που ζητά ο ίδιος, τον υποβάλλουν σε μια εκκεντρική ανάκριση, η οποία περιλαμβάνει ερωτήσεις για την ζωή του, τις σπουδές του, το επάγγελμά του καθώς και διάφορες ασκήσεις παρατηρητικότητας, όπως για παράδειγμα ερωτήσεις για τις καθημερινές διαδρομές του. Οι παρατηρήσεις αυτές τον αναγκάζουν να καταλάβει ότι η ζωή του δε φαίνεται να έχει ιδιαίτερο νόημα καθώς και ότι πρέπει να αλλάξει τη στάση του απέναντι σε αυτή.
Αρχικά, το θέμα της ανάκρισης ήταν πολύ πρωτότυπο, δημιουργούσε απορίες και προβληματισμούς στον θεατή, καθώς έδειχνε την καταπίεση που ασκείται σε έναν απλό άνθρωπο από τους μηχανισμούς της εξουσίας. Με προβλημάτισαν έντονα οι ερωτήσεις που έκαναν στον ήρωα για τα συναισθήματά του, δεδομένου ότι οι αστυνόμοι έδειχναν να έχουν μια πολύ συγκεκριμένη ιδέα για το τι σημαίνει ευτυχία και προσπαθούσαν με διάφορους τρόπους και παράξενες ερωτήσεις να την επιβάλλουν στον ήρωα και τελικώς να τον κάνουν να συνειδητοποιήσει ότι ο τρόπος ζωής του είναι μονότονος και γι” αυτόν τον λόγο θα έπρεπε να αλλάξει τη στάση του απέναντι στη ζωή. Επιπλέον ο ρυθμός της παράστασης ήταν γρήγορος και δεν άφηνε το περιθώριο στους θεατές να πλήξουν. Οι ερμηνείες των ηθοποιών ήταν πολύ πειστικές και φυσικές, στοιχείο που με έβαζε στην ατμόσφαιρα του έργου. Τέλος, ήταν ενδιαφέρων ο συνδυασμός δραματικών και κωμικών στοιχείων στην παράσταση, γιατί δημιουργούσε εναλλαγές και κρατούσε την προσοχή του θεατή. Γι” αυτούς τους λόγους λοιπόν η παράσταση μου άρεσε ιδιαίτερα, αλλά ταυτόχρονα με προβλημάτισε και η ιδέα της καταναγκαστικής ευτυχίας. Άραγε μπορεί κάποιος άνθρωπος να γίνει πραγματικά ευτυχισμένος, αν δεν μπορεί πρώτα ο ίδιος να συνειδητοποιήσει την δυστυχία που ενδεχομένως να ζει;

A.M

«Τα Κατασκευασμένα Συμφέροντα»

Με την ομάδα πάμε θέατρο παρακολουθήσαμε το θεατρικό έργο «Τα Κατασκευασμένα Συμφέροντα» , πρόκειται για μια ενδιαφέρουσα θεατρική παρασταση που συνδυάζει την κλασσική κομεντί ντελ αρτε με σύγχρονα θέματα . Η απόφαση του  σκηνοθέτη Γιάννη Καλαβριανού , να συνδυάσει την κωμωδία με σοβαρά σύγχρονα θέματα ,δημιουργούν ένα πλούσιο και εκφραστικό θεατρικό έργο κατά την διάρκεια του οποίου οι θεατές μπορούν να διασκεδάσουν καθως ταυτόχρονα να αναρωτηθούν για τα βαθύτερα νοήματα του έργου .Η πολυπλοκότητα των χαρακτήρων και οι αναφορές σε θέματα που αφορούν την σύγχρονη εποχή προσφέρουν μια διαφορετική προοπτική όσο αφορά την κοινωνική συμπεριφορά .Η επιλογή να έχει έξι ηθοποιούς που καλούνται ερμηνεύσουν δεκαέξι ρόλους φαίνεται πως δημιουργεί μια δυναμική παράσταση , οι συνέχεις εναλλαγές των ρολών προσδίδουν ζωντάνια καθώς και κεντρίζουν το ενδιαφέρον του θεατή . Μέσα από το «πάντρεμα» των κλασικών φιγούρων, με σύγχρονες θεματικές αναδεικνύει τις πολυπλοκότητες της ανθρώπινης φύσης και της κοινωνικής συμπεριφοράς με έξυπνο και επίκαιρο τρόπο .  Τέλος η  δημιουργική προσέγγιση  επιτρέπει στο κοινό να αντιληφθεί και να συνδεθεί με την παράσταση με νέο και φρέσκο τρόπο.

Ψ.Β

Κ.Σ

Β.Β

Ν.Α-Μ