Από μαθήτριες του Α2

*αφορά τη λυκειακή ζωή

1)Μείωση διδακτέας ύλης και περιορισμοί στην τράπεζα θεμάτων

Προτείνουμε τη μείωση της διδακτέας ύλης, διότι πιστεύουμε πως αυτό θα συμβάλει στην επίλυση βασικών προβλημάτων της λυκειακής ζωής. Οι καθηγητές είναι αναγκασμένοι να καλύψουν περισσότερη ύλη απ’ αυτή που έχουν την δυνατότητα να καλύψουν σε ορισμένο χρονικό διάστημα. Έτσι δεν τους δίδεται το περιθώριο να κάνουν το μάθημα ευχάριστο και αποτελεσματικό.

Από την άλλη, τα παιδιά καταφεύγουν στα φροντιστήρια, επιβαρύνοντας τον εαυτό τους και τους γονείς τους και καθιστώντας το σχολείο ανούσιο και τους καθηγητές αναγκασμένους να υφίστανται μία κατάσταση συνεχούς υποτιμητικής αντιμετώπισης, στην οποία αισθάνονται πως η δουλειά τους δεν έχει νόημα.

Εφόσον πετύχουμε τη μείωση της ύλης, θα θέλαμε να εφαρμοστούν επιπλέον περιορισμοί στην τράπεζα θεμάτων, ώστε αυτή να περιέχει ουσιώδη και χρήσιμα θέματα τα οποία τα παιδιά θα θυμούνται εύκολα και όχι ανούσιες λεπτομέρειες που ξεχνιούνται αμέσως μετά τις εξετάσεις.

2) Λύκειο ανεξάρτητο από το πανεπιστήμιο

Προτείνουμε το λύκειο να είναι ανεξάρτητο από το πανεπιστήμιο. Στο λύκειο αποκτώνται βασικές αρχές και αξίες και καλλιεργούνται κοινωνικές δεξιότητες και νοητική οξυδέρκεια. Δυστυχώς έχει καταλήξει να έχει μοναδικό στόχο τις πανελλήνιες εξετάσεις, αντί να ενθαρρύνει τους μαθητές να ακολουθήσουν κάτι που όντως αγαπάνε και κάτι που θα έχει θετικό αντίκτυπο  στην κοινωνία.

Με την πρόταση αυτή θέλουμε να δημιουργήσουμε ένα λύκειο αληθινά αποτελεσματικό και ωφέλιμο και όχι μία στρεσογόνα ρουτίνα τριών χρόνων με μηδενικό αποτέλεσμα.

3) Όριο ηλικίας συνταξιοδότησης

Έχει παρατηρηθεί ότι με εκπαιδευτικούς μικρότερης ηλικίας είναι πιο εύκολο να επιτευχθεί μια πιο βαθιά επικοινωνία με τους μαθητές και να γίνει το μάθημα πιο αλληλεπιδραστικό. Για να πραγματοποιηθεί αυτό είναι αναγκαίο να γίνονται προσλήψεις νέων εκπαιδευτικών συχνότερα. Οι μεγαλύτεροι σε ηλικία εκπαιδευτικοί όταν κλείσουν τα 58 (58 διότι κατανοούμε ότι δεν υπάρχουν και τόσοι πολλοί νέοι εκπαιδευτικοί) θα μετατίθενται σε κάποια άλλη υπηρεσία ή θα παίρνουν κάποιο επίδομα μέχρι να συνταξιοδοτηθούν στα 67, υπό τον όρο πως δεν θα εργάζονται κάπου αλλού. Διαφορετικά θα απαλλάσσονται από τα καθήκοντα του εκπαιδευτικού και θα εξασκούν κάποιο διαφορετικό επάγγελμα.

4) Ανακαίνιση και συντήρηση σχολικών υποδομών.

Το πρόβλημα με τις σχολικές υποδομές πλέον έχει γιγαντωθεί. Παραμελούνται συνεχώς, με αποτέλεσμα το περιβάλλον στο οποίο βρίσκονται τα παιδιά πολλές ώρες της ημέρας να μην είναι ούτε ασφαλές ούτε ευχάριστο. Γι” αυτό θα πρέπει να πραγματοποιηθούν ανακαινίσεις σε  όλα τα λύκεια της χώρας και να εφαρμόζονται αυστηροί κανόνες συντήρησης και έλεγχοι τουλάχιστον δύο φορές τον χρόνο. Επιπλέον, θα θέλαμε να χρηματοδοτηθεί πρόγραμμα αγοράς και εγκατάστασης νέου εξελιγμένου τεχνολογικού εξοπλισμού.

5) Καινούρια βιβλία και νέα μαθήματα

Το σχολείο εκτός από πηγή γνώσης θα έπρεπε να γίνει και φορέας αξιών και αρχών ζωής. θα έπρεπε να διδάσκει τη ζωή και θέματα τα οποία αφορούν άμεσα τους εφήβους. Γι” αυτό, λοιπόν, προτείνουμε να αντικατασταθούν κάποια μαθήματα γενικής παιδείας (τουλάχιστον για 2 ώρες την εβδομάδα) με μαθήματα όπως σεξουαλική αγωγή και δεξιότητες (πρώτες βοήθειες, σωστές διατροφικές συνήθειες, προστασία από ουσίες, προστασία παραπλάνησης στο διαδίκτυο). Επιπλέον θα πρέπει να τυπωθούν νέα βιβλία, προσαρμοσμένα στη νέα ύλη και στα νέα μαθήματα με ανανεωμένες γνώσεις.

-Καβάτου Μαρια  Α2

-Ιωαννίδου Ευστρατία Α2

-Ζαχαριάδου Χριστίνα Α2

Από την αρχαιότητα, άρχισαν οι μεγάλοι φιλόσοφοι της εποχής όπως ο Πλάτωνας και ο Αριστοτέλης να μελετούν τον τρόπο που επηρεάζει η μουσική τον ανθρώπινο ψυχισμό καθώς επίσης και τον τρόπο που αλληλεπιδρά με την υγεία του. Όσον αφορά το θέμα της υγείας του ατόμου, η μουσική παίζει σημαντικό ρόλο στην ίαση ασθενειών τόσο σωματικών όσο και ψυχικών. Κι αυτό έχει να κάνει άμεσα με την ευεργετική δράση της επάνω στη λειτουργία του ατόμου. Πιο συγκεκριμένα, η μουσική έχει την δυνατότητα να μειώσει την αρτηριακή πίεση καθώς και να βελτιώσει την αναπνοή. Αυτό είναι αποτέλεσμα της επιρροής της επάνω σε νευρικούς υποδοχείς του σώματος, και έχει σαν αποτέλεσμα την μείωση του στρες και του άγχους, την επίτευξη της καλύτερης και απαρακώλυτης κυκλοφορίας του αίματος, ενώ συμβάλει στην αύξηση της αυτοπεποίθησης των ασθενών έχοντας σαν αποτέλεσμα την ταχύτερη ανάρρωσή τους.

Στο άκουσμα αγαπημένου τραγουδιού, ενεργοποιούνται τέσσερις νευροδιασπάστες. Η ντοπαμίνη, η σεροτονίνη, η ωκυτοκίνη και οι ενδορφίνες, που βελτιώνουν τη διάθεση και προκαλούν το αίσθημα της ευτυχίας. Στην εφηβεία όμως, η νευρολογική διαδικασία είναι πιο έντονη, εξαιτίας των αυξημένων ορμονών. Έτσι, δημιουργείται ισχυρή ψυχική σύνδεση με τα τραγούδια και αποτυπώνονται καλύτερα στη μνήμη του εφήβου. Οι εμπειρίες που προκαλούν έντονα συναισθήματα, μετατρέπονται σε ισχυρές μνήμες, που δύσκολα κάποιος ξεχνάει. Το ίδιο συμβαίνει και με τη μουσική που ακούει.

Στην εφηβεία αρχίζει να διαμορφώνεται το μουσικό γούστο. Σε πολλές περιπτώσεις, οι νέοι δένονται τόσο πολύ με τη μουσική που τους αρέσει και βλέπουν τον εαυτό τους μέσα από αυτή. Επίσης, το είδος μουσικής που ακούν, αντικατοπτρίζει το χαρακτήρα και τις αξίες, ενώ πολλές φορές, με βάση αυτό, διαμορφώνεται η προσωπικότητά τους. Ακόμη, πολλές φορές οι έφηβοι διαμορφώνουν την άποψη τους για κάποιον, με βάση τα μουσικά του γούστα. Γι’ αυτό, η μουσική είναι από τα πρώτα θέματα συζήτησης, όταν γνωρίζουν νέα άτομα.

Τα μουσικά ακούσματα, λοιπόν, επηρεάζουν ριζικά τον άνθρωπο και κατέχουν ζωτικό ρόλο στη διάπλαση του χαρακτήρα του. Παράλληλα, του χαρίζουν την ικανότητα να εξωτερικεύει τα συναισθήματά του και να εκφράζει τον εσωτερικό του κόσμο, ενώ του προσφέρουν θετικά συναισθήματα και την επιθυμητή αυτοπραγμάτωση, σε συνδυασμό με τα σωματικά και πνευματικά οφέλη.

Ορφανίδου Ελένη και

Μπαρουξάκη Μαρία, Γ3

Αρχικά η τέχνη ανάγει τη δημιουργικότητα και διευρύνει τους πνευματικούς ορίζοντες. Ειδικότερα, παρέχει ποικίλα ερεθίσματα στους νέους μέσα από την ιστορία, τη ζωγραφική και τη μουσική, καθώς και συντελεί στην ολόπλευρη ψυχική τους ανάπτυξη αποφεύγοντας τη μονομέρεια. Ως εκ τούτου, καθιστά τους εφήβους δημιουργικούς και οξύνει την κρίση τους προσδίδοντάς τους εφόδια απαραίτητα για την ενήλικη ζωή τους.

Επιπλέον, κάθε μορφή τέχνης απαιτεί συγκέντρωση και πειθαρχία.     Συγκεκριμένα, μέσω της αφοσίωσης και της πολύωρης εξάσκησης με τον χορό και το θέατρο, για παράδειγμα, ο νέος μαθαίνει να θέτει έναν στόχο και να προσπαθεί να τον πετύχει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Προκειμένου, όμως, να υλοποιήσει τα όνειρά του, είναι αδήριτη ανάγκη να αναπτύξει τις κοινωνικές και συλλογικές του ικανότητες και να μάθει να λειτουργεί αρμονικά στο πλαίσιο μίας ευρύτερης ομάδας. Έτσι θα μπορέσει να εξελιχθεί τόσο ατομικά όσο και κοινωνικά.

Η τέχνη, λοιπόν, συνεισφέρει σημαντικά όχι μόνο στην ψυχοσύνθεση των μαθητών, αλλά και στην επίτευξη στόχων και στη συλλογικότητα. Ωστόσο, με την πάροδο του χρόνου, η αξία της τέχνης κινδυνεύει να αλλοιωθεί μιας και τα νέα παιδιά δεν έρχονται σε συχνή επαφή με αυτήν. Γι’ αυτό, είναι επιτακτικό το σχολείο να ενισχύσει αυτήν τη σχέση με την πραγματοποίηση πολλαπλών δραστηριοτήτων.

Δεν υπάρχει καλύτερος χώρος για να ανανεωθεί η σχέση του παιδιού με την τέχνη από το μουσείο. Μέσω της επίσκεψης σε μουσείο, μεταλαμπαδεύονται ηθικές αξίες και παραδόσεις στα παιδιά αφού αναβιώνουν την ιστορία των σπουδαιότερων έργων τέχνης. Κατά συνέπεια, είναι μία εμπειρία, η οποία μετατρέπει τη γνώση σε κάτι χειροπιαστό κι ελκυστικό για τους νέους.

Επιπρόσθετα, η συμμετοχή των νέων στη δημιουργία καλλιτεχνικών δρωμένων αποτελεί έναν από τους αποτελεσματικότερους τρόπους να έρθουν άμεσα σε επαφή με την τέχνη. Η διοργάνωση μουσικών και θεατρικών παραστάσεων μπορεί να εμφυσήσει σε αυτούς την αγάπη για την τέχνη. Επομένως, εξασφαλίζεται η βιωματική σχέση των μαθητών με τις διαφορετικές μορφές τέχνης και η κατανόηση του μεγαλείου της.

Η τέχνη, λοιπόν, είναι βαθιά ριζωμένη στην ψυχή όλων των ανθρώπων αφού αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της καθημερινότητάς τους. Προωθεί ηθικές αρετές για τη συνοχή των πολιτών και την καλύτερη κατανόηση του κόσμου. Με την τέχνη, οι άνθρωποι μπορούν να εκφράζουν πτυχές του εαυτού τους τις οποίες δεν μπορούν να αναδείξουν με κανέναν άλλο τρόπο.

Ελένη Μάγγαλου

Ελένη Κωνσταντινίδου, Γ3

Οι φυλακές και τα ψυχιατρικά ιδρύματα αποκαλούνται σωφρονιστικά ιδρύματα καθώς ο ρόλος τους είναι να συμμορφώνουν και όχι να τιμωρούν. Η θανατική ποινή ακυρώνει τον ρόλο αυτών των εγκαταστάσεων καθώς αφαιρώντας την ζωή ενός εγκληματία, δεν του δίνεται η ευκαιρία να επανενταχτεί στην κοινωνία και να επανορθώσει ως λειτουργικό μέλος της.

Μπορεί με τη θανατική ποινή να επέρχεται η ψυχική δικαίωση της οικογένειας του θύματος, αλλά με τον θάνατο του δράστη το έγκλημα δεν αναιρείται. Άλλωστε η θανάτωση του δράστη είναι μια απόφαση την οποία δεν την παίρνει το ίδιο το θύμα, αλλά η οικογένειά του για λογαριασμό του, χωρίς να είναι σίγουρη αν και το θύμα θα είχε την ίδια επιθυμία.

Πιθανόν η θανατική ποινή να προσφέρει κάποιου είδους λαϊκής δικαιοσύνης καθώς ο θάνατος θεωρείται η μόνη αρμόζουσα τιμωρία για ειδεχθή εγκλήματα, αλλά στην πραγματικότητα η θανατική ποινή αποτελεί ένα μέσο με το οποίο αποδίδεται «άδικη» δικαιοσύνη, καθώς ένας άδικος χαμός δεν μπορεί να ανταποδοθεί με τη θανάτωση του δράστη.

Η θανατική ποινή με τον βάναυσο και απάνθρωπο χαρακτήρα της προκαλεί το κοινό αίσθημα, φανατίζει και εξάπτει το μίσος διχάζοντας την κοινωνία. Γενικά, η χαλάρωση ή η υπερβολική αυστηρότητα στην επιβολή των ποινών μπορεί να λειτουργήσει καταλυτικά για την κοινωνική σταθερότητα, επιφέροντας αναταραχές, συγκρούσεις, αναρχία και να οδηγήσει ακόμη και σε διάλυση της κοινωνίας. Όλα αυτά αποδεικνύουν την αναποτελεσματικότητα του σωφρονιστικού συστήματος να διατηρεί την έννομη τάξη με ποιοτικότερα προληπτικά μετρά και να οδηγεί στην ηθική καταρράκωση της κοινωνίας.

Το τελευταίο καρφί στο φέρετρο της θανατική ποινής είναι η δικαστική πλάνη και η αμφιλεγόμενη στάση κατά των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Κανένα δικαστήριο δεν είναι τέλειο και είναι αναπόφευκτο πως αθώοι άνθρωποι καταλήγουν πίσω από τα κάγκελα. Με την επιβολή της θανατικής ποινής σφραγίζεται η μοίρα αθώων που ενδεχομένως θα τους αφαιρεθεί ασκόπως η ζωή. Ο φυλακισμένος μπορεί να επαναδικαστεί και να αναγνωριστεί η αθωότητά τους και ίσως να αποζημιωθεί σε αντίθεση με έναν νεκρό. Η ζωή ενός αθώου δεν μπορεί ποτέ να ισοσταθμιστεί με τις ζωές χιλιάδων εγκληματιών.

Συμπερασματικά η θανατική όχι μόνο δεν δίνει λύση στη εγκληματικότητα, αλλά συχνά χρησιμοποιείται για να επιβάλλονται αυταρχικές κυβερνήσεις στον λαό η να αποπροσανατολίζονται οι πολίτες από τα πραγματικά οικονομικά προβλήματα. Η λύση στο πρόβλημα της εγκληματικότητας δεν επέρχεται μέσα από εξοντωτικές ποινές, αλλά με την επιλογή πολιτικών αποφάσεων που καταπολεμούν τα ίδια τα αίτια της.

Ορφανίδης Κωνσταντίνος, Γ3

Αρχικά, ο αριθμός των επισκεπτών έχει σημειώσει μεγάλα νούμερα τουρισμού στην Ελλάδα κάτι που σημαίνει ότι η οικονομία της χώρας φτάνει στα ύψη! Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τη δημιουργία νέων υποδομών (δρόμοι, αεροδρόμια, γέφυρες κ. ά) οι οποίες διευκολύνουν  την καθημερινότητα τουριστών και ντόπιων. Επιπλέον, δημιουργούνται νέες θέσεις εργασίας με την ανάπτυξη νέων ξενοδοχειακών μονάδων με συνέπεια την καταπολέμηση της ανεργίας.

Δεύτερον, ο τουρισμός συμβάλλει στην ανάδειξη των μνημείων και των κτηρίων με αποτέλεσμα την επισκεψιμότητα τους και από τους  Έλληνες και όχι μόνο από τους ξένους τουρίστες. Έτσι, η χώρα μας γίνεται γνωστή παγκοσμίως για τα αρχαία της και τον πολιτισμό της. Μην ξεχνάμε πως τα social media τα οποία χρησιμοποιούνται κυρίως από τη νέα γενιά έχουν βοηθήσει αποτελεσματικά στην προώθηση του τουρισμού στο εξωτερικό, διαφημίζοντας τα πανέμορφα τοπία της, πέρα από τα αξιοθέατά της.

Ας μη ξεχνάμε όμως ότι αυτό δε σημαίνει πως δεν υπάρχουν αρνητικές επιπτώσεις στην Ελλάδα γενικότερα. Μία από τις βασικότερες συνέπειες είναι η οικολογική καταστροφή. Δυστυχώς, οι επισκέπτες δε σέβονται το περιβάλλον μας και αυτό φαίνεται από τις πράξεις τους  (πετώντας σκουπίδια, λύματα από ξενοδοχειακές μονάδες, καταστρέφοντας  σημαντικούς βιοτόπους ,προκαλώντας ηχορύπανση σε περιοχές με τουριστικό συνωστισμό που ενοχλούν τους μόνιμους κατοίκους).

Ο τουρισμός είναι μια από τις μεγαλύτερες πηγές εσόδων της χώρας μας για αυτό πρέπει να συμβάλλουμε όλοι οι πολίτες στη καλύτερη διαχείριση ώστε να αποδίδει τα μέγιστα οφέλη για τη χώρα μας.

Μίχου Κωνσταντίνα

Δήμητρα Μουτίδου, Γ3

Ο σχολικός εκφοβισμός κλιμακώνεται επικίνδυνα τα τελευταία χρόνια. Στην πραγματικότητα, το φαινόμενο του σχολικού εκφοβισμού δύσκολα μπορεί να οριστεί αφού εκδηλώνεται με διάφορες μορφές. Οι εκδηλώσεις αυτές μπορούν να πάρουν τη μορφή της σωματικής και λεκτικής  βίας και εκφράζονται με διάφορα πειράγματα, παρατσούκλια, κοροϊδία, διάδοση φημών, εξύβριση, ταπείνωση, εξευτελισμός, ρατσιστικά σχόλια, απειλές, ξυλοδαρμούς και τρομοκρατία. Μια άλλη μορφή σχολικού εκφοβισμού είναι η σεξουαλική παρενόχληση που χαρακτηρίζεται από σεξουαλικά ταπεινωτικά σχόλια, ανεπιθύμητα αγγίγματα, εξαναγκασμός του θύματος να παρακολουθεί ή να συμμετέχει ενεργά σε σεξουαλικές πράξεις. Τα τελευταία χρόνια προστέθηκε και άλλη μια μορφή, αυτή του διαδικτυακού εκφοβισμού (cyber bullying).

Οι επιπτώσεις του σχολικού εκφοβισμού είναι ποικίλες, σοβαρές και μακροχρόνιες και αφορούν στα παιδιά που θυματοποιούνται, αλλά και τα παιδιά θύτες, καθώς επίσης και τα παιδιά παρατηρητές. Η τελευταία κατηγορία αναφέρεται στους μαθητές οι οποίοι παραμένουν αμέτοχοι χωρίς να υποστηρίζουν ή να προστατεύουν μία από τις δύο πλευρές. Συνήθως αισθάνονται άβολα και αναποφάσιστοι σχετικά με το ποιος είναι ο υπεύθυνος ή αν το θύμα άξιζε της συγκεκριμένης αντιμετώπισης ή όχι.

Οι μαθητές και οι μαθήτριες του σχολείου μας και συγκεκριμένα του περσινού τμήματος Α2, στο πλαίσιο προγράμματος για τα ανθρώπινα δικαιώματα, δημιουργήσαμε ένα βίντεο για τον σχολικό εκφοβισμό, με σκοπό να ευαισθητοποιήσουμε τους συμμαθητές και τις συμμαθήτριές μας. Το βίντεο μας το στείλαμε στο ¨Χαμόγελο του παιδιού» και αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα «Μίλα τώρα»

https://www.milatora.gr/post/%CF%84%CE%BF-4%CE%BF-%CE%B3%CE%B5%CE%BB-%CE%B4%CF%81%CE%AC%CE%BC%CE%B1%CF%82-%CE%B5%CE%BD%CE%AC%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%BF-bullying-%CE%BC%CE%AF%CE%BB%CE%B1-%CF%84%CF%8E%CF%81%CE%B1

Κατερίνα: Σε ποια ηλικία ξεκινήσατε να γράφετε ποίηση;

Κυριάκος Συφιλτζόγλου: Ξεκίνησα από το δημοτικό, αλλά στο λύκειο ένιωσα ότι πραγματικά γράφω ποίηση και τότε τη μοιράστηκα με κοντινούς μου φίλους.

Μαρκέλλα: Είχατε κάποιο ερέθισμα από τον συγγενικό σας περιβάλλον;

Κ. Σ.: Όχι, η αγάπη μου για τα βιβλία και το γράψιμο ήρθε μέσω μιας φιλόλογου στο σχολείο. Τότε ένιωσα ότι βρήκα έναν επιπλέον κόσμο.

Κατ.: Τι είναι για εσάς η ποίηση;

Κ. Σ: Είναι ένας επιπλέον μαγικός, θα έλεγα, κόσμος.

Μαρ.: Είναι αλήθεια ότι οι ποιητές ζουν μέσα από την σκέψη τους;

Κ. Σ.: Μπορώ να πω πως ναι. Πολλές φορές όλα τα φιλτράρουν με έναν ποιητικό τρόπο, καθώς υπάρχει και μια «ποιητική πραγματικότητα».

Κατ.: Πώς πήρατε την απόφαση να εκδώσετε τα ποιήματά σας;

Κ. Σ.: Σκέφτηκα ότι ήταν η ευκαιρία μου και ότι αυτό που κάνω θέλω να το δω σε βιβλίο και να βγει στην κυκλοφορία. Θυμάμαι, επίσης, την πρώτη φορά που αντίκρισα το βιβλίο μου στη βιτρίνα ενός βιβλιοπωλείου ανάμεσα σε άλλα. Ήταν ένα μοναδικό και αξέχαστο συναίσθημα!

Μαρ.: Ωστόσο πέρα από την ποίηση ασχολείστε και με την φωτογραφία. Ποιο από τα δύο προτιμάτε;

Κ. Σ.: Σαν πράξη η φωτογραφία είναι πιο εύκολη και την κάνεις οποιαδήποτε ώρα χωρίς να χρειάζεται σκέψη και έμπνευση σε αντίθεση με το γράψιμο.

Μαρ.: Έχει τύχει να φωτογραφίσετε κάτι το οποίο αποτέλεσε αργότερα πηγή έμπνευσης για εσάς ώστε να γράψετε ένα ποίημα;

Κ. Σ.: Ναι, μου έχει συμβεί και την έμπνευση αυτήν την έχω εγκιβωτίσει μέσα στον λόγο.

Κατ.: Την ασχολία σας με τη φωτογραφία πότε την ξεκινήσατε;

Κ. Σ.: Περίπου το 2005 με μία παλιά φωτογραφική μηχανή με την οποία έβγαζα ασπρόμαυρες φωτογραφίες. Πιο συστηματικά, ωστόσο, το ’13 με μία νέα μηχανή. Είναι ωραίο να «παντρεύονται» διάφορες μορφές τέχνης, πράγμα που επιχείρησα και εγώ καθώς όλων των ειδών οι τέχνες έχουν κοινές ρίζες. Το σημαντικό  είναι πώς θέλει κανείς να βλέπει τον κόσμο.

Κατ.: Αυτήν τη χρονική περίοδο με τι ασχολείστε περισσότερο;

Κ. Σ.: Με τη φωτογραφία. Όσον αφορά την ποίηση είναι για εμένα μια περίοδος ανάπαυλας.

Κατ.: Ήταν από μικρός το όνειρό σας να ασχοληθείτε με την τέχνη;

Κ. Σ.: Όχι, τότε δεν μπορούσα να μεταφράσω την τέχνη ως επάγγελμα. Δεν το φανταζόμουν ποτέ ωστόσο σταδιακά το υποστήριξα.

Μαρ.: Αποτέλεσε  κάποιος ποιητής πηγή έμπνευσης για εσάς;

Κ. Σ.: Ίσως στον τρόπο γραφής, χωρίς να το καταλάβω, με επηρέασε μέχρι ένα σημείο ο Ντίνος Χριστιανόπουλος και στα κλεισίματα των ποιημάτων ο Μανώλης Αναγνωστάκης.

Κατ.: Οι τότε προτιμήσεις σας διαφέρουν από τις σημερινές;

Κ. Σ.: Όχι ιδιαίτερα. Ωστόσο, καταλαβαίνω ότι «επιστρέφω», όχι τόσο στον Ελύτη, στον Καρούζο και στη Δημουλά, αλλά στον Σεφέρη, στον Σολωμό και στον Καβάφη. Όταν ήμουν πιο νέος μου άρεσε πολύ η αμερικάνικη ποίηση, ωστόσο τώρα δεν με ενθουσιάζει, με εξαίρεση τον Μπουκόφσκι, ο οποίος είναι από μόνος του ένα είδος. Επιστρέφω, επίσης, σε ποιητές που δεν είναι τόσο γνωστοί.

Κατ.: Ποιους/Ποιες ποιητές/ποιήτριες Έλληνες ή ξένους διαβάζετε περισσότερο;

Κ. Σ.: Κυρίως αυτούς που είπα και προηγουμένως, Σεφέρη, Χριστιανόπουλο, Αναγνωστάκη, Κάλβο, Καβάφη, Σολωμό, Τόμας Έλιοτ, με αγαπημένο τον Σεφέρη. Αλλά και γυναίκες, όπως η Τζένη Μαστοράκη και η Έμιλι Ντίκινσον. Ένα διάστημα, επίσης, έψαχνα πολύ την αφρικανική ποίηση. Είχα περιέργεια να δω τι εμπνέει έναν Αφρικανό…, έναν Σουηδό, έναν Ιάπωνα…

Μαρ.: Παρατηρήσατε μεγάλες διαφορές ανάμεσα στα ελληνικά και στα ξένα ποιήματα;

Κ. Σ.: Πάνω κάτω τα θέματα είναι ίδια. Θέματα όπως ο χρόνος, ο θάνατος, ο έρωτας… Το σημαντικό είναι ο τρόπος που τα αποδίδεις κάθε φορά και η μορφή που τους  δίνεις. Έχουμε θεωρώ ανάγκη «να μπαίνει διαφορετικό φως από διαφορετικά παράθυρα».

Μαρ.: Και μια τελευταία ερώτηση. Έχετε κάποιον συγκεκριμένο χώρο ή χρόνο που γράφετε ποίηση;

Κ. Σ.: Όχι. Θεωρώ ότι το ποίημα δεν σου ζητάει ούτε τόπο κατοικίας, ούτε χρόνο. Αρκεί να έχεις κάπου να το αποτυπώσεις ή να το θυμάσαι ή αυτό που λέγανε πάντα οι παλιοί: «ένα στυλό και ένα σημειωματάριο μαζί». Τώρα βέβαια υπάρχουν και τα κινητά, ωστόσο είναι αλλιώς ο παραδοσιακός τρόπος.

Μαρκέλλα, Κατερίνα: Σας ευχαριστούμε πάρα πολύ!!!

Κ. Συφιλτζόγλου: Κι εγώ σας ευχαριστώ!

Από τις μαθήτριες:  Καλόφα  Κατερίνα και  Κοσμίδου Μαρκέλλα, (Β3)

Εμείς οι έφηβοι βρισκόμαστε σε μία μεταβατική ηλικία κατά την οποία έχουμε πολλές υποχρεώσεις που πρέπει να διευθετήσουμε και πολλές αποφάσεις που πρέπει να πάρουμε μόνοι μας και με αυτογνωσία. Αυτές οι αποφάσεις είναι πολύ σημαντικές καθώς θα καθορίσουν το μέλλον μας. Αυτό δημιουργεί ένα αποπνικτικό κλίμα για τον/την κάθε έφηβο/η καθώς δεν είναι εξοικειωμένος/η με αυτού του είδους τις ενέργειες. Αποτέλεσμα αυτών είναι η εμφάνιση ενός έντονου και ακατάπαυστου άγχους.
Το άγχος, όμως, επηρεάζει αρνητικά τη ζωή μας. Για τον λόγο αυτό, πρέπει να καταπολεμάται όσο το δυνατόν γρηγορότερα, πράγμα που σύμφωνα με πολλούς είναι ακατόρθωτο.

Ωστόσο, η άποψη αυτή δεν ευσταθεί, καθώς, σύμφωνα με έρευνες, έχει αποδειχθεί ότι υπάρχουν διάφοροι τρόποι με τους οποίους μπορεί κάποιος να το αντιμετωπίσει. Μερικοί από αυτούς είναι οι εξής:
Η σωματική άσκηση βελτιώνει την κυκλοφορία του αίματος, γεγονός που απελευθερώνει ορμόνες οι οποίες ενισχύουν τη συναισθηματική μας κατάσταση..
Η σωστή διατροφή είναι εξίσου σημαντικός παράγοντας καταπολέμησης του άγχους. Η επιλογή φρούτων και λαχανικών και η αποφυγή των snacks με υψηλές θερμίδες είναι σύμμαχος της διαχείρισης του άγχους. Σύμφωνα με μελέτες τα ωμέγα-3 λιπαρά οξέα είναι από τις πιο σημαντικές ουσίες κατά του στρες.
Ο ύπνος είναι, επίσης, πολύ σημαντικός καθώς ξεκουράζεται τόσο το μυαλό όσο και το σώμα και έτσι μπορούμε να αποδώσουμε καλύτερα..

Τέλος, εξίσου βοηθητική είναι και η απαλή μουσική η οποία επιδρά θετικά στον εγκέφαλο και μειώνει την κορτιζόλη, μία ορμόνη που συνδέεται άμεσα με το στρες.

Από τη μαθήτρια:

Καλόφα  Κατερίνα (Β3)

Τεχνολογία: κίνδυνοι και προστασία

Είναι ευρέως γνωστό ότι η τεχνολογία εξελίσσεται με ραγδαίους ρυθμούς και οι άνθρωποι έρχονται συνεχώς αντιμέτωποι με νέα τεχνολογικά επιτεύγματα. Ειδικότερα οι νέοι δαπανούν τον χρόνο τους ασχολούμενοι με τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, φορέα που μπορεί να είναι λυσιτελής από την μια, αλλά από την άλλη να ελλοχεύει αρκετούς κινδύνους.

Συχνά οι χρήστες των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης αντί να τα χρησιμοποιούν επικουρικά στις διαπροσωπικές τους σχέσεις,  φτάνουν στο σημείο να τις υποκαθιστούν  με τη διαδικτυακή επικοινωνία.  Περιορίζουν, δηλαδή, δραστικά την άμεση επαφή και τη δια ζώσης συνομιλία και συναναστροφή και προτιμούν την εικονική μορφή της επικοινωνίας. Η επιλογή αυτή όμως, εντείνει το αίσθημα της μοναξιάς, καθώς δεν προσφέρει τα ψυχικά οφέλη της πρόσωπο με πρόσωπο συνομιλίας.

Συνάμα, οι φιλίες και οι γνωριμίες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης δεν βασίζονται πάντοτε στην ειλικρίνεια και στην πραγματική προσωπικότητα των ατόμων, αφού οι χρήστες έχουν την τάση να παρουσιάζουν στα προφίλ τους μια διαφορετική και κυρίως ωραιοποιημένη εικόνα του εαυτού και της ζωής τους. Δημιουργούνται, έτσι, σχέσεις επικοινωνίας οι οποίες στηρίζονται σε μια παραποιημένη εντύπωση για τον χαρακτήρα και για την αληθινή φύση των επιμέρους ατόμων.

Κάθε χρήστης των μέσων αυτών θα πρέπει να προφυλάσσει τα προσωπικά του δεδομένα και να μη δημοσιεύει αλόγιστα στοιχεία της προσωπικής του ζωής, καθώς δεν μπορεί πάντοτε να ελέγχει απόλυτα ποιοι θα είναι οι αποδέκτες αυτών των πληροφοριών. Θα πρέπει, συνάμα, να είναι πολύ προσεκτικός και επιφυλακτικός απέναντι σε μηνύματα και προσκλήσεις που τυχόν δέχεται από άτομα που δεν γνωρίζει. Όπως στην πραγματική ζωή, έτσι και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης υπάρχουν και δρουν άνθρωποι χαμηλής ηθικής και κακόβουλων προθέσεων.

Οι γονείς από τη δική τους πλευρά, έχουν τη δυνατότητα να διαδραματίσουν έναν ιδιαίτερα αποτελεσματικό ρόλο  στην προστασία των ανηλίκων από τη λανθασμένη χρήση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και από την υπερβολική έκθεση σε αυτά. Βασικό, λοιπόν, ζητούμενο σε πρώτο επίπεδο είναι η ενίσχυση και η ενθάρρυνση της κοινωνικότητας των νέων, με ποικίλες δραστηριότητες και δημιουργικό καθημερινό πρόγραμμα, ώστε να μην παρασύρονται από τα θέλγητρα του διαδικτυακού εικονικού κόσμου.

Δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι η τεχνολογία διαδραματίζει καίριο ρόλο στις διαπροσωπικές σχέσεις των ανθρώπων και λειτουργεί ως φορέας κοινωνικοποίησης. Εντούτοις, η ίδια και τα “social media” μπορούν να επιφέρουν σημαντικές αρνητικές επιπτώσεις στον άνθρωπο και ειδικά στους νέους. Για αυτό είναι αδήριτη ανάγκη να μεριμνήσουν όλοι οι φορείς, όπως και οι ίδιοι οι χρήστες, για την πιο ασφαλή περιήγηση τους στο διαδίκτυο, ώστε να προστατευτούν από τους ενδεχόμενους κινδύνους.

 Από τις μαθήτριες:

Ραφαέλα Μαυροπούλου και

Ραφαηλία Κουμουστιβίδου  (Γ3)

Τώρα μπορείς να σπουδάσεις για ένα πτυχίο με κύριο μάθημα για τον Harry Styles! Και γιατί όχι;

Ο Harry Styles αποτελεί ένα από τα μουσικά είδωλα της εποχής μας. Ανάμεσα στις ποικίλες ανησυχίες του, έχει δείξει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τα κοινωνικά ζητήματα, κάτι που ίσως είναι εύστοχο, δεδομένου ότι στις τελευταίες ειδήσεις που σχετίζονται με τον Styles , αυτά έχουν εμπλακεί σε κάποιο βαθμό. Από την επόμενη άνοιξη, το Πανεπιστήμιο του Τέξας θα προσφέρει ένα μάθημα με τίτλο «Harry Styles and the Cult of Celebrity : Identity, the Internet and European Pop Culture».

Το συγκεκριμένο μάθημα αποτελεί «παιδί» του  Dr Louie Dean Valencia, αναπληρωτή καθηγητή ιστορίας, ο οποίος πέρασε μεγάλο μέρος της πανδημίας γράφοντας ένα βιβλίο για τον Styles! Το μάθημά του  θα επικεντρωθεί στο πώς η  καριέρα του τραγουδιστή και ηθοποιού σχετίζεται με τη σύγχρονη διασημότητα και με «ερωτήματα φύλου και σεξουαλικότητας, φυλής, τάξης, έθνους, και παγκοσμιοποίησης, μέσων ενημέρωσης , μόδας, κουλτούρας θαυμαστών, κουλτούρας διαδικτύου και καταναλωτισμού».

Με την ανακοίνωση του μαθήματος οValencia  πρόσθεσε ότι οι 20  φοιτητές/τριες  που επιλέχθηκαν, θα μάθουν επίσης «σύνθετες  δεξιότητες» όπως αξιολόγηση πηγών και επεξεργασία ήχου και – με έναν υπαινιγμό δυσφορίας – «πώς να διαχειρίζονται μία καμπάνια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης».

Ο εικοσιοκτάχρονος Άγγλος τραγουδιστής, συνθέτης, και ηθοποιός έχει πρωταγωνιστήσει σε ταινίες , όπως «Don’t Worry Darling», «Dunkirk»  και «My Policeman». Παρόλα αυτά, δεν είναι η πρώτη διασημότητα που ενέπνευσε τα Πανεπιστημιακά μαθήματα.

Οι παραδοσιακοί μπορεί και να σηκώσουν τα φρύδια τους σε ένα πανεπιστημιακό μάθημα που ακούγεται ανησυχητικά απολαυστικό. Ωστόσο, δεν είναι το μόνο. Η Taylor Swift ξεκίνησε ως μάθημα στο Ινστιτούτο Clive Davis του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης.  Εκτός από αυτό, σε πανεπιστήμια έχουν ξεκινήσει μαθήματα για τους Beatles, την Beyonce και τη Lady Gaga.

O Dr Louie Dean Valencia, επίκουρος καθηγητής Ψηφιακής Ιστορίας και Συντονιστής του Κέντρου Δημόσιας Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο του Τέξας, ανακοίνωσε στο Twitter : «Είναι επίσημο … επίσημο! Διδάσκω το πρώτο πανεπιστημιακό μάθημα στον κόσμο για το έργο του Harry Styles. Θα λάβει χώρα την Άνοιξη του 2023 στο Πανεπιστήμιο του Τέξας».

Μαντέψτε τώρα πού θα  κάνουν την πτυχιακή τους οι fan  του  Harry Styles !!

Από τις μαθήτριες:

Παπαδοπούλου Κατερίνα και

Μασάλη  Σωτηρία, Γ3