Από μαθήτριες του Α2

*αφορά τη λυκειακή ζωή

1)Μείωση διδακτέας ύλης και περιορισμοί στην τράπεζα θεμάτων

Προτείνουμε τη μείωση της διδακτέας ύλης, διότι πιστεύουμε πως αυτό θα συμβάλει στην επίλυση βασικών προβλημάτων της λυκειακής ζωής. Οι καθηγητές είναι αναγκασμένοι να καλύψουν περισσότερη ύλη απ’ αυτή που έχουν την δυνατότητα να καλύψουν σε ορισμένο χρονικό διάστημα. Έτσι δεν τους δίδεται το περιθώριο να κάνουν το μάθημα ευχάριστο και αποτελεσματικό.

Από την άλλη, τα παιδιά καταφεύγουν στα φροντιστήρια, επιβαρύνοντας τον εαυτό τους και τους γονείς τους και καθιστώντας το σχολείο ανούσιο και τους καθηγητές αναγκασμένους να υφίστανται μία κατάσταση συνεχούς υποτιμητικής αντιμετώπισης, στην οποία αισθάνονται πως η δουλειά τους δεν έχει νόημα.

Εφόσον πετύχουμε τη μείωση της ύλης, θα θέλαμε να εφαρμοστούν επιπλέον περιορισμοί στην τράπεζα θεμάτων, ώστε αυτή να περιέχει ουσιώδη και χρήσιμα θέματα τα οποία τα παιδιά θα θυμούνται εύκολα και όχι ανούσιες λεπτομέρειες που ξεχνιούνται αμέσως μετά τις εξετάσεις.

2) Λύκειο ανεξάρτητο από το πανεπιστήμιο

Προτείνουμε το λύκειο να είναι ανεξάρτητο από το πανεπιστήμιο. Στο λύκειο αποκτώνται βασικές αρχές και αξίες και καλλιεργούνται κοινωνικές δεξιότητες και νοητική οξυδέρκεια. Δυστυχώς έχει καταλήξει να έχει μοναδικό στόχο τις πανελλήνιες εξετάσεις, αντί να ενθαρρύνει τους μαθητές να ακολουθήσουν κάτι που όντως αγαπάνε και κάτι που θα έχει θετικό αντίκτυπο  στην κοινωνία.

Με την πρόταση αυτή θέλουμε να δημιουργήσουμε ένα λύκειο αληθινά αποτελεσματικό και ωφέλιμο και όχι μία στρεσογόνα ρουτίνα τριών χρόνων με μηδενικό αποτέλεσμα.

3) Όριο ηλικίας συνταξιοδότησης

Έχει παρατηρηθεί ότι με εκπαιδευτικούς μικρότερης ηλικίας είναι πιο εύκολο να επιτευχθεί μια πιο βαθιά επικοινωνία με τους μαθητές και να γίνει το μάθημα πιο αλληλεπιδραστικό. Για να πραγματοποιηθεί αυτό είναι αναγκαίο να γίνονται προσλήψεις νέων εκπαιδευτικών συχνότερα. Οι μεγαλύτεροι σε ηλικία εκπαιδευτικοί όταν κλείσουν τα 58 (58 διότι κατανοούμε ότι δεν υπάρχουν και τόσοι πολλοί νέοι εκπαιδευτικοί) θα μετατίθενται σε κάποια άλλη υπηρεσία ή θα παίρνουν κάποιο επίδομα μέχρι να συνταξιοδοτηθούν στα 67, υπό τον όρο πως δεν θα εργάζονται κάπου αλλού. Διαφορετικά θα απαλλάσσονται από τα καθήκοντα του εκπαιδευτικού και θα εξασκούν κάποιο διαφορετικό επάγγελμα.

4) Ανακαίνιση και συντήρηση σχολικών υποδομών.

Το πρόβλημα με τις σχολικές υποδομές πλέον έχει γιγαντωθεί. Παραμελούνται συνεχώς, με αποτέλεσμα το περιβάλλον στο οποίο βρίσκονται τα παιδιά πολλές ώρες της ημέρας να μην είναι ούτε ασφαλές ούτε ευχάριστο. Γι” αυτό θα πρέπει να πραγματοποιηθούν ανακαινίσεις σε  όλα τα λύκεια της χώρας και να εφαρμόζονται αυστηροί κανόνες συντήρησης και έλεγχοι τουλάχιστον δύο φορές τον χρόνο. Επιπλέον, θα θέλαμε να χρηματοδοτηθεί πρόγραμμα αγοράς και εγκατάστασης νέου εξελιγμένου τεχνολογικού εξοπλισμού.

5) Καινούρια βιβλία και νέα μαθήματα

Το σχολείο εκτός από πηγή γνώσης θα έπρεπε να γίνει και φορέας αξιών και αρχών ζωής. θα έπρεπε να διδάσκει τη ζωή και θέματα τα οποία αφορούν άμεσα τους εφήβους. Γι” αυτό, λοιπόν, προτείνουμε να αντικατασταθούν κάποια μαθήματα γενικής παιδείας (τουλάχιστον για 2 ώρες την εβδομάδα) με μαθήματα όπως σεξουαλική αγωγή και δεξιότητες (πρώτες βοήθειες, σωστές διατροφικές συνήθειες, προστασία από ουσίες, προστασία παραπλάνησης στο διαδίκτυο). Επιπλέον θα πρέπει να τυπωθούν νέα βιβλία, προσαρμοσμένα στη νέα ύλη και στα νέα μαθήματα με ανανεωμένες γνώσεις.

-Καβάτου Μαρια  Α2

-Ιωαννίδου Ευστρατία Α2

-Ζαχαριάδου Χριστίνα Α2

Από την αρχαιότητα, άρχισαν οι μεγάλοι φιλόσοφοι της εποχής όπως ο Πλάτωνας και ο Αριστοτέλης να μελετούν τον τρόπο που επηρεάζει η μουσική τον ανθρώπινο ψυχισμό καθώς επίσης και τον τρόπο που αλληλεπιδρά με την υγεία του. Όσον αφορά το θέμα της υγείας του ατόμου, η μουσική παίζει σημαντικό ρόλο στην ίαση ασθενειών τόσο σωματικών όσο και ψυχικών. Κι αυτό έχει να κάνει άμεσα με την ευεργετική δράση της επάνω στη λειτουργία του ατόμου. Πιο συγκεκριμένα, η μουσική έχει την δυνατότητα να μειώσει την αρτηριακή πίεση καθώς και να βελτιώσει την αναπνοή. Αυτό είναι αποτέλεσμα της επιρροής της επάνω σε νευρικούς υποδοχείς του σώματος, και έχει σαν αποτέλεσμα την μείωση του στρες και του άγχους, την επίτευξη της καλύτερης και απαρακώλυτης κυκλοφορίας του αίματος, ενώ συμβάλει στην αύξηση της αυτοπεποίθησης των ασθενών έχοντας σαν αποτέλεσμα την ταχύτερη ανάρρωσή τους.

Στο άκουσμα αγαπημένου τραγουδιού, ενεργοποιούνται τέσσερις νευροδιασπάστες. Η ντοπαμίνη, η σεροτονίνη, η ωκυτοκίνη και οι ενδορφίνες, που βελτιώνουν τη διάθεση και προκαλούν το αίσθημα της ευτυχίας. Στην εφηβεία όμως, η νευρολογική διαδικασία είναι πιο έντονη, εξαιτίας των αυξημένων ορμονών. Έτσι, δημιουργείται ισχυρή ψυχική σύνδεση με τα τραγούδια και αποτυπώνονται καλύτερα στη μνήμη του εφήβου. Οι εμπειρίες που προκαλούν έντονα συναισθήματα, μετατρέπονται σε ισχυρές μνήμες, που δύσκολα κάποιος ξεχνάει. Το ίδιο συμβαίνει και με τη μουσική που ακούει.

Στην εφηβεία αρχίζει να διαμορφώνεται το μουσικό γούστο. Σε πολλές περιπτώσεις, οι νέοι δένονται τόσο πολύ με τη μουσική που τους αρέσει και βλέπουν τον εαυτό τους μέσα από αυτή. Επίσης, το είδος μουσικής που ακούν, αντικατοπτρίζει το χαρακτήρα και τις αξίες, ενώ πολλές φορές, με βάση αυτό, διαμορφώνεται η προσωπικότητά τους. Ακόμη, πολλές φορές οι έφηβοι διαμορφώνουν την άποψη τους για κάποιον, με βάση τα μουσικά του γούστα. Γι’ αυτό, η μουσική είναι από τα πρώτα θέματα συζήτησης, όταν γνωρίζουν νέα άτομα.

Τα μουσικά ακούσματα, λοιπόν, επηρεάζουν ριζικά τον άνθρωπο και κατέχουν ζωτικό ρόλο στη διάπλαση του χαρακτήρα του. Παράλληλα, του χαρίζουν την ικανότητα να εξωτερικεύει τα συναισθήματά του και να εκφράζει τον εσωτερικό του κόσμο, ενώ του προσφέρουν θετικά συναισθήματα και την επιθυμητή αυτοπραγμάτωση, σε συνδυασμό με τα σωματικά και πνευματικά οφέλη.

Ορφανίδου Ελένη και

Μπαρουξάκη Μαρία, Γ3

Αρχικά η τέχνη ανάγει τη δημιουργικότητα και διευρύνει τους πνευματικούς ορίζοντες. Ειδικότερα, παρέχει ποικίλα ερεθίσματα στους νέους μέσα από την ιστορία, τη ζωγραφική και τη μουσική, καθώς και συντελεί στην ολόπλευρη ψυχική τους ανάπτυξη αποφεύγοντας τη μονομέρεια. Ως εκ τούτου, καθιστά τους εφήβους δημιουργικούς και οξύνει την κρίση τους προσδίδοντάς τους εφόδια απαραίτητα για την ενήλικη ζωή τους.

Επιπλέον, κάθε μορφή τέχνης απαιτεί συγκέντρωση και πειθαρχία.     Συγκεκριμένα, μέσω της αφοσίωσης και της πολύωρης εξάσκησης με τον χορό και το θέατρο, για παράδειγμα, ο νέος μαθαίνει να θέτει έναν στόχο και να προσπαθεί να τον πετύχει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Προκειμένου, όμως, να υλοποιήσει τα όνειρά του, είναι αδήριτη ανάγκη να αναπτύξει τις κοινωνικές και συλλογικές του ικανότητες και να μάθει να λειτουργεί αρμονικά στο πλαίσιο μίας ευρύτερης ομάδας. Έτσι θα μπορέσει να εξελιχθεί τόσο ατομικά όσο και κοινωνικά.

Η τέχνη, λοιπόν, συνεισφέρει σημαντικά όχι μόνο στην ψυχοσύνθεση των μαθητών, αλλά και στην επίτευξη στόχων και στη συλλογικότητα. Ωστόσο, με την πάροδο του χρόνου, η αξία της τέχνης κινδυνεύει να αλλοιωθεί μιας και τα νέα παιδιά δεν έρχονται σε συχνή επαφή με αυτήν. Γι’ αυτό, είναι επιτακτικό το σχολείο να ενισχύσει αυτήν τη σχέση με την πραγματοποίηση πολλαπλών δραστηριοτήτων.

Δεν υπάρχει καλύτερος χώρος για να ανανεωθεί η σχέση του παιδιού με την τέχνη από το μουσείο. Μέσω της επίσκεψης σε μουσείο, μεταλαμπαδεύονται ηθικές αξίες και παραδόσεις στα παιδιά αφού αναβιώνουν την ιστορία των σπουδαιότερων έργων τέχνης. Κατά συνέπεια, είναι μία εμπειρία, η οποία μετατρέπει τη γνώση σε κάτι χειροπιαστό κι ελκυστικό για τους νέους.

Επιπρόσθετα, η συμμετοχή των νέων στη δημιουργία καλλιτεχνικών δρωμένων αποτελεί έναν από τους αποτελεσματικότερους τρόπους να έρθουν άμεσα σε επαφή με την τέχνη. Η διοργάνωση μουσικών και θεατρικών παραστάσεων μπορεί να εμφυσήσει σε αυτούς την αγάπη για την τέχνη. Επομένως, εξασφαλίζεται η βιωματική σχέση των μαθητών με τις διαφορετικές μορφές τέχνης και η κατανόηση του μεγαλείου της.

Η τέχνη, λοιπόν, είναι βαθιά ριζωμένη στην ψυχή όλων των ανθρώπων αφού αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της καθημερινότητάς τους. Προωθεί ηθικές αρετές για τη συνοχή των πολιτών και την καλύτερη κατανόηση του κόσμου. Με την τέχνη, οι άνθρωποι μπορούν να εκφράζουν πτυχές του εαυτού τους τις οποίες δεν μπορούν να αναδείξουν με κανέναν άλλο τρόπο.

Ελένη Μάγγαλου

Ελένη Κωνσταντινίδου, Γ3

Οι φυλακές και τα ψυχιατρικά ιδρύματα αποκαλούνται σωφρονιστικά ιδρύματα καθώς ο ρόλος τους είναι να συμμορφώνουν και όχι να τιμωρούν. Η θανατική ποινή ακυρώνει τον ρόλο αυτών των εγκαταστάσεων καθώς αφαιρώντας την ζωή ενός εγκληματία, δεν του δίνεται η ευκαιρία να επανενταχτεί στην κοινωνία και να επανορθώσει ως λειτουργικό μέλος της.

Μπορεί με τη θανατική ποινή να επέρχεται η ψυχική δικαίωση της οικογένειας του θύματος, αλλά με τον θάνατο του δράστη το έγκλημα δεν αναιρείται. Άλλωστε η θανάτωση του δράστη είναι μια απόφαση την οποία δεν την παίρνει το ίδιο το θύμα, αλλά η οικογένειά του για λογαριασμό του, χωρίς να είναι σίγουρη αν και το θύμα θα είχε την ίδια επιθυμία.

Πιθανόν η θανατική ποινή να προσφέρει κάποιου είδους λαϊκής δικαιοσύνης καθώς ο θάνατος θεωρείται η μόνη αρμόζουσα τιμωρία για ειδεχθή εγκλήματα, αλλά στην πραγματικότητα η θανατική ποινή αποτελεί ένα μέσο με το οποίο αποδίδεται «άδικη» δικαιοσύνη, καθώς ένας άδικος χαμός δεν μπορεί να ανταποδοθεί με τη θανάτωση του δράστη.

Η θανατική ποινή με τον βάναυσο και απάνθρωπο χαρακτήρα της προκαλεί το κοινό αίσθημα, φανατίζει και εξάπτει το μίσος διχάζοντας την κοινωνία. Γενικά, η χαλάρωση ή η υπερβολική αυστηρότητα στην επιβολή των ποινών μπορεί να λειτουργήσει καταλυτικά για την κοινωνική σταθερότητα, επιφέροντας αναταραχές, συγκρούσεις, αναρχία και να οδηγήσει ακόμη και σε διάλυση της κοινωνίας. Όλα αυτά αποδεικνύουν την αναποτελεσματικότητα του σωφρονιστικού συστήματος να διατηρεί την έννομη τάξη με ποιοτικότερα προληπτικά μετρά και να οδηγεί στην ηθική καταρράκωση της κοινωνίας.

Το τελευταίο καρφί στο φέρετρο της θανατική ποινής είναι η δικαστική πλάνη και η αμφιλεγόμενη στάση κατά των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Κανένα δικαστήριο δεν είναι τέλειο και είναι αναπόφευκτο πως αθώοι άνθρωποι καταλήγουν πίσω από τα κάγκελα. Με την επιβολή της θανατικής ποινής σφραγίζεται η μοίρα αθώων που ενδεχομένως θα τους αφαιρεθεί ασκόπως η ζωή. Ο φυλακισμένος μπορεί να επαναδικαστεί και να αναγνωριστεί η αθωότητά τους και ίσως να αποζημιωθεί σε αντίθεση με έναν νεκρό. Η ζωή ενός αθώου δεν μπορεί ποτέ να ισοσταθμιστεί με τις ζωές χιλιάδων εγκληματιών.

Συμπερασματικά η θανατική όχι μόνο δεν δίνει λύση στη εγκληματικότητα, αλλά συχνά χρησιμοποιείται για να επιβάλλονται αυταρχικές κυβερνήσεις στον λαό η να αποπροσανατολίζονται οι πολίτες από τα πραγματικά οικονομικά προβλήματα. Η λύση στο πρόβλημα της εγκληματικότητας δεν επέρχεται μέσα από εξοντωτικές ποινές, αλλά με την επιλογή πολιτικών αποφάσεων που καταπολεμούν τα ίδια τα αίτια της.

Ορφανίδης Κωνσταντίνος, Γ3

Αρχικά, ο αριθμός των επισκεπτών έχει σημειώσει μεγάλα νούμερα τουρισμού στην Ελλάδα κάτι που σημαίνει ότι η οικονομία της χώρας φτάνει στα ύψη! Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τη δημιουργία νέων υποδομών (δρόμοι, αεροδρόμια, γέφυρες κ. ά) οι οποίες διευκολύνουν  την καθημερινότητα τουριστών και ντόπιων. Επιπλέον, δημιουργούνται νέες θέσεις εργασίας με την ανάπτυξη νέων ξενοδοχειακών μονάδων με συνέπεια την καταπολέμηση της ανεργίας.

Δεύτερον, ο τουρισμός συμβάλλει στην ανάδειξη των μνημείων και των κτηρίων με αποτέλεσμα την επισκεψιμότητα τους και από τους  Έλληνες και όχι μόνο από τους ξένους τουρίστες. Έτσι, η χώρα μας γίνεται γνωστή παγκοσμίως για τα αρχαία της και τον πολιτισμό της. Μην ξεχνάμε πως τα social media τα οποία χρησιμοποιούνται κυρίως από τη νέα γενιά έχουν βοηθήσει αποτελεσματικά στην προώθηση του τουρισμού στο εξωτερικό, διαφημίζοντας τα πανέμορφα τοπία της, πέρα από τα αξιοθέατά της.

Ας μη ξεχνάμε όμως ότι αυτό δε σημαίνει πως δεν υπάρχουν αρνητικές επιπτώσεις στην Ελλάδα γενικότερα. Μία από τις βασικότερες συνέπειες είναι η οικολογική καταστροφή. Δυστυχώς, οι επισκέπτες δε σέβονται το περιβάλλον μας και αυτό φαίνεται από τις πράξεις τους  (πετώντας σκουπίδια, λύματα από ξενοδοχειακές μονάδες, καταστρέφοντας  σημαντικούς βιοτόπους ,προκαλώντας ηχορύπανση σε περιοχές με τουριστικό συνωστισμό που ενοχλούν τους μόνιμους κατοίκους).

Ο τουρισμός είναι μια από τις μεγαλύτερες πηγές εσόδων της χώρας μας για αυτό πρέπει να συμβάλλουμε όλοι οι πολίτες στη καλύτερη διαχείριση ώστε να αποδίδει τα μέγιστα οφέλη για τη χώρα μας.

Μίχου Κωνσταντίνα

Δήμητρα Μουτίδου, Γ3

Ο τάφος βρέθηκε συλημένος και το άνοιγμα των τυμβωρύχων κατέστρεψε τον μικρό διάδρομο που υπήρχε ανάμεσα στον προθάλαμο και το θάλαμο του. Παρ’ όλα αυτά διασώθηκαν αρκετά κτερίσματα (αγγεία , κοσμήματα και νομίσματα) που βοηθούν να τον χρονολογήσουμε και δίνουν πληροφορίες για τα έθιμα και τη ζωής της πόλης στα ελληνιστικά χρόνια.

Έχει είσοδο στα ΝΑ και αποτελείται από δρόμο με κτιστές παρειές, προθάλαμο κτισμένο με πώρινες πλίνθους και θάλαμο λαξευτό στο σκληρό αργιλώδες χώμα.

Ο δρόμος είναι πλάτους 0,95μ. και μήκους 2,15μ. Οι παρειές του είναι κτισμένες με πώρινους πλίνθους και επιχρισμένες με λευκό κονίαμα. Τέσσερα σκαλοπάτια οδηγούν από τον δρόμο στην είσοδο του τάφου, η οποία είχε μαρμάρινο κατώφλι και ήταν κλεισμένη με τοίχο πρόχειρης κατασκευής. Η πρόσοψη ήταν επιχρισμένη, ενώ πάνω από το υπέρυθρο διασώζονται διακοσμητικά θέματα: 3 ανθέμια και 2 κύκλοι χωρισμένοι σε τεταρτημόρια. Τα διακοσμητικά θέματα δίνονται με υδρόχρωμα πάνω στο ασβεστοκονίαμα και έχουν χαρακτό περίγραμμα.

Ο προθάλαμος είναι κτιστός με πώρινες πλίνθους. Εσωτερικά είναι επιχρισμένος με ασβεστοκονίαμα και διακοσμείται με τοιχογραφίες από υδροχρώματα. Οι τοίχοι των μακριών πλευρών κοσμούνται με μίμηση ψευδοϊσοδομικής τοιχοποιίας, η οποία καταλήγει στο άνω τμήμα σε διακοσμητική ζώνη με βούκρανα που εναλλάσσονται με ρόδακες.

Στην οροφή παρατηρούμε εναλλαγή ταινιωτών θεμάτων σε διάφορα χρώματα, καθώς και τριγωνικά μοτίβα στις γωνίες. Στις δύο στενές πλευρές αποδίδονται ζωγραφικά οι παραστάδες και το υπέρθυρο των ανοιγμάτων, ενώ στο τύμπανο πάνω από το υπέρθυρο υπάρχουν διακοσμητικά θέματα σε ελεύθερο έδαφος και σε κλίμακα μικρογραφική. Στο τύμπανο της βόρειας εισόδου προς τον προθάλαμο απεικονίζεται ταύρος και αγελάδα σε αντωπή θέση, ενώ στο τύμπανο της ανατολικής εισόδου προς το δρόμο πέντε ανθέμια που εναλλάσσονται με γραπτούς κύκλους χωρισμένους σε τεταρτημόρια. Στο δάπεδο του προθαλάμου δεν διαπιστώθηκαν ταφές. Βρέθηκαν ωστόσο σαφή λείψανα καύσης και θραύσματα αγγείων καθώς και δύο ακέραια λυχνάρια.

Ο κυρίως θάλαμος του είναι ένας τετράγωνος χώρος, διαστάσεων 3,05 x 3,20μ., στον οποίο εισέρχεται κανείς από τη βόρεια είσοδο του προθαλάμου, αφού μεσολαβήσει ένας στενός διάδρομος. Έχει λαξευτεί στο φυσικό αργιλώδες χώμα και στο άνω τμήμα του έχει καταστραφεί. Δεν διασώζεται η οροφή του, και οι πλάγιες πλευρές έχουν καταπέσει στο μεγαλύτερο μέρος του ύψους τους. Ο θάλαμος είχε τρεις τάφους, με σαρκοφάγους διευθετημένους σε σχήμα Π. Οι σαρκοφάγοι καλύπτονταν από σχιστόπλακες που βρέθηκαν σπασμένες και μετακινημένες, έπειτα από προσπάθειες σύλησης του μνημείου. Στις σαρκοφάγους βρέθηκαν ίχνη καύσης και θραύσματα αποσαθρωμένων οστών μαζί με αγγεία, νομίσματα, κοσμήματα και πήλινα αντικείμενα, γεγονός που υποδεικνύει συνεχή χρήση του τάφου.

Ο εντοπισμός ενός ελληνιστικού μνημειακού τάφου στην πόλη της Δράμας αποκτά ιδιαίτερη σημασία, γιατί μέχρι και σήμερα τα ευρήματα των ελληνιστικών και ρωμαϊκών χρόνων από την αρχαία πόλη δεν έχουν σαφείς τοπογραφικές ενδείξεις.

Πηγή: odysseus.culture.gr

Από τη μαθήτρια:

Γραμματικοπούλου Μαρία, Α2

  Καβάτου Μαρία, Α2

Ο Άγιος Νικόλαος είναι εκκλησία στην κεντρική πλατεία της Δράμας. Παλιότερα ήταν γνωστός ως Εσκί Τζαμί. Η ανέγερση του Εσκί Τζαμί, σύμφωνα με τους ιστορικούς, υπολογίζεται στα τέλη του 17ου αιώνα, γιατί από τότε η πόλη της Δράμας άρχισε να επεκτείνεται έξω από τα βυζαντινά τείχη, από τα οποία ένα μέρος τους σώζεται σήμερα

Στη διάρκεια της δεύτερης βουλγαρικής κατοχής (1916 – 1918), οι Βούλγαροι γκρέμισαν τον μιναρέ και μετέτρεψαν το τζαμί σε εκκλησία αφιερωμένη στον Άγιο Γεώργιο. Μετά την ανταλλαγή των πληθυσμών και την άφιξη προσφύγων στη Δράμα, ένας ιερέας, πρόσφυγας από τη Ρωσία, ο Ευστάθιος Κυριακίδης, κατέβασε με δική του πρωτοβουλία την ημισέληνο από τον τρούλο του τζαμιού και τοποθέτησε στη θέση της έναν σταυρό. Πρόσθεσε επίσης και μια καμπάνα. Την άλλη μέρα τέλεσε μέσα στο τζαμί την ακολουθία του όρθρου και έτσι το δέσμευσε για να χρησιμοποιηθεί ως εκκλησία, την οποία ο ίδιος αφιέρωσε στον Άγιο Νικόλαο. Γι” αυτό δεν χρησιμοποιήθηκε τότε ως κατάλυμα από πρόσφυγες, όπως έγινε με άλλα τζαμιά.

Ο τότε Δήμαρχος Δράμας Θεόφιλος Αθανασιάδης ήρθε σε σύγκρουση με τον ιερέα, γιατί ήθελε να μετατρέψει το τζαμί σε κλειστή αγορά. Η υπόθεση έφτασε μέχρι την Ιερά Σύνοδο, αλλά τελικά ο μητροπολίτης Δράμας Λαυρέντιος Β” Παπαδόπουλος (1922-1928) τέλεσε τα εγκαίνια του ναού και το θέμα έκλεισε.

Το 1926 ο ναός περιήλθε στη Δ.Α.Π. ως ανταλλάξιμο κτίσμα του τουρκικού δημοσίου και το 1956 μεταβιβάστηκε στη Μητρόπολη Δράμας. Το 1958 παραχωρήθηκε στον ναό, μέσω της Δ.Α.Π. οικόπεδο της τέως μουσουλμανικής βακούφικης ιδιοκτησίας 528 τ.μ.

Το 1960 άρχισαν να γίνονται στο ναό μετατροπές, προκειμένου να εξαλειφθούν τα χαρακτηριστικά της μουσουλμανικής αρχιτεκτονικής και ειδικά τα οξυκόρυφα τόξα των παραθύρων. Ακολούθησε η προσθήκη των δύο κωδωνοστασίων το 1967 και της κόγχης του ιερού το 1970.

Το 1991 ο ναός ανακαινίστηκε, αγιογραφήθηκε και απέκτησε τη σημερινή του μορφή. Ωστόσο η προσθήκη της αίθουσας τελετών και των καταστημάτων το έτος 1995 περιόρισε δραματικά το ζωτικό χώρο του μνημείου.

(Πηγή Wikipedia)

Ιωαννίδου Ευστρατία, Α2

Ένα από τα σημαντικά αυτά μνημεία είναι το μνημείο σφαγιασθέντων που βρίσκεται στο χωριό «Χωριστή» της Δράμας. Χτίστηκε από την Κοινότητα Χωριστής στις 30-9-1991 και αποτελεί ελάχιστο φόρο τιμής στα ηρωικά παλικάρια που σκοτώθηκαν από τους Βουλγάρους κατά τη διάρκεια της 3ης Βουλγαρικής Κατοχής στις 30-9-1941.

Πολλοί από τους κατοίκους της Χωριστής έχουν συγγενείς που σφαγιάστηκαν εκείνη την μαύρη μέρα από τα Βουλγάρικα στρατεύματα και με καμάρι και συγκίνηση διαβάζουν τα ονόματά τους στις μαρμάρινες στήλες. Θυμούμενοι τα 50 χρόνια από την άγρια σφαγή των Χωριστιανών, το μνημείο αποτελεί αδιάψευστη μαρτυρία της φρίκης του πολέμου.

Φωτεινή Εμμανουηλίδου Α2

(Θεέ μου, κάνε με ότι θέλεις μόνο στον τόπο μου άφησε με)
Στο μεσαίο μέρος μία έντρομη μάνα βλέπει την συμφορά και προσπαθεί να σώσει το παιδί της. Επάνω μέσα στον οβάλ χώρο του μαρμάρου καίει το άσβεστο καντήλι της μνήμης και στο κάτω μέρος γράφει:
(353,000 ΨΥΧΕΣ ΖΗΤΟΥΝ ΔΙΚΑΙΩΣΗ).

Και στο δεξιό μέρος της σύνθεσης παριστάνονται ένοπλοι αντάρτες και άλλες σκηνές μαρτυρίου. Με την έμπνευσή του ο καλλιτέχνης έβαλε πάνω στο μάρμαρο ανθρώπινες μορφές που νικήθηκαν από τη βία, τη βαρβαρότητα και την κτηνωδία, αλλά φωτίζουν τη μνήμη, ζωντανεύουν τη λήθη και υμνούν το δίκιο και την αλήθεια.

Το μαχαίρι, το σκοινί, η φωτιά, τα μαρτύρια, η πείνα, η δίψα, το κρύο και οι ατελείωτες εξοντωτικές πορείες θανάτου του τότε, έγιναν από τον καλλιτέχνη ανεξίτηλες μνήμες του τώρα, του αύριο, του πάντα.
Είναι εδώ, για να καλούν στο εδώλιο της ιστορίας, τους ενόχους της γενοκτονίας, ώσπου να παραδεχτούν την αλήθεια, να ομολογήσουν της πράξεις τους και να ζητήσουν συγνώμη από την πολιτισμένη ανθρωπότητα.
Το μνημείο παραμένει σημείο αναφοράς ΣΤΗ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΠΟΝΤΙΩΝ
- Στάθης Κρατερός Κουζούλης, Α2