Εμείς οι μαθητές και οι μαθήτριες της Στ΄1  τάξης του 1ου Δημοτικού Σχολείου Μαλεσίνας αναλάβαμε  μια σπουδαία αποστολή,  να αναδείξουμε  την πολιτιστική κληρονομιά του τόπου μας  με  έναν  ευφάνταστο τρόπο κατά τη γνώμη μας .

Στο πλαίσιο του σχεδίου δράσης «Ανάδειξη της πολιτιστικής κληρονομιάς της Μαλεσίνας»,    γίναμε  μικροί ερευνητές. Μιλήσαμε  με τους παλαιότερους, ανακαλύψαμε  ξεχασμένες λέξεις και δημιουργήσαμε με την καθοδήγηση του δάσκαλου μας   ένα πρωτότυπο ιδιωματικό λεξικό, διασώζοντας τη ντοπιολαλιά μας.

Γίναμε  χαρτογράφοι  δημιουργώντας μια   Χρονογραμμή με τα σημαντικότερα γεγονότα του τόπου μας  , έναν σύγχρονο Ψηφιακό Χάρτη με τοπωνύμια και  μνημεία της περιοχής μας . Παράλληλα, μετατρέψαμε  τις γνώσεις μας  σε διασκέδαση, δημιουργώντας κουίζ, σταυρόλεξα και που σας προκαλούν να ανακαλύψετε  ξανά τις ομορφιές και την ιστορία του χωριού μας.

Ετοιμαστείτε να γνωρίσετε τη Μαλεσίνα… αλλιώς!

• ΜΙΚΡΟ ΙΔΙΩΜΑΤΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ 

https://read.bookcreator.com/htXj0H3GMcd89NLAunS019bpqqh2/uAKL6tgiTPq5Xlo8EPocpw

• ΣΤΑΥΡΟΛΕΞΟ

https://content.e-me.edu.gr/wp-admin/admin-ajax.php?action=h5p_embed&id=1593230

• ΚΡΥΠΤΟΛΕΞΟ 

https://content.e-me.edu.gr/wp-admin/admin-ajax.php?action=h5p_embed&id=1593238

• ΚΟΥΙΖ

https://content.e-me.edu.gr/wp-admin/admin-ajax.php?action=h5p_embed&id=1593245

• ΧΡΟΝΟΓΡΑΜΜΗ

https://www.timetoast.com/v/a840fcf6-cc45-4531-9551-87ed8ef76231

• ΔΙΑΔΡΑΣΤΙΚΟΣ ΧΑΡΤΗΣ ΛΟΚΡΙΔΑΣ

https://content.e-me.edu.gr/wp-admin/admin-ajax.php?action=h5p_embed&id=1588427

• GOOGLE EARTH  

https://earth.google.com/earth/d/1ORVVvWm3hhJV-OywBDlGmjUNGajMrm8Z?usp=sharing

Αυτό που ξεκίνησε ως μια σχολική εργασία, μετατράπηκε για εμάς σε μια βαθιά γνωριμία με τις ρίζες μας. Χαρτογραφήσαμε τον τόπο μας, καταγράψαμε τις λέξεις των παππούδων μας και βάλαμε σε μια σειρά τα γεγονότα που μας έφεραν στο σήμερα.

Με τη χρονογραμμή, τον χάρτη και τα παιχνίδια μας, θέλουμε να αφήσουμε το δικό μας ψηφιακό αποτύπωμα στην ιστορία της Μαλεσίνας. Ελπίζουμε αυτό το υλικό να αποτελέσει μια αφορμή για όλους τους συγχωριανούς μας —μικρούς και μεγάλους— να νιώσουν την ίδια περηφάνια που νιώθουμε κι εμείς για την κληρονομιά μας. Γιατί, τελικά, ο πολιτισμός μας δεν είναι μόνο το παρελθόν μας, είναι ο δρόμος που χαράζουμε για το μέλλον!»

Οι μαθητές και οι μαθήτριες της Στ΄1  Τάξης του

1ου Δημοτικού  Σχολείου Μαλεσίνας

Μια ιστορία που ξεκίνησε από έναν σεισμό

Όλα άρχισαν   το 1894, όταν ένας σεισμός 7 Ρίχτερ κατέστρεψε το παλιό χωριό. Τότε, η βασιλική οικογένεια επισκέφτηκε την περιοχή κι αποφασίστηκε η Μαλεσίνα να χτιστεί σε νέα θέση. Η βασίλισσα Όλγα ζήτησε ο νέος ναός να τιμά τους αγίους Κωνσταντίνο και Ελένη, προς τιμή του γιού της.

Μετά τον σεισμό, η δόμηση επικεντρώθηκε σε κτίρια που θα έδιναν ξανά ζωή στην περιοχή.

Η πρώτη μικρή εκκλησία χτίστηκε γύρω στο 1900  πρόκειται για  μια προσωρινή ξύλινη παράγκα-εκκλησία που στήθηκε κοντά στο σημείο όπου χαράχτηκε η νέα πλατεία ,  ενώ το 1936 άρχισε να χτίζεται   ο  σημερινός ναός , μια επιβλητική τρίκλιτη βασιλική   που  δεσπόζει στην κεντρική πλατεία , προσφέροντας  ανοιχτό χώρο και ασφάλεια στους κατοίκους   ολοκληρώθηκε το 1956.   .

Ήταν μια «τιτάνια» προσπάθεια όπου συμμετείχαν όλοι:

Μαστρο-Περικλής: Ο  «Γητευτής της Πέτρας»

Ο  άνθρωπος-κλειδί    ένας σπουδαίος τεχνίτης από τη Μικρά Ασία που αγάπησε τόσο πολύ το έργο, ώστε εγκαταστάθηκε μόνιμα στη Μαλεσίνα χωρίς καν να συμφωνήσει για την αμοιβή του!

• Έδωσε όχι μόνο τα χέρια του, αλλά και την ψυχή του για 18 συνεχή χρόνια.
• Κάθε φορά που έβαζε μια γωνιακή πέτρα, κατέβαινε από τη σκαλωσιά για να  βεβαιωθεί ότι ταιριάζει τέλεια αισθητικά.

Φανταστείτε ότι εκείνη την εποχή δεν υπήρχαν γερανοί και φορτηγά. Πώς μεταφέρθηκαν οι τεράστιες πέτρες;

• Οι «Γκομάριζες»: Ένας εφευρετικός κάτοικος έφτιαξε ειδικές ξύλινες καρότσες. Χρειάζονταν 12 άνδρες για να τις σέρνουν με σχοινιά!

• Η  Συμβολή των Παιδιών: Μαθητές   μετέφεραν με γαϊδουράκια τις μικρότερες πέτρες και βοηθούσαν στο πότισμα της άμμου για να φύγει το αλάτι!
• Κόκκινη Πέτρα: Στα τόξα πάνω από τα παράθυρα  υπάρχουν κόκκινες πέτρες που τις έφερναν με καΐκια από  την Αιδηψό και μετά με καραβάνια ζώων μέχρι το χωριό.

Το ήξερες;

Ο κεντρικός πολυέλαιος αγοράστηκε χάρη στους νέους της πόλης, οι οποίοι συγκέντρωσαν χρήματα δίνοντας θεατρικές παραστάσεις!

Το ψηλό καμπαναριό , το οποίο προστέθηκε αργότερα για να ολοκληρώσει την εικόνα του ναού  , είναι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά σημεία της Μαλεσίνας, ορατό από μεγάλη απόσταση,.

Μικρά Μυστικά και Θησαυροί

• Μέσα στο ναό μεταφέρθηκαν όσα ελάχιστα αντικείμενα και εικόνες διασώθηκαν από τα ερείπια του παλιού ναού, δημιουργώντας έναν συνεκτικό δεσμό με το παρελθόν.
• Το Μπουκάλι στην Αγία Τράπεζα: Λέγεται ότι ο παπα-Διονύσης έκρυψε μέσα στην κολόνα της Αγίας Τράπεζας ένα μπουκάλι με ένα χαρτί που γράφει όλα τα ονόματα αυτών που  βοήθησαν.
• Οι ρωσικές καμπάνες: Η βασίλισσα Όλγα χάρισε στον ναό μελωδικότατες καμπάνες φτιαγμένες στη Ρωσία.
• Η αγιογράφηση: Ο ναός παραλίγο να αγιογραφηθεί από τον σπουδαίο Φώτη Κόντογλου, αλλά τελικά το  έργο ξεκίνησε ο Γεώργιος Μπιλιλὴς και ολοκληρώθηκε από τον Δημήτρη Νικόπουλο.
• Το ξυλόγλυπτο τέμπλο και οι εικόνες φιλοτεχνήθηκαν σταδιακά

Σήμερα, ο ναός αυτός στέκει εκεί για να μας θυμίζει ότι, όπως λένε και οι παλιοί, «δεν μας χάρισε το κράτος τίποτα» · όλα έγιναν με τον ιδρώτα καὶ την αγάπη των κατοίκων της Μαλεσίνας.

Επιμέλεια άρθρου : Μαρία Κακκαβά  , μαθήτρια ΣΤ΄1  τάξης

Ο Κερατόπυργος βρισκόταν στο ακρωτήρι του Θεολόγου Κέρατα ,   από εκεί μπορούσε κανείς να δει τον Ευβοϊκό κόλπο και τη γύρω φύση. Η θέση του ήταν στρατηγική, λειτουργούσε  ως βίγλα (παρατηρητήριο ) γιατί επέτρεπε στους ανθρώπους να ελέγχουν όλη την κίνηση των πλοίων  στον βόρειο    Ευβοϊκό κόλπο .

Ο πύργος χτίστηκε στα μεσαιωνικά χρόνια ( τον 13^ο ή 14^ο αιώνα ) , δεν υπάρχει καταγεγραμμένο  το όνομα  ενός συγκεκριμένου προσώπου (κτίστη )  καθώς τέτοιου είδους  οχυρωματικά έργα  χτίζονταν συνήθως από την εκάστοτε κυρίαρχη δύναμη  της εποχής  για στρατιωτικούς σκοπούς. Γι’ αυτό  πιθανότατα χρησιμοποιήθηκε για άμυνα και προστασία από επιδρομές. Συγκεκριμένα τα παλιά χρόνια οι πύργοι αυτοί λειτουργούσαν και ως παρατηρητήρια, ώστε να ειδοποιούνται έγκαιρα οι κάτοικοι σε περίπτωση κινδύνου.

Σήμερα  ο Κερατόπυργος  θυμίζει  την πλούσια ιστορία της Μαλεσίνας. Αποτελεί σημαντικό μνημείο για την τοπική κοινωνία και δείχνει πώς οι άνθρωποι στο παρελθόν προσπαθούσαν να προστατεύσουν τον τόπο τους.

Την επόμενη φορά που θα βρεθείτε στον Θεολόγο, κοιτάξτε προς το ακρωτήρι και σκεφτείτε τους ανθρώπους που κάποτε στέκονταν εκεί, προσέχοντας τις θάλασσές μας!

Επιμέλεια άρθρου: Μάρκους Γκλέιντι , μαθητής  Στ΄1 τάξης

Φανταστείτε έναν τόπο όπου μπορείς να κάνεις βουτιές σε καταγάλανα νερά, να απολαμβάνεις ένα μαγικό ηλιοβασίλεμα και ταυτόχρονα να περπατάς πάνω στα χνάρια αρχαίων πολιτισμών.

Αυτός ο τόπος υπάρχει και ονομάζεται Άγιος Ιωάννης Θεολόγος!

Ο οικισμός του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου είναι χτισμένος  σε έναν όρμο στην ακτή του Οπουντίου κόλπου, σε μικρή απόσταση από το χωριό Μαλεσίνα. Ανήκει στο Δήμο Λοκρών και είναι κτισμένος στη θέση του λιμανιού της αρχαίας πόλης των Αλών (6ος π.Χ. αιώνας). Ιδρύθηκε από λίγες οικογένειες της Μαλεσίνας το 1923 που μετοίκησαν στην παραλία του. Πήρε το όνομά του από το μικρό εκκλησάκι του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου  και η ιστορία του είναι μεγάλη, καθώς κοντά του  είναι τα ερείπια της αρχαίας πόλης των Αλών.

Η περιοχή είναι γνωστή ως τουριστικό θέρετρο ,  με έντονη τουριστική κίνηση το καλοκαίρι, κυρίως λόγω των εξοχικών κατοικιών, των παραλιών    και της φιλοξενίας. Στη βορινή πλευρά του όρμου κατασκευάστηκε το 1997 μεγάλος λιμενοβραχίονας για τον ελλιμενισμό μικρών και μεγάλων σκαφών. Επιπλέον το λιμάνι της περιοχής  στηρίζει την τοπική οικονομία  και την αλιεία  ενώ παράλληλα ενισχύει τον τουρισμό.

Ο Θεολόγος   αποτελεί την ιδανική επιλογή για μια ήρεμη και ξεκούραστη απόδραση. Φημίζεται για τα καταγάλανα νερά, το ηλιοβασίλεμά του, το καλό φαγητό και κυρίως για τη χαλάρωση που προσφέρει.

Από τη δεκαετία του 1970, στην περιοχή αναπτύχθηκε και ο οικισμός του Οικοδομικού Συνεταιρισμού Μονίμων Αξιωματικών Ελληνικού Στρατού (ΟΣΜΑΕΣ).  Είναι ένας οικισμός που ξεχωρίζει στην Ελλάδα γιατί :

• Είναι χτισμένος αμφιθεατρικά, προσφέροντας υπέροχη θέα στον Βόρειο Ευβοϊκό.
• Τα σπίτια βρίσκονται μέσα σε ένα καταπράσινο τοπίο.
• Έχει άνετους δρόμους ευρωπαϊκών προδιαγραφών και πολλούς χώρους πρασίνου.

Επιμέλεια άρθρου: Δημήτρης Μούτσιος  , μαθητής  Στ΄1 τάξης

Βρίσκεται στη Φθιώτιδα και είναι ένας προορισμός που μοιάζει με μεγάλο πάρκο περιπέτειας. Πάμε να τον ανακαλύψουμε;

Η Μαλεσίνα χτισμένη  σε ένα προνομιακό υψίπεδο της Φθιώτιδας  αποτελεί έναν τόπο  όπου η άγρια ομορφιά  του δάσους συναντά  την ηρεμία του Ευβοϊκού κόλπου . Η περιοχή προσφέρει  έναν μοναδικό  συνδυασμό  φυσικών τοπίων  που την καθιστούν ιδανικό προορισμό  για τους λάτρεις της φύσης .

Δάση και παραλίες : Η ταυτότητα του τόπου

Το τοπίο κυριαρχείται  από εκτεταμένες  δασικές εκτάσεις   , κυρίως πεύκα  , που φτάνουν μέχρι το κύμα. Η περιοχή  φιλοξενεί  πλούσια βιοποικιλότητα  .

• Χλωρίδα : Εκτός από τα δάση συναντάμε  ελαιώνες  , πουρνάρια  και μεγάλη ποικιλία  αρωματικών φυτών και βοτάνων.

• Πανίδα : Στα δάση και τους γύρω λόφους  βρίσκουν καταφύγιο μικρά θηλαστικά  , ερπετά  όπως χελώνες και  λαφίτες   καθώς και πλήθος αποδημητικών πουλιών .

Οι παραλίες  είναι ονομαστές για τα κρυστάλλινα νερά τους . Οικισμοί  όπως ο Άγιος Ιωάννης  Θεολόγος και η Λεκούνα  αποτελούν  τα επίκεντρα της παραθαλάσσιας ομορφιάς  , συνδυάζοντας την οργάνωση με την παρθένα φύση.

Από τον Θεολόγο μέχρι τη Βλυχάδα, υπάρχουν  πανέμορφες ,αμμουδερές, γυαλιστερές και πεντακάθαρες παραλίες  όπως της Βλυχάδας, του Αρσανά , που κάθε χρόνο αποσπούν «Γαλάζια Σημαία » ,  καθώς επίσης  και  τα  γραφικά, αλλά δυσπροσπέλαστα    ακρογιάλια του Γοργολίμανου, του Παπά, της Μουρτίτσας, του Μαντεσιού και της Κακαΐλιας  όπου  ζουν ψάρια, κοχύλια και θαλάσσια φυτά που χρειάζονται την προστασία μας.

Τοπωνύμια με ιστορία       

Η τοπική γεωγραφία είναι γεμάτη με  ονόματα  που φέρουν τη δική τους ιστορία .

• Χώνι : Μια περιοχή ανατολικά της Μαλεσίνας  που το όνομά της παραπέμπει  στο σχήμα του εδάφους  ή σε φυσικές καταβόθρες  στην οποία  υπάρχουν αμπελώνες .
• Κανίσκα : Μια ακόμη τοποθεσία που συνδέεται άρρηκτα  με την καθημερινότητα  και την παράδοση των κατοίκων της Μαλεσίνας που  μοιάζει με κάνιστρο από το οποίο  προκύπτει και η ονομασία .
• Αιτολίμι : Οροπέδιο με θαμνώδη  κυρίως βλάστηση  που  η ονομασία του  οφείλεται στο γεγονός  ότι τον  χειμώνα  στην τοποθεσία αυτή λιμνάζουν νερά .
• Βικλοβούνι : Λόφος που βρίσκεται αντίκρυ στο χωριό ( βόρεια )  με βίγλα ( σκοπιά ). Η ονομασία του  προέρχεται από τους Βυζαντινούς χρόνους.
• Στο Σέχι : Περιοχή στον Θεολόγο  που κατείχε  ένας Τούρκος Σεΐχης και  που   οι κάτοικοι της περιοχής    την ονόμασαν  έτσι από τον κάτοχό της ; ( στου Σεΐχη – στο Σέχι )

Επιπλέον στην ευρύτερη περιοχή υπάρχουν πολλά ξωκλήσια . Τα ξωκλήσια της Μαλεσίνας είναι οι «φύλακες» της παράδοσης και της φύσης. Δεν είναι μόνο θρησκευτικοί χώροι, αλλά και «νησίδες φύσης» :

Γιατί ;

Γύρω από τα ξωκλήσια συχνά συναντάμε πολύ παλιά δέντρα (αιωνόβια πουρνάρια ή πλατάνια ). Αποτελούν   σημεία   ξεκούρασης για όσους εξερευνούν τα μονοπάτια της Μαλεσίνας. Πολλά από αυτά είναι χτισμένα πάνω ή κοντά σε αρχαία ερείπια.

Μερικά  από τα πιο χαρακτηριστικά ξωκλήσια που αξίζει να γνωρίσετε είναι :

Το  ξωκλήσι της Αγίας Μαρίνας στο Μάζι

Ένα μικρό, γραφικό εκκλησάκι στην μνήμη της Αγίας Μαρίνας βρίσκεται στο χωριό Μάζι . Χτισμένο σε μια ρεματιά που  τη διασχίζει το μικρό ποταμάκι  που εκβάλλει στη Λεκούνα  σε ένα τοπίο απόλυτης γαλήνης και μοναδικής φυσικής ομορφιάς  .

Το  ξωκλήσι του Αγίου Ιωάννη του Γρόθου

Λίγο έξω από τη Μαλεσίνα υπάρχει και το ξωκκλήσι του Αγίου Ιωάννη του Γρόθου.

Η λέξη Γρόθος προέρχεται μάλλον από την αρβανίτικη λέξη που σημαίνει τον φωνάζοντα, τον κράζοντα. Στο ξωκκλήσι – σπηλιά διασώζονται δύο πολύ παλιές αυτοσχέδιες πατερίτσες προφανώς κάποιου ασκητή της περιοχής τις οποίες οι κάτοικοι σέβονται ευλαβικά και δε διανοούνται να τις αφαιρέσουν από το χώρο τους. Ένας κάποτε θέλησε από ευλάβεια να τις αντικαταστήσει με άλλες καινούργιες, μα το ίδιο βράδυ δεινοπάθησε στ’ όνειρό του από τον Άγιο και αναγκάστηκε να τις επανατοποθετήσει στη θέση τους…..

(Απόσπασμα από το βιβλίο του Κώστα Β Καραστάθη « Μαλεσίνα», 1999).

Το  ξωκλήσι της Αγίας Παρασκευής

Το Εκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής βρίσκεται κοντά  στο δρόμο που οδηγεί στο Αιτολίμι , σε  ένα ύψωμα . Ο χώρος γύρω του, είναι πάντα περιποιημένος και προσελκύει πολύ κόσμο που χαίρεται την ησυχία, την βλάστηση και τις μυρωδιές  του πεύκου , των αρωματικών φυτών και βοτάνων της περιοχής .

Η προστασία αυτού του περιβάλλοντος  είναι ζωτικής σημασίας  για την τοπική κοινωνία  , με συλλόγους  της περιοχής να δραστηριοποιούνται ενεργά  για τη διατήρηση της τοπικής  φυσικής  κληρονομιάς . Όμως   όπως καταλαβαίνεις   κι εσύ   μπορείς   να γίνεις «Προστάτης της Φύσης» !  Πώς ;

• Με το να μην  πετάς ποτέ σκουπίδια κάτω – ούτε καν ένα μικρό χαρτάκι!
• Με το να  συμμετέχεις σε εθελοντικούς καθαρισμούς παραλιών με το σχολείο ή την οικογένειά σου.
• Με το να σέβεσαι τα φυτά και τα ζώα όταν παίζεις έξω.

Η Μαλεσίνα είναι το σπίτι μας και η φύση της είναι το πιο όμορφο παιχνίδι μας. Ας την κρατήσουμε καθαρή και πράσινη για πάντα!

Επιμέλεια άρθρου: Αντωνία Καραμίντζου , μαθήτρια Στ΄1 τάξης

Η Βρύση του Μαχαλά είναι ένα παλιό και σημαντικό σημείο της Μαλεσίνα. Βρίσκεται κοντά στην κωμόπολη και για πολλά χρόνια αποτελούσε βασική πηγή νερού για τους κατοίκους.

Παλαιότερα, όταν δεν υπήρχε οργανωμένο δίκτυο ύδρευσης, οι άνθρωποι πήγαιναν καθημερινά στη βρύση για να γεμίσουν στάμνες και δοχεία με νερό. Εκεί συναντιούνταν, συζητούσαν και αντάλλασσαν νέα, γι’ αυτό η βρύση ήταν και χώρος κοινωνικής ζωής.

Το τρεχούμενο νερό προερχόταν από φυσική πηγή και θεωρούνταν καθαρό και δροσερό.

Η Βρύση του Μαχαλά στη Μαλεσίνα δεν ήταν μόνο πηγή νερού, αλλά και τόπος γεμάτος ιστορίες και φαντασία. Οι παλιοί κάτοικοι διηγούνταν πως κοντά στη βρύση εμφανίζονταν νεράιδες, ιδιαίτερα τα βράδια ή τις νύχτες με φεγγάρι.

Σύμφωνα με τους θρύλους, οι νεράιδες ζούσαν κοντά σε πηγές και καθαρά νερά. Έλεγαν πως χόρευαν γύρω από τη βρύση και πως όποιος τις έβλεπε έπρεπε να είναι προσεκτικός, γιατί μπορούσαν να τον μαγέψουν. Για αυτό οι μεγαλύτεροι συμβούλευαν τα παιδιά να μην πηγαίνουν μόνα τους στη βρύση αργά το βράδυ.

Οι ιστορίες αυτές περνούσαν από γενιά σε γενιά και έκαναν τη βρύση ακόμη πιο ξεχωριστή. Οι θρύλοι με τις νεράιδες δείχνουν πώς οι άνθρωποι στο παρελθόν συνέδεαν τη φύση με το μυστήριο και τη φαντασία, δίνοντας μαγικό χαρακτήρα σε απλά αλλά σημαντικά μέρη της καθημερινής ζωής.

Σήμερα, η Βρύση του Μαχαλά αποτελεί ιστορικό και πολιτιστικό στοιχείο της Μαλεσίνας. Θυμίζει τον παλιό τρόπο ζωής και τη σημασία που είχε το νερό στην καθημερινότητα των ανθρώπων.

Η βρύση του « Καλόγερου »

Κοντά στο μοναστήρι του αγίου Γεωργίου  υπάρχουν πολλά κτήματα που ανήκουν σ’ αυτό .Οι καλόγεροι που ζούσαν παλιά στο μοναστήρι  ασχολούνταν με τις γεωργικές  δουλειές , δηλαδή άνοιγαν χωράφια , έσπερναν , θέριζαν, φύτευαν ελιές  , μποστάνια και κλήματα. Όλα αυτά ήθελαν  πότισμα.

Από το βουνό κατέβαινε το νερό μιας πηγής  και οι καλόγεροι είχαν φτιάξει ένα πηγάδι  και μια μεγάλη  γούρνα  όπου κατέληγε το νερό . Από εκεί  έπαιρναν νερό  και πότιζαν τα χωράφια τους . Αργότερα  ένας καλόγερος  στο σημείο  που ανάβλυζε το νερό  έφτιαξε  μια γούρνα πέτρινη  για να σταματούν οι περαστικοί  να ξεδιψούν  οι ίδιοι , αλλά και να ποτίζουν τα ζώα τους .

Έτσι δόθηκε η ονομασία «Βρύση του Καλόγερου».

Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή   ονομάστηκε  έτσι  γιατί λένε ότι στη  βρύση αυτή εμφανιζόταν ένας καλόγερος   που δεν έπρεπε να του μιλήσεις  καθώς υπήρχε ο θρύλος ότι ήταν δαίμονας . Μάλιστα λένε ότι  μια γυναίκα  που είχε πάει εκεί για να ποτίσει τα άλογά   της  άκουσε ένα βουητό  , φύσηξε δυνατός άνεμος  και  εμφανίστηκε ο καλόγερος .Αυτός της μίλησε   όμως η γυναίκα έντρομη   πήρε τα άλογα και γύρισε στο χωριό . Για έναν μήνα  δε μιλούσε  ,είχα χάσει τη φωνή της ,  αλλά μετά  έγινε καλά  και αποκάλυψε αυτό που της είχε συμβεί .

Σήμερα, αυτές οι βρύσες είναι πολιτιστικοί θησαυροί. Μας θυμίζουν πόσο πολύτιμο είναι το νερό και πώς η φαντασία των ανθρώπων έδινε έναν μαγικό χαρακτήρα στην καθημερινότητά τους.

Την επόμενη φορά που θα βρεθείτε μπροστά σε μια παλιά πέτρινη βρύση, κλείστε τα μάτια… ίσως ακούσετε τον απόηχο ενός χορού από νεράιδες!

Επιμέλεια άρθρου: Ανέστη Βασιλική του Δημητρίου  μαθήτρια  ΣΤ’1 τάξης

Για τους άνδρες: Φουστανέλα και πουκαμίσα

Οι Αρβανίτες είχαν διαφορετικά ρούχα ανάλογα με την περίσταση:

Στις γιορτές και στον πόλεμο: Φορούσαν τη γνωστή μας φουστανέλα, που ήταν η επίσημη ενδυμασία τους.

Κάθε μέρα: Για τις απλές δουλειές, προτιμούσαν την πουκαμίσα, που ήταν πιο άνετη.

Για τις Γυναίκες: Χρώματα και Κεντήματα,

Η γυναικεία φορεσιά της Μαλεσίνας θεωρείται μία από τις πιο επιβλητικές και «βαριές» της περιοχής, δείχνοντας την περηφάνια και την οικονομική κατάσταση της κάθε οικογένειας.

Τα φουστάνια: Φορούσαν μακριά ανοιχτόχρωμα φουστάνια με μαύρο κορδόνι (γαϊτάνι) στα πλάγια. Στις γιορτές όμως, τα ρούχα τους γίνονταν κατακόκκινα ή βαθυπράσινα!

Το σιγκούνι: Πάνω από το φουστάνι φορούσαν το «σιγκούνι», ένα μάλλινο ρούχο χωρίς μανίκια, ενώ στη μέση έδεναν μια φαρδιά ζώνη με στολίδια.

Η ποδιά: Η ποδιά τους ήταν πραγματικό έργο τέχνης! Φτιαγμένη από βυσσινί βελούδο, ήταν στολισμένη με πολύχρωμα κεντημένα λουλούδια.

Στο κεφάλι: Οι γυναίκες φορούσαν άσπρο μαντίλι, ενώ τα κορίτσια φορούσαν σκούφια στολισμένη με νομίσματα.

Αφού γνωρίσαμε τα ρούχα που φορούσαν καθημερινά στη Μαλεσίνα, ήρθε η ώρα να δούμε το πιο εντυπωσιακό από όλα: τη νυφιάτικη ενδυμασία!

Όταν μια κοπέλα γινόταν νύφη, η στολή της έπρεπε να είναι η πιο όμορφη και η πιο πλούσια, αφού αντανακλούσε την οικονομική κατάσταση και την αρχοντιά της οικογένειάς της.

Επιλέγοντας τον παρακάτω σύνδεσμο έχετε τη δυνατότητα  να γνωρίσετε την νυφιάτικη ενδυμασία  μέσω μιας διαδραστικής εικόνας .

Στη διαδραστική εικόνα  παρουσιάζουμε έναν μοναδικό συνδυασμό παράδοσης και σύγχρονης τεχνολογίας. Μαθήτρια   της ΣΤ’1 τάξης   απεικονίζεται   φορώντας μια αυθεντική παραδοσιακή φορεσιά,(που ανήκει στην οικογένειά της ) , ένα πολύτιμο κομμάτι της κληρονομιάς μας. Για να διασφαλίσουμε την ψηφιακή ασφάλεια και την ιδιωτικότητα της  μαθήτριας , τα χαρακτηριστικά του προσώπου έχουν αναδημιουργηθεί χρησιμοποιώντας Τεχνητή Νοημοσύνη (AI). Αυτό μας επιτρέπει να τιμούμε την ιστορία μας, ενώ παράλληλα υιοθετούμε τα εργαλεία του μέλλοντος.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ  στη Σύρμω  Μούτσιου για   την ευγενική διάθεση της πανέμορφης παραδοσιακής στολής  ! Τέτοιες κινήσεις δείχνουν την αγάπη για την παράδοση και τη διάθεση για προσφορά.

https://view.genially.com/69cec7e4cbf1fbb392ee12ba

Αν και σήμερα δεν φοράμε αυτά τα ρούχα στο σχολείο, η φορεσιά της Μαλεσίνας δεν ξεχάστηκε. Στις εθνικές γιορτές και στις εκδηλώσεις των πολιτιστικών συλλόγων, οι κάτοικοι τη φορούν με καμάρι για να θυμούνται τις ρίζες τους και την αρβανίτικη κληρονομιά τους.

Επιμέλεια άρθρου: Ανέστη Βασιλική του Ιωάννη  ,μαθήτρια Στ΄1 τάξης 

« Η παραδοσιακή κουζίνα  της Μαλεσίνας αποτελεί έναν ζωντανό θησαυρό γεύσεων που μεταφέρεται από γενιά σε γενιά, διατηρώντας αναλλοίωτη τη μυρωδιά της παράδοσης. Στην καρδιά αυτής της κουζίνας βρίσκονται οι παραδοσιακές πίτες, οι οποίες αναδεικνύουν την απλότητα και την ποιότητα των τοπικών υλικών.  Οι συνταγές    αυτές δεν αποτελούν απλώς οδηγίες μαγειρικής, αλλά μια πολύτιμη κληρονομιά που προέρχεται απευθείας από τους προγόνους  μας.» .

Δύο από τις πιο χαρακτηριστικές πίτες που ορίζουν τη γαστρονομική ταυτότητα της περιοχής είναι:

Τυρόπιτα ζεματιστή –πρβλιόρα

ΥΛΙΚΑ

1 κιλό αλεύρι

Μισό κιλό τυρί

2 κουταλιές γλυκού αλάτι

2 κιλά νερό περίπου

2 κουταλιές ελαιόλαδο από τους ελαιώνες μας

ΕΚΤΕΛΕΣΗ

Σε μια κατσαρόλα  βάζουμε το νερό  να βράσει. Σε μια  λεκάνη ρίχνουμε  το αλεύρι και το αλάτι και το ανακατεύουμε . Αφού κοχλάσει το νερό  το ρίχνουμε σιγά σιγά  , ανακατεύοντας  , στη λεκάνη με το αλεύρι.

Όταν  ενωθούν τα υλικά  και γίνει ζυμάρι  το αφήνουμε  να κρυώσει και μετά  , με τα χέρια μας το ζυμώνουμε πολύ καλά . Έπειτα  το χωρίζουμε στη μέση  και το ανοίγουμε με το χέρι. Ρίχνουμε τη μισή ποσότητα τριμμένου τυριού , το κλείνουμε σε ρολό  , το βάζουμε μέσα στο ταψί και το ανοίγουμε . Το ίδιο κάνουμε και με το  δεύτερο κομμάτι ζυμαριού. Κατόπιν  βάζουμε το ένα ζυμάρι  πάνω στο άλλο   αφού προηγουμένως   έχουμε  ρίξει λίγο ελαιόλαδο  ανάμεσά τους . Τέλος ρίχνουμε λίγο τυρί από πάνω  και χαράζουμε την πίτα σε κομμάτια. Ψήνουμε στον φούρνο  στους 200 βαθμούς για μία ώρα .

Καλή  επιτυχία !!!

Τυρόπιτα ντραδαστάρα

ΥΛΙΚΑ

1 κιλό αλεύρι

Μισό κιλό τριμμένο τυρί

2 κουταλιές γλυκού αλάτι

νερό  όσο πάρει το αλεύρι για να γίνει σφιχτό ζυμάρι

ελαιόλαδο από τους ελαιώνες μας

ΕΚΤΕΛΕΣΗ

Ρίχνουμε  σε μια  λεκάνη το αλεύρι , το αλάτι και το νερό   και ζυμώνουμε το μείγμα . Το αφήνουμε «να ξεκουραστεί » για μια ώρα περίπου .Έπειτα κόβουμε  300 γραμμάρια περίπου  από το ζυμάρι  και το ανοίγουμε με τα χέρια  σε λεπτή ζύμη  , λαδώνοντάς το συνέχεια .

Ρίχνουμε  το τυρί από πάνω , το κλείνουμε  σε ρολό  ,  το κάνουμε  μια μπάλα και το αφήνουμε «να ξεκουραστεί » για μισή  ώρα περίπου . Ύστερα  βάζουμε  το τηγάνι με το ελαιόλαδο στη φωτιά  να ζεσταθεί . Ανοίγουμε  το ρολό ( μπάλα )  στη διάμετρο του τηγανιού  που χρησιμοποιούμε  και τηγανίζουμε σε μέτρια φωτιά και από τις δύο πλευρές .

Τέλος βάζουμε σε απορροφητικό χαρτί την πίτα για να φύγει το λάδι . Επαναλαμβάνουμε την ίδια διαδικασία ώσπου να τελειώσει όλο το ζυμάρι.

Καλή επιτυχία !!

« Η αναφορά στις γιαγιάδες μας  προσδίδει μια ιδιαίτερη αξία στα πιάτα, καθώς:

• Είναι οι θεματοφύλακες της τοπικής γαστρονομίας, προσφέροντας συνταγές που «μυρίζουν παράδοση».
• Μας μετέδωσαν την τέχνη για τις παραδοσιακές πίτες, διδάσκοντάς μας πώς να χειριζόμαστε τα υλικά με σεβασμό και υπομονή.
• Η εμπειρία τους φαίνεται  σε κάθε στάδιο, από το ζύμωμα με το χέρι μέχρι τις ευχές για «Καλή επιτυχία» που συνοδεύουν το κλείσιμο κάθε συνταγής.

Γιαγιά Κατερίνα, σε ευχαριστούμε που μας έμαθες ότι η μαγειρική δεν είναι απλώς φαγητό , αλλά   φροντίδα και παράδοση. Οι οδηγίες σου, που καταλήγουν πάντα με το ενθαρρυντικό «Καλή επιτυχία!!!», θα μας συντροφεύουν σε κάθε μας προσπάθεια στην κουζίνα.  »

Επιμέλεια άρθρου: Κατερίνα Καϊάφα  , μαθήτρια  ΣΤ’1 τάξης

Ας δούμε πώς οι μελλοντικοί φαντάροι αποχαιρετούν το χωριό τους με έναν τρόπο που σίγουρα θα σας μείνει αξέχαστος!

Όλα ξεκινούν όταν οι νέοι της ίδιας ηλικίας λαμβάνουν το χαρτί της στρατολόγησής τους. Τότε, κανονίζουν όλοι μαζί το τελευταίο τους γλέντι πριν παρουσιαστούν στον στρατό. Το σύνθημά τους; «Χωρίς να λείπει ούτε ένας!».

Πριν αρχίσουν οι χοροί, υπάρχει μια πολύ σημαντική παράδοση:

• Οι νέοι, μαζί με τις οικογένειες και τους φίλους τους, πηγαίνουν στο Μοναστήρι του Αι Γιώργη.
• Εκεί «ανοίγουν» την εκκλησία για να πάρουν την ευλογία.
• Μόλις βγουν στον προαύλιο χώρο, το σκηνικό αλλάζει: τα τραπέζια γεμίζουν με ψητά κρέατα, πίτες και ντόπιο κρασί.

Το γλέντι ξεκινά με ζωντανή ορχήστρα —συνήθως κλαρίνο και νταούλι— που παίζει μέχρι το σούρουπο. Κάποιες φορές βέβαια, τη θέση της παίρνει ένας DJ με δυνατή μουσική.

Μετά το φαγοπότι στο μοναστήρι, η παρέα των μελλοντικών φαντάρων γίνεται ένα «μπουλούκι»:

• Γυρίζουν όλους τους δρόμους της Μαλεσίνας.
• Επισκέπτονται τα σπίτια των οικογενειών τους, όπου τους περιμένουν κι άλλα φαγητά και γλυκά.
• Στήνουν χορό σε κάθε γωνιά, και οι μουσικές αντηχούν σε όλο το χωριό.

Εδώ είναι το πιο αστείο κομμάτι! Πάνω στον ενθουσιασμό τους, κάποιοι δεν σταματούν στον χορό. Αρχίζουν να σπάνε πιάτα, έπιπλα, ακόμα και… γλάστρες! Οι γιαγιάδες του χωριού, βέβαια, τρέχουν να σώσουν τα λουλούδια τους, χρησιμοποιώντας συχνά τον εαυτό τους σαν «ασπίδα» για να γλιτώσουν τα φυτά τους από το κέφι των νεαρών.

Πριν από μερικά χρόνια, οι φαντάροι γύριζαν στο χωριό πάνω σε ένα αγροτικό αυτοκίνητο που είχε στην καρότσα του ένα jukebox (ένα παλιό μηχάνημα που έπαιζε δίσκους) και μετέδιδε μουσική στη διαπασών!

Είναι μια μέρα γεμάτη χαρά και συγκίνηση που κρατάει μέχρι πολύ αργά το βράδυ. Είναι ο τρόπος της Μαλεσίνας να πει «καλή θητεία» στα παιδιά της, κρατώντας ζωντανή μια παράδοση που έρχεται από πολύ παλιά.

Επιμέλεια άρθρου : Ανέστη Βασιλική του Δημητρίου ,μαθήτρια Στ΄τάξης

Το Πρώτο Μνημείο

Το πρώτο από τα «δίδυμα» τοπόσημα είναι αφιερωμένο σε δύο πολύ σημαντικά κομμάτια της τοπικής μας ιστορίας:

• Στον Γιάννη Ριτσογιάννη, έναν γενναίο οπλαρχηγό από τη Μαλεσίνα.
• Στην Ιερά Μονή Αγίου Γεωργίου Μαλεσίνας. Το μοναστήρι αυτό δεν ήταν μόνο θρησκευτικός χώρος, αλλά ένα πραγματικό πνευματικό κέντρο για τους Έλληνες της Λοκρίδας. Με την πλούσια βιβλιοθήκη του και τους μορφωμένους μοναχούς του, βοήθησε τους σκλαβωμένους Έλληνες να κρατήσουν ζωντανή τη γνώση και την ελπίδα τους.

Το Δεύτερο Μνημείο

Το δεύτερο μνημείο είναι σαν ένα «πάνθεο» ηρώων, καθώς τιμά μερικές από τις πιο εμβληματικές μορφές της Επανάστασης:

• Αθανάσιος Διάκος: Ο ήρωας που πολέμησε στην Αλαμάνα και βρήκε φρικτό θάνατο από τους Οθωμανούς στις 24 Απριλίου 1821, επειδή δεν πρόδωσε την πίστη και την πατρίδα του.
• Ρήγας Φεραίος: Ο άνθρωπος που με τις ιδέες του «ξύπνησε» τις συνειδήσεις των Ελλήνων, δίνοντάς τους το θάρρος να διεκδικήσουν την ελευθερία τους.
• Οδυσσέας Ανδρούτσος: Ο θρυλικός στρατιωτικός αρχηγός της Ρούμελης που με 117 πολεμιστές νίκησε στο Χάνι της Γραβιάς.
• Γεώργιος Καραϊσκάκης: Ο αρχιστράτηγος της Ρούμελης που πέτυχε σπουδαίες νίκες και θυσιάστηκε στο Κερατσίνι τον Απρίλιο του 1827.
• Μάρκος Μπότσαρης: Ο ηγέτης των Σουλιωτών, γνωστός για την ανδρεία του σε πολλές μάχες στην Ήπειρο και τη Στερεά Ελλάδα.
• Λόρδος Βύρωνας: Ο πιο διάσημος Φιλέλληνας, που ήρθε από την Αγγλία για να βοηθήσει την Ελλάδα με χρήματα και με την ίδια του τη ζωή, πεθαίνοντας στο Μεσολόγγι το 1824.

Αυτά τα έργα τέχνης δεν είναι απλώς πέτρες και μάρμαρα. Είναι σημεία ιστορικής μνήμης. Κάθε χρόνο, στις γιορτές της 25ης Μαρτίου, γίνονται εκεί καταθέσεις στεφάνων για να τιμήσουμε όσους θυσιάστηκαν.

Τα μνημεία αυτά υπάρχουν για να διδάσκουν εμάς, τις νέες γενιές, για το παρελθόν μας και για το πόσο πολύτιμη είναι η ελευθερία μας.

Αν βρεθείτε στη Μαλεσίνα, αξίζει να κάνετε μια στάση στην πλατεία Ελευθερίας. Είναι ένα μάθημα ιστορίας που μπορείτε να το δείτε από κοντά!

Επιμέλεια άρθρου: Δελασούδα Νεκταρία , μαθήτρια της Στ΄τάξης