Γράφει η Χαρά Τσιαλού
Ξυπνάω. Πιάνω το κινητό στα χέρια μου. Ανοίγω το Ιnstagram. Ενημερώσεις για την Παλαιστίνη που δεν δείχνει η τηλεόραση. Φωτογραφίες που δεν παίζουν στα κανάλια. Άσχημες φωτογραφίες. Βγαίνω από το Instagram. Μπαίνω στο Tiktok. Άνθρωποι στην αρχική μου σελίδα που ζητάνε προσοχή. Όχι φαΐ. Όχι νερό. Όχι στέγη, παρόλο που ζουν σε σκηνές. Προσοχή. Γιατί κανείς δεν προσέχει. Μόνο παρακολουθεί. Παρακολουθεί μία γενοκτονία σε ζωντανή μετάδοση.
Ακολουθεί η δεύτερη απόπειρα μου να επικοινωνήσω τις ανησυχίες μου στον Υπουργό Εξωτερικών:
Κύριε Γεραπετρίτη,
Σας αποστέλλω για δεύτερη φορά επιστολή μου, αυτή τη φορά ως προβληματισμένη και όχι ως απλά ευαισθητοποιημένη νέα, προκειμένου να τοποθετηθώ – δυστυχώς ξανά– για την στάση που τηρεί η χώρα μας απέναντι στη διεθνή έκκληση για βοήθεια εκ μέρους της Παλαιστίνης, καθώς και απέναντι στην υποδοχή του πλοίου «Crown Iris». Βρισκόμαστε ξανά στην ίδια θέση του παθητικού δέκτη και θεατή μίας προσπάθειας συμπαράστασης της διεθνούς κοινότητας , παρακολουθώντας την αναγνώριση του κράτους της Παλαιστίνης από την Γαλλία και τη διάθεση του Ηνωμένου Βασιλείου να πράξει παρομοίως στο εγγύς μέλλον. Προβάλλονται, παράλληλα, σε όλα τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης η διακοπή του αποκλεισμού και η ρίψη τροφίμων, στην οποία προέβησαν η Ισπανία και η Γαλλία. Εντωμεταξύ εντός συνόρων η Παλαιστινιακή Παροικία Ελλάδος συγκέντρωσε τους απαραίτητους πόρους για την αγορά ενός πλήρους εξοπλισμένου ασθενοφόρου, που προορίζεται για τη Γάζα. Το κοινό στοιχείο σε όλες αυτές τις κινητοποιήσεις; Δυστυχώς, δεν είναι η ενεργή ή, έστω, η έμμεση συμμετοχή του ελληνικού κράτους, αλλά αντ’ αυτού η πλήρης αδιαφορία του. Χωρίς καμία υπερβολή, το ελληνικό κράτος αδιαφορεί παντελώς όχι απλά για την απαράδεκτη στάση του Ισραήλ και τους αυξανόμενους θανάτους στην Παλαιστίνη, που σύμφωνα με τις τελευταίες έρευνες έχουν αγγίξει το νούμερο των 60.000 νεκρών παιδιών, αλλά και για τη σωματική και ηθική ακεραιότητα των πολιτών του, οι οποίοι εκτίθενται καθημερινά σε βία και φίμωση κατά τη διάρκεια των διαμαρτυριών τους. Φυσικά, αναφέρομαι στα δρώμενα που συντελέστηκαν στη Σύρο και στη Ρόδο. Αντί να εφαρμόζουμε το ένταλμα σύλληψης εις βάρος του εγκληματία πολέμου, Βενιαμίν Νετανιάχου, όπως χαρακτηρίστηκε από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο και να προβούμε σε σύλληψή του, όταν χρησιμοποιεί τον εναέριο χώρο της χώρας μας, υποδεχόμαστε Ισραηλινούς τουρίστες του πλοίου «Crown Iris», οι οποίοι συνοδευόμενοι από αστυνομικούς, που πατούν κυριολεκτικά τον λαιμό του Έλληνα διαμαρτυρόμενου, γεγονός για το οποίο δεν έχει γίνει λόγος ακόμα, περιοδεύουν σε όλα τα ελληνικά νησιά. Κατηγορώντας, παράλληλα, τους κατοίκους της Σύρου για «κατάλυση» της δημοκρατίας, συνεχίζουμε να στηρίζουμε ουσιαστικά μία γενοκτονία, που συντελείται μπροστά στα μάτια μας.
Εξαπολύω, τέλος, δριμύ κατηγορητήριο στο ελληνικό κράτος για την πλήρη αδιαφορία του σε αποστολές που στόχευαν σε ανεφοδιασμό και προσφορά φαρμάκων στη Γάζα, δηλαδή για την αδιαφορία που επιδείξατε απέναντι στην αποστολή που ξεκίνησε από τη χώρα μας(!) «March to Gaza», αλλά και για το πλοίο «Handala» και «Madleen».
Σε περίπτωση που φτάσει όντως στα χέρια σας αυτή η επιστολή, καθώς έχω χάσει πάσα ελπίδα, θα ήθελα η ανάγνωση των περιγραφόμενων καταστάσεων να σας ταρακουνήσει έστω και στο ελάχιστο, γιατί από όσο φαίνεται ταρακουνάει οποιονδήποτε άλλο εκτός από το ίδιο το ελληνικό κράτος. Αν και νεαρή στην ηλικία, δεν τρέφω αυταπάτες και γνωρίζω ότι αυτή η επιστολή δεν θα αγγίξει ποτέ την ψυχή σας, πόσο μάλλον και τα χέρια σας. Αν όμως αυτό συμβεί, θα επιθυμούσα να τη συγκρίνετε με την προηγούμενη επιστολή μου – αν την έχετε κρατήσει–, προκειμένου να διαπιστώσετε τον λόγο για τον οποίο τώρα είμαι πιο εριστική. Είναι ο ίδιος λόγος για τον οποίο κατηγορείτε τους διαμαρτυρόμενους πολίτες για υπονόμευση της δημοκρατίας. Έχουμε χορτάσει να βλέπουμε πλάνα σκελετωμένων και μελλοθάνατων παιδιών, έχουμε χορτάσει να μυρίζουμε τον θάνατο μέσα από την οθόνη και έχουμε προπάντων χορτάσει τον εκφοβισμό και τον εκβιασμό, που αισθανόμαστε κάθε στιγμή που τοποθετούμαστε. Εγώ, όμως, δεν έχω χορτάσει να προσπαθώ για το αντίθετο, ακόμα και αν είναι μάταιο στην τελική.
Περιμένοντας μία «απάντηση», είτε γραπτή, είτε εμπράκτως δεν θα σταματήσω να στέλνω επιστολές στο email του γραφείου σας.
Χωρίς περαιτέρω σχόλια,
η προβληματισμένη νέα.
Πλησιάζοντας η αιματοβαμμένη «επέτειο» της 7ης Οκτώβρη, νιώθω μόνο ένα πράμα. Απογοήτευση. Πέρυσι ένιωθα πολλά περισσότερα. Ακόμα και ελπίδα. Μετά από δύο χρόνια όμως και δύο προσπάθειες να επικοινωνήσω προσωπικά με κάποιον αρμόδιο, προκειμένου να αισθανθώ ότι προσπάθησα έστω για το ελάχιστο, νιώθω μόνο απογοήτευση.
